Saltar ao contido principal

MICRO-RELATOS 2017

5º Concurso MICRO-RELATOS - RELATOS A CONCURSO


Micro-relatos presentados ao 5º Concurso de Micro-Relatos OZOCOgz 
Publicamos aquí os micro-relatos que se van presentando ao 5º Concurso de Micro-Relatos posto en marcha na nosa páxina de Facebook
 

MICRO-RELATO núm. 1

NON ERA XUSTO

por: Nomefalso123


El atopara a caveira xogando no Cabezo co Toby. El só dérase conta do burato que tiña na fronte.

Ao pai non lle gustaba que xogasen tan lonxe de casa, pero levoulla. Non falaba moito con el, só viña pola noite, pero quería que se decatase do valente que era.

Pero o que fixera fora quitarlla, falar con mamá e pola tarde marchar á cidade.

Mellor, así tiña toda a tarde para ver a tele.

Volverán de noite, xa comezara a ter medo. Non traían a caveira, dixéronlle que a traerían dentro duns días, pero non lle dixeron que fixeran con ela.

Era súa.

Apareceu cando xa se esquecera dela. Nunha caixiña de cristal, gardarana no caixón de madeira, onde estaban eses libros tan vellos.

Tanto lle tiña, mamá estaba contenta e trouxéralle un ovo de chocolate.
*  *  *

MICRO-RELATO núm.2

DÍA DE DEFUNTOS

por: Sindrán




Tódolos anos, o día de defuntos, toda a xente ía honrar os seus mortos, agás unha muller que colocaba flores fora, a carón dunha das paredes do camposanto.

Preguntei na miña familia, pero ninguén quixo dicir nada, todo o máis que conseguín foron olladas de xenreira pola miña curiosidade infantil. Un día enchinme de valor e pregunteille a muller.

-¿Ten vostede a alguén enterrado nesa tapia?

Ela miroume cunha estraña mestura de tristeza e satisfacción. Agachouse, pasoume e man pola meixela e sorriu.

-Si, filliño, eu teño aí enterrada a alma, pero o resto do pobo ten enterrado nese muro o valor, a dignidade e a liberdade.
Naquel intre non entendín nada, pero nunca fun quen de esquecer verbas tan sentidas, e agora, adulto, son eu que leva flores a tapia do camposanto.

*  *  *

MICRO-RELATO núm.3

MEMORIA

por: Cabaleiro



A min caíame ben o profesor de literatura e, cando nos mandou que lle preguntaramos aos nosos vellos sobre as súas lembranzas e, en base a iso, fixeramos unha redacción, eu pregunteille á miña avoa Carmen sobre os seus recordos de cando a Guerra e ela contoume que unha vez chegara á vila un camión cheo de falanxistas, que eran todos veciños da zona, que disque mataran un home dunha aldea porque ao seu paso erguera o puño en vez da man aberta. Según dicían o home non os desafiara, senón que tiña tabaco na man... Porén matárono alí mesmo para escarmento de todos. Cando chegou o camión á vila, parou fronte ao cuartel da garda civil e o sarxento, fíxolles fronte, berrando: ”Aquí non tedes nada que facer, marchade agora mesmo!”. E eles, milagrosamente, marcharon.

imaxe base © trengaby.blogspot.com.es

 *  *  *

 MICRO-RELATO núm.4

 

A DESIDIA DA BATALLA DO EBRO

por: Elisa Portela



E-Avó, acórdaste dos teus anos na Guerra Civil?

-Como non acordarme da marca máis fonda que teño? A barbarie da Guerra nunca ten fin e, a pesares do que os ilusos pensen, non hai ningún vencedor. Todo queda reducido a cinsas. Ás beiras do Ebro só vin morte, estaba coma un animal ferido nunha escena que non podía entender. A última vez que o vin a meu irmán estaba tirado, ca cara deformada por un tiro, apreixando unha fotografía de mamá. 

-Din que o río corría vermello con todo o sangue... 

-Din moitas cousas nena, só quen o vive o sabe... 

-E moitos pensan na Guerra como algo romántico... 

- Bolsas de naftalina para esquecer o cheiro dos cadáveres e anacos de corpos ciscados no monte coma últimos testemuños dunha guerra que só trouxo tristura. O amor dista moito diso.


imaxe base © josecarlosrincon.blogspot.com.es
*  *  *

 MICRO-RELATO núm.5

 

RÚA CIDADE VIVEIRO, LUGO

por: A. Berdeal


Avoa… sempre que vimos a Lugo aparcas nesta rua.. teño razons!… -contanos ¡! … veréis… novembro era un mes de choiva até aburrir pero ese ano recordoo co ceo azul e de grande ledicia… atoparamonos na praza do Campo a toma-los viños comentando a nova da noite anterior: Arias Navarro anunciara a morte do “xeneral”… comerámos en casa Frade (que alí paraba xente da Fonsagrada). coa contentura acabamos no seu piso: a escoita-la guitarra e de parola, até que ó solpor restou luz na estancia. Dixome que quedara, fóra comenzara a diluviar e refuxieume entre os seus brazos; asi , medio vestidos botamonos a durmir… pola mañan marchei ben cedo .. non recordo ben o portal… foi o meu primero amor…
*  *  *

MICRO-RELATO núm.6

 

FOGAR

por: Liter

Mentres entraba na buliciosa aula, chea de pequenos que falaban e rían, escoitei unhas verbas que falaban de odio, falaban de homes mellores e peores, de gañadores e perdedores, de cores...
As palabras brotáronme directas da alma. 
-Non é certo, tódalas persoas somos iguais.
Percorreume un calafrío cando me decatei do que acababa de facer. Disimulei e comecei coas leccións, aínda que xa non estaba alí. 
Ao día seguinte faltaron dous nenos. Ao seguinte tres máis. E co pasar dos días a aula quedou baleira. Chegaba cada mañá, pero os nenos xa non estaban. Estaba asustado. Que podía facer? Continuar acudindo cada día a aquel lugar axudábame a manter a cordura. 
Un venres calquera entrei e estábanme agardando. Mentres me empurraban cara o meu destino pensei na miña casa. Pensei naquela escola.
*  *  *
 

MICRO-RELATO núm.7

 

ROXO CABRÓN! FILLO DE PUTA!

por: Alex de Rioseco



A familia arroupábase arredor da cama do hospital. Agardaban o desenlace inevitábel.
Fillos, netos, bisnetos ollábano cunha mestura de tristura, amargura e orgullo. Xacía alí, fráxil. El que pelexara en tantas batallas. El que estivera en tantas trincheiras. El que traballou tanto pola recuperación da memoria, incansábel...
"Mais por qué papá, se nin sequera viviches a guerra civil?" murmurou o máis maior, cos ollos inundados en lágrimas...
A habitación estaba baleira. O silencio dominaba o ambiente. Unha a unha foi recollendo as cousas dos armarios. Atopou un libro sobre os fuxidos no Monte Pindo. Despregou as súas follas. Xusto nas páxinas do final, subliñado e garabateado en boli vermello:
"Roxo cabrón! Fillo de puta! Maldito comunista! Vas morrer como un can...!" rompeu a chorar...

imaxe base © raimundobarbado.blogspot.com.es

*  *  *

MICRO-RELATO núm.8

XOGAR NO FAIADO

por: O Cabriolo

Non había luz, mais non impediu a Adela subir o faiado como cada sábado. Aínda que o tiña prohibido, gustáballe xogar alí. Mentres subía sentiu que alguén falaba tras o baúl. Esbardallaba cousas que ela non entendía. Coa tenue luz que entraba polo pequeno oco da pequena ventá, apenas se divisaba aquela silueta. Anhelos de tempos mellores, ou quen sabe si peores... Batallas gañadas nos anos da rabia contida. Certezas de uns e mailos outros que culminaban na mais dogmática crueldade. Terra tinguida de sangue dos valentes que cumprían co seu cometido. Adela era valente, e moito mais dende que súa avoa lle dixo que as pantasmas non existen. Acercouse e viu a súa avoa abrazada a unha perna de pau. El tamén marchara nunha tarde de treboada. Adela non dixo nada, ela tan só quería xogar. 

*  *  *

MICRO-RELATO núm.9

O SANTO ROSARIO

por: Xoaniña



María e Manuel eran panadeiros. Déitábanse cedo. Antes de durmir falaron do pouco leite que dera a Marela aquel día, das crianzas que deixaran escapar o porco, de que aquel día a Garda Civil viñera meter os fusís nas cubas por se había agochado gran non declarado...

Adormecían cando escoitaron voces caladas na escaleira:
- Hai que matalos! Danlle pan aos comunistas! Traedes a fouce?
- Traemos! E cordas!
- Pois adiante! Fíxose silencio… 

De súpeto, alguén preguntou:
- E ti xa lle pagaches o pan de hai tres meses? 
- Non teño con que. Os meus fillos teñen fame…
- Pero ti non es comunista. Quérelo matar igual?
- Claro que non son! Pero ti que pensas?
- Pois ti verás… 

María e Manuel comezaron a recitar o Santo Rosario. E calaron as voces da escaleira… 
*  *  *

MICRO-RELATO núm.10

DON RAMIRO

por: Neno de aldea



Hoxe pola mañá soltaron ao Don Ramiro e algúns rapaces, uns poucos, foron pola tarde á escola para velo. Cando o viñeron buscar os gardas o venres estabamos lendo unhas poesías que, coma sempre, eu non entendo. 

A min gústame ir á escola, aprendemos moitas cousas e Don Ramiro é amable con nós, non coma o que estaba antes, que nos mallaba. E tamén me gusta ir ver o teatro que ensaia cos mozos ás noitiñas. Non me esquece o día que veu á casa e lle dixo ao meu pai “O neno vale, Manolo, tes que mandalo á escola e xa che axudará ao saír”. 

Desde ese día quérolle ben. Mañá non sei se irei á escola, os meus pais están a falar na cociña e meu pai di que debo ir pero a miña nai ten medo. 

*  *  *

MICRO-RELATO núm.11

UM TOPO, UM EVADIDO

por: Dorinda Blake


Ele conserva na retina o triste retrato de Maria depois da ultrajem, é uma rapada da represão. A visibilidade patente da violentação, uma vítima. Custa-lhe superar a situação e Manuel deve estar ausente, inexistente. É um topo, um evadido. 

Só o paporroibo achega-se à claraboia a dar-lhe o breve saúdo, a entoação nostálgica do tempo em que espertava com o sorriso belido da alegria. 

As pegadas inesperadas nas tábuas do chão da sala, fende a sua breve tranquilidade. Ignora quem pode importunar o seu isolamento, pois Maria está com a mãe na aldeia e pensa que está só. Deixa o pão com chouriça na roída tabuinha que lhe serve de mesa, colhe com temor a lanterna, achega-se sigilosamente à pequena abertura de madeira do faiado e observa. 

A celeridade dum projétil atravessa a escuridade da estância e ele cae. 

fotografías base para a imaxe © das webs: ww2.pl e eldiario.es

*  *  *

MICRO-RELATO núm.12

CHOVE

por: M. Torrón


Ano 1939, Madrid, zoa "roxa". Bautista é detido e conducido a un campo de concentración en Francia, deixando muller e tres fillos de curta idade. Marcharan de Lugo buscando unha vida mellor e alí pillounos a guerra. Desesperada, Amparo volta á aldea do seu home e pide axuda para que o cura da parróquia interceda ante o obispo e traer con ben a seu home. Eles "nunca estiveran metidos en política ningunha", dille coa voz crebada ante a mirada perdida dos sogros... á fin, un dia de inverno do 40 chega un home desfigurado pola fame i o maltrato, enfermo de tuberculose, que non tardará en morrer... máis no derradeiro alento sorrí, collido da man da nai i a dona, o avó consola o pranto dos netos, e fora chove.

fotografía base para a imaxe © da web: www.mve2gm.es

*  *  *

MICRO-RELATO núm.13

UN SORRISO EN MEDIO DA DOR

por: Amigo Inquedo


Non acababa de entender por que ao actual alcalde da nosa aldea lle molestaba tanto que a miña familia puxese no cabodano do meu avó unhas flores diante do muro do cemiterio; el mesmo ou algún funcionario amigo viñan ao pouco a retiralas. 

Miña avoa derrubábase por dentro e choraba aínda máis por aquel desprezo que, unha vez máis, tiña a mesma ideoloxía que lle arrebatara o seu marido. 

Rufo, o can do alcalde, púxose misteriosamente do noso lado; entendeu que aquilo estaba mal e, sen que ninguén o encirrase, de súpeto lanzouse contra o seu dono e trabouno na entreperna. Cando o funcionario quixo darlle unha patada para separalo del, Rufo fixo o mesmo con el. 

Polo menos, miña avoa puido ao fin esbozar un sorriso de xustiza e gratitude e meu avó posiblemente tamén. 

*  *  *

MICRO-RELATO núm.14

SEI DE TI

por: Ceibe


Sei de ti o que me contou a avoa ó pé da lareira, o medo que pasabades cando se escoitaban golpes polo zoar do vento, pensando que era a xente que te quería pasear.

Tamén sei o teu nome, Inocencio, e hai pouco que descubrín que escribías poesía na prensa.

Agora a prensa só son sucesos e malas noticias para afacernos ó inferno.

O medo segue sendo a súa estratexia. A túa poesía, o meu consolo.

*  *  *

MICRO-RELATO núm.15

MUIÑEIRA DO ALENTAR

por: Beni Loureiro


Toco a pandeireta na praciña e petelo na pedra coas zocas ao bailar para escorrentar a dor da túa obrigada ausencia.

Ás veces mentras Micaela máis eu bailamos, o home que te prendeu pasa camiñando cara á taberna e ri cando nos ve. El non quixo decirme onde estás, pois xa non estás no cárcere, non recibo cartas túas e eu sei que te levaron forzado á guerra. Ben, forzado non pois déronche a elexir e escolliches a vida. Meu amor. 

Eu non escoito as miserias da guerra. Imaxino a túa silueta fina volvendo pola corredoira da eira coma cando viñas da canteira. Sei que volverás. Volverás ó fogar, ó abrazo dos nosos fillos, a min. Ás noites de lareira, viño e muiñeiras con Anxela e Xoanín. 

Volverás ao amor. 
*  *  *

MICRO-RELATO núm.16

AGARDANDO O ALBOR

por: Curuxás


As ráfagas soaban cal lostregos na noite escura; todo era escuridade e friaxe e o sangue, corría polas cunetas tinguindo súas beiras, de vermello, sofrimento e dor. 

Alí, so quedaban espallados polo chan, os restos de mestres, enfermeiras, amas de casa, músic@s, poetaslabreg@s, obreir@s e en definitiva, boa xente que tan só cometera o pecado de seren diferentes e rexeitar as imposicións dun rexime autoritario e fascista como aquel. Foran condead@s por "rox@s" en xuízos -seica- sumarísimos onde calquera posibilidade de apelación ou defensa resultaban un imposíbel. A sentenza era a condea a morte, inapelábel. 

Malia todo, @s re@s aínda agardaban ese xeito de xustiza "poética" capaz de acender esperanzas e motivar anceios mentras a espera para o inevitábel se facía longa e moi dorosa... 

Habería outro albor... 
*  *  *

MICRO-RELATO núm.17

UN SORRISO BAIXO O XEO

por: Enfeitizada

A Garda Civil e mais todos aqueles falanxistas botaban escuma pola boca pola rabia e noxo que sentían de térselle escapado o meu avó daquel paseo ao abismo. 

Eu non entendía moi ben o sorriso da miña avoa, sobre todo porque viñeran buscalo para poñelo diante dun pelotón de fusilamento e o seu destino seguía a ser un calvario. Ao parecer conducírono a un desnivel no leito do río xeado e o xeo foi a súa salvación, pois abríuselle unha porta inesperada de escape baixo os pés. 

De súpeto, vendo a miña avoa, lembrei a súa historia de cando eran noivos e atoparon baixo a auga unhas covas que lles servían de acubillo, nas que podían gozar dunha intimidade inexpugnable.

Comprendín entón que baixo o xeo había outro sorriso con vida.

imaxe base © ahaztuak1936-1977.blogspot.com.es 

*  *  *

MICRO-RELATO núm.18

MALAS NOVAS

por: Osiana


Os berros escoitáronse en varias parroquias. Sentín un arrepío e mirar para miña nai non me tranquilizou. En Lamas había varios mozos da quinta do 35 embarcados na guerra. Un deles, meu irmán. O outro, o fillo do Chellos. Veciños porta con porta. Eu tiña 9 anos e estaba cos meus pais botando as vacas no prado. Dende que se escoitaron os lamentos e ata que meu pai trouxo as novas, miña nai toleou literalmente. Sabía que as opcións de que fora o seu fillo o morto na guerra eran moitas. 

Por aquel entón, os laios polas noticias chegadas dende o frente eran constantes e escoitábanse en toda a contorna. 

Cando viñamos coas vacas polo Niño do Corgo vimos a meu pai atravesando o agro. A mamá xa non había quen a fixera calar... 

-Morreu o fillo do Chellos, dixo. 

imaxe base © todoslosrostros.blogspot.com.es
*  *  *

MICRO-RELATO núm.19

Á MIÑA AVOA

por: Noventa
 Miña avoa nunca falou daquilo, por iso nunca preguntei. Pero eu sabía que o amor da súa vida estivo escapado no Monte Pindo.

Contáronme que ela ía levarlle comida e roupa cando conseguía despistar á Garda Civil. Unha noite, el e outros lograron chegar ao porto do Ézaro, onde lles agardaba un bote que os había de levar a Vigo. Uns din que os gardas os sorprenderon ao embarcar, outros que conseguiron fuxir. Se chegastes a Arxentina ou a México, por que non escribiches? A avoa agardou pola túa carta toda a vida, mentres criaba a unha nena e a sinalaban na vila. Eu quero crer... eu sei que ti chegaches a América, que escribiches; mais as cartas perdéronse polo camiño... 

Noventa anos tiña miña avoa cando morreu. Atrapada polo alzhéimer, só lembraba o teu nome... 

imaxe base © montepindo.gal

*  *  *

MICRO-RELATO núm.20

UN SUPERHEROE

por: Argalladas

Fai uns meses atoparon restos humanos trala tapia da Casa da Cultura, noutrora matadoiro municipal, que resultaron ser do meu pai e doutro veciño da vila. 

Hoxe puxeron unha pedra no lugar cunha placa cos seus nomes. Foi un día de moito rebumbio, ata estivo a televisión. 

Xa na casa acocheime onda meu neto. Preguntoume que lle pasara ao bisavó. 

-Meu pai, díxenlle, era xuíz. Un bo home, benquerido e respetado en toda a contorna. Unha noite na primavera do ano 36 entraron na casa uns gardas de paisano: Es usted el Ilustrísimo Señor Don Luciano Graña? E sen agardar resposta algunha levárono e nono volvemos ver.

-Matárono? 

-Sí. 

-Pero, porque? replicou o rapaz. 

-Pois... por ser leal ao seu corazón e non permitir endexamais as inxustizas. 

-Guau! Coma un superheroe! exclamou orgulloso. 

…Un superheroe! pensei. Sorprendinme sorrindo. Gustoume. 

imaxe base © ondaexpansiva.net 
*  *  *

MICRO-RELATO núm.21

ÁNXEL E MARÍA

por: Dámaso Porto


O fulgor da lúa, devora as negras tebras desta amarga noite de agosto. Hai tempo que quedaron atrás as últimas casas do pobo. O camiño faise eterno. Dóenme os pés e un suor frío empápame as costas. A leria dos que me preceden, aínda que ingrata, non turba o meu pensamento que inevitabelmente céntrase en ti. Extráñote tanto, María!! Quince días sen verte son máis dos que podo soportar. 

Levo toda unha vida adicada a unha nobre causa, a un ideal inquebrantábel e orgulloso estou da miña loita. Pero no cabo, doume conta de que nada é comparábel ao sublime feito de amarte. O maior dos mundanos praceres afoga nun segundo do teu doce ollar. E eu, nesta altura, arrepíntome de todas as veces que non che dixen que te quero. 

Cargan fusís. Madrugada traidora. QUÉROTE MARÍA, QUÉ...RO... . 
*  *  *

MICRO-RELATO núm.22

MEMÓRIA

por: Loaira

Sem me aperceber olhei para atrás e o único que fui quem de lembrar foram os teus grises olhos. Essa parede cinzenta foi o último que refletiu a tua olhada antes que te matassem. Talvez por isso seja a cor que eu lembrava, cor de borralha que ficou para sempre gravada na infinidade das minhas lembranças. 

Um disparo. Lágrimas. Nunca escutara tanto silêncio. Só ouvia nos chios do vento os brados surdos do teu amor. Contigo morreu a tua alma de poeta e eu simplesmente continuo a imaginar os sonetos que havia na tua fantasia, nos teus sonhos de liberdade. Agora falo com o mar, são as ondas quem me acarinham enquanto admiro todas as noites o velho sol-pôr duma lua sempre cheia, e aguardo encontrar o teu corpo nalgum lugar desta húmida terra. E o mar rima sempre contigo. 

imaxe fondo © Heredero Photography 
*  *  *

MICRO-RELATO núm.23

NEGRA SOMBRA

por: Riveiro

Aquel día pareceume que escurecera demasiado axiña, a noite colleunos agochadas no alpendre dos veciños que velaban pola nosa vida. Na nosa casa xa non estabamos seguras. 

Escoitamos berros fóra, na eira. Sabiamos que viñan buscando ó noso pai. 

Tentou resistir o ataque das milicias, sacou a escopeta polo burato da parede da cociña e enfrontouse ós tiros. Aguantou pouco. Miña irmá saíu do escondite cando parou o barullo, correu onda el, viu o seu corpo sen vida, tirado no chan, afogado no seu propio sangue e alí quedou, xunto del, na derradeira aperta. 

Invadiume a soidade naquel triste alpendre. 

Despois de tantos anos, miña neta sempre pregunta pola historia daquel burato na parede da cociña, que volveu aparecer coas reformas da casa e con el o recordo daquela negra noite que ficará para sempre nos meus ollos. 

imaxe base © lincolnonline.com.ar

Comentarios

Publicacións populares deste blog

TI NON ES DE AQUÍ? - Un xogo de mesa cultural - educativo, a nova aposta de OZOCOgz papelaría

BOAS FESTAS!

BELÉN, ANO CERO
Xuntéi o vento frío coa auga-neve,
xuntéi a noite negra coa xiada,
e vin un neno espido nun pesebre.
Qué misterio máis fondo, qué aventura:
O neno non quería
gozar de outros irmáus, nin de outra axuda.
Por algo estaba alí, por algo estaba
tan lonxe da riqueza gasalleira,
tan perto da probeza desolada.
Por algo os pastoriños se achegaron.
E si o vento pasou tan paseniño
cantando soavemente, foi por algo.
Por algo era María unha artesán,
cando podía sere si quixera,
primeira dama, esposa principal.
Por algo era Xosé un carpinteiro
de fortes, rexas máus encallecidas
na garlopa, na trencha e no martelo.
Xuntéi tódolos orfos nun só berce,
xuntéi as inxusticias cos aldraxes
e púxenos de ofrenda nun pesebre.
¿Quén foi o que roubou o meu presente?
-Celso E. Ferreiro-

7ª edición -en feminino- do concurso de micro-relatos OZOCOgz

Xa está en marcha a 7ª edición do noso concurso de micro-relatos. 
Para ires recibindo información puntual do concurso podes seguilo dende o evento creado en facebook:

https://www.facebook.com/events/535003687021466/

Este ano o xurado de honra está formado por:

Ana Cabaleiro


Cruz Martínez



Tamara Andrés



e Lucía Rodríguez, gañadora da anterior edición do concurso  

Colaboran:
Aparthotel Arenteiro co obsequio do 1º premio


A Deputación de Ourense co obsequio do lote de libros
e as librarías que completan o xurado do concurso:

Escolma, do Carballiño
Miranda, de Bueu

Andel, de Vigo