Saltar ao contido principal

MICRO-RELATOS 2015

1. CAMIÑOS, por Xoaniña

Sería porque quería chegar máis lonxe do que nunca chegou. Ou ao mellor foi que chegou moito máis lonxe do que tiña pensado chegar, pero non era suficiente. O caso é que seguía camiñando.



2. MONCHO DE AMALIA, por Daniel Molloy

Moncho de Amalia chamábase o meu veciño e estivera embarcado por medio mundo. Lembro con morriña as historias das súas viaxes. De cando me contou que Buenos Aires fora a cidade máis grande que vira, aínda que “a máis bonita, con diferencia, é Sidnéy” apuntalaba con nostalxia acentuando a última sílaba con forza. Ou do frío que pasara no porto siberiano de Logashkino. “Alí estaríamos a -45ºC, pero creme que vai máis frío aquí no inverno”, explicaba didacticamente. Pero a miña historia preferida, era aquela do mariñeiro de Muros que se encabuxou no medio do Atlántico por unha partida de tute e mandou parar o barco inmediatamente, baixando no arquipélago perdido de St. Pierre et Miquelon. E o meu amigo Moncho, aínda abraiado, perxuraba que as últimas palabras que lle oíran foran: “Saír de sota e volverme sacar as corenta...”



3. O VOO, por Poalla

Conseguín esparrexar os meus brazos. Xirei esta miña miúda cabeza primeiro cara a esquerda, logo á dereita, para poder percatarme de que non eran tan curtos como cría.
Levaba anos practicando o exercicio da estabilidade. Primeiro teoría, esa que todos coñecen. Agora tocáballe á práctica.
Inclinei a cabeza, sendo o meu prominente abdome o culpable de non poder discernir a penas estas miñas febles pernas. Asegureime de que algo de forza tiñan dobrando os nocelos. Si, aínda poderían con este amplo corpo que foi crecendo ao par que as experiencias vividas, sen me decatar, a forza de loitar por subsistir neste círculo no que endexamais devecín por estar. Pero... Xa postos!
O meu afiado nariz sentiu a fresca brisa do norte. Estremecéronse as miñas plumas.

No momento xusto emprendín a viaxe cara o vacío. 


4. CAFÉ CON LEITE SEN GOTAS, por Abdul Solveira

Prendeu a radio do coche, eran as 7 da mañá e a calefacción outra vez non funcionaba, vestira só a camiseta isa dun zoco no peito que a súa exnoiva lle agasallara. A friaxe e o maldito café con leite estourábanlle no corpo. 
E ó pasar a curva dos Croios.
-          Carnet y seguro, abra la maleta. Que son estos palos?
-          ...
-          Billarda? Que es eso??
-          ...
-          Deporte gallego, pero qué te crees, que soy gilipollas?
Segundo o axente rematou de escupir istas verbas, X.M.P. colleu unha billarda e atravesoulle o pescozo. Sangaba coma un cocho. Sen inmutarse ollou cara ó compañeiro do ferido que sostiña unha pistola apuntándolle á cara.
Iste cabrón rouboume a moza mais ninguén se mofa dos meus putos paláns!
Acendeu o seat ibiza e alonxouse lentamente, na radio soaba “Pagaralo coa salú” dos Ex-Tensión Agraria.


5. 14 DE FEBREIRO, por Samsón

Espertamos cunha mañá de inverno das que a xiada verte o seu manto por riba dos verdes.
Carrexamos as maletas cara ao taxi, polo camiño da fonte.
O taxista agochado no seu gabán, enroscado nunha bufanda que mesmamente parecía a corda que me estaba a afogar:
A calefacción está derramada! Non saquen os abrigos! Suban!
Ela quedou, deu media volta, fría coma o Nordés.
Eu, cargado de lembranzas dunha vida en común que remataba sen a mínima esperanza de voltar a ver a primavera.
Ese foi o primeiro día da viaxe máis dura e importante da miña vida, a viaxe para atoparme a min mesmo e comezar de novo... algún día.


6. VICTORIA STEWART, por Breixo Brañas

Victoria Stewart, é Rosalía Couselo Candal. Hai tempo fixo unha viaxe ós EE.UU, e non só cambiou a lingua. Trocou tamén a identidade. Amnesia provocada! Fai agora, viaxe de volta. Ven cun libro escrito na madurez, do que desexa sacar proveito. Retorna como Profeta. É unha guía que indica o camiño axeitado cara o éxito... persoal. Confésase co libreiro, como se fose un cura. Na mente entre bambolinas, cobiza, vaidade e necesidade. Ao teléfono, intenta deleitar. Argalla coa xente igual que trebellou coa lingua e a identidade. Impartirá unha conferencia na Universidade de Compostela. En castelán, como é obvio. Non hai mellor catedral onde consagrar unha aldrabeira. “La Voz”, como de costume fará a habitual cobertura cipaia. Xa chega abril. Aproxímase a viaxe de volta. Victoria desesperadamente busca librarías para o seu libro. Non!!!! Na miña libraría Non!!


7. VIAXEIRA DE SI MESMA, por Paporroibo

Toda súa vida exercera de viaxeira infatigábel; abnegada da súa actividade preferida, dun xeito ou doutro, ela viaxara, ela, viaxaba... Aínda picariña e xa o mestre Jules adormentaba seu sono e tecía, no seu maxín, soños de marabillosas e intrépidas aventuras e aventureiros; tamén nocturnos.
Viaxar - mesmo sen importar como, con quen ou, cara a onde - era máis que unha aventura, toda unha necesidade.
E ela viaxaba.
Agora, tocaba coller outro xeito de billete. Tocaba outra viaxe nova, diferente; esa que cómpre facermos ás veces, aló polos adentros...
E ela, viaxaba. Xa non tiña medo aos baleiros, nin a ollarse tan espida diante de si mesma no espello.


8. LEMBRANZAS, por Sindrán

Viaxo pola miña existencia, dende o nacemento a morte, dende o pasado cara o futuro, case sen tempo presente, sen parada. E canto máis preto está o remate da viaxe, máis aceleración collen os anos, como se tivese presa por ver xa a liña de meta. Sen acougo, as veces de pe, outras agachado e case sempre a rolos, vou enchendo a miña equipaxe de recordos, vivencias e esquecementos.
Lembranzas que me acompañaran ata a estación termino, elas son único certo ou incerto que me queda de esta viaxe, que no derradeiro instante, no intre de poñer pe a terra, esmoreceran canda min, deixando de existir.
So agardo que unha forte nortada erga as miñas cinzas pra que esas lembranzas sigan viaxando como muxicas que leva o vento, máis aló da morte, máis aló do pensamento.


9. CATÁLOGO DE CABEZAS, por Galician Prime Minister

Foi un momento fugaz, case que instantáneo... Un intenso deja vu sensorial. O volvoreteo das súas pestanas antollábase como a pechadura que custodia ó acceso a unha ialma abraiada. Ó levantar os seus párpados unha orxía de cores oníricas explosionaron na súa mente. Ó mesmo tempo, unha deflagración sináptica, case que erótica, enraizouse no seu córtex cerebral en forma de orgasmo gramatical: Estambúl!
Un catálogo de cabezas se presentou perante dela. Milleiros, coma un cadro de formigas. Asemellaban un sistema sanguíneo antropomórfico que discorría caoticamente polas arterias urbanitas.

Cóxegas de alcoba. Séculos namoradizos. O silencio contáballe segredos ó olvido mentras ela se fusionaba coa esencia do entorno. A beleza difuminábase en forma de clítoris arquitectónico na mente da galega errante. Mentres a viaxe remataba cun derradeiro suspiro: Ayasofya-Haga Sophia.




10. A CORUÑA – VIGO GUIXAR, por Jesse Aqa


Subín con présas e sentei pegado á fiestra para poder disfrutar da paisaxe. Ela subiu en Uxes e atravesoume coma un raio de luz, era tan fermosa que en Meirama xa me namorara. Levaba unha saia de flores que anunciaba a primavera.... En Compostela xa a espira un par de veces na miña mente. A súa pel de area de praia verquíase buscando unha posición cómoda na que pechar os seus ollos cachón de mar. En Catoira apoiouse no meu ombreiro, o seu cabelo de arume tiña arrecendo a tempos de invulnerabilidade e xuventude rebelde... Non fixen por apartala, aínda que se me cravaba moi profundo, tanto que doía... Rompeume o corazón en Arcade, cando espertou e baixou despois de escusarse por ter durmido no meu peito. Doeu dun xeito insoportable en Guixar, sabéndoa lonxe de min...



11. SOÑOS, por Arroz con leite


Breixo construíu a embarcación usando como timón unha estrela fugaz. O seu motor forxado por Neptuno alimentábase coa enerxía de Saturno e navegaba sucando os ceos de nubes de algodón. Pola mañá inzaba as velas e deixaba que o vento do Norte aloumiñase o veleiro, mentres o sol tinguía coas cores do arco da vella as constelacións que adornaban a proa. O sol ollaba con curiosidade cada recanto que o neno sinalaba e con curiosidade preguntou pola súa amada. Breixo coñecía o segredo do astro e ensinoulle o seu prisma máxico, nel a lúa reflectía os cambios de marea e anunciáballe ao rei do ceo que pola noite podería acariñar a súa amada. Convocou a Draco e Antlia para construír o círculo que albergaría por breves intres aos namorados. A lúa chea agradecida regaloulles bagoas de ámbar e coral.


12. ARREDOR DE SI, por Unha persoa do Sur

Aquel día estaba moi nerviosa, e non era polo café que tomara no almorzo. Aínda que antes das viaxes sempre tiña unha miga de tensión, neste caso o medo era novo, pois a viaxe que ía emprender tamén o era. A idea da visita a aquel lugar déralla unha amiga, a que sempre tiña unha solución para cada problema (que sorte tela na súa vida!). Ó principio non lle chistou moito a aventura, logo empezou a ilusionarse pensando que un cambio lle ía vir ben na súa vida rutineira, mais nas horas previas a sensación mudou e tornouse en medo. Precisamente iso era o que a movera a ir alá, que contradición. Pero chegou o momento e seguiu firme co seu plan: iría ó psicólogo por necesidade. A viaxe arredor de si que tanto temía ía comezar.


13. DE PARÍS A CAS VERNE, por Cernuno

Será posible que teña que escribir un pequeno relato sobre viaxar e non se me ocurra nada? Eu, que en lugar de sangue teño tinta de boli; eu, que percorrín todo o país a pé (quen di a pé, di en coche).
E iso que hai unha semana fun ó século XVIII, a París, montado nun folio cheo de borranchos, a xeito de alfombra voadora. Quería saber que era iso da liberdade, a igualdade e a fraternidade, pero cheguei tarde. Movinme entón sesenta anos para adiante e catrocentos quilómetros ó leste para visitar a Jules Verne pero a súa ama de chaves comunicoume que o señor non se atopaba na casa nese intre. Iso si, nun perfecto francés.
Comezou a chover e, sen darme de conta, voltei á Galiza do século XXI. Non sei como, a verdade.


14. VOYEUR, por Zeppelin


Fai hoxe unha semana que fun visitar a Marla. Atopeina deitada no chan feita un novelo, encollida sobre si mesma e delirante. Coma se eu fose un voyeur decidín ficar escoitando tras a fiestra.

Marla falaba de viaxes, de viaxar ó ceo. Dende fóra puiden escoitar as palabras que repetía sin cesar: “Quero viaxar ó ceo, só quero viaxar ó ceo para verte unha última vez, saber que estás protexido, amado e espelido coma cando estabas ó meu carón. Onde poderei atopar un billete ó ceo? París, Las Vegas, Xapón... todos lugares posibles, existentes e reais, pero, o ceo? Somente se consigo viaxar ó ceo e voltar serei capaz de continuar co meu recorrido polos lugares da Terra, sabendo que a túa alma viaxa comigo e  fai que non esqueza que unha vez tiven un compañeiro fiel.


15. ENTRE 2000 E 100 QUILÓMETROS, por Neves Morena


Comía sardiñas con pan de millo e lía aquelas verbas bordadas xunto coloridos debuxos no mantel. O corazón brincoulle de súpeto, eran versos que el lle enviara había meses. E agora, atopábaos nun mantel, a 2000 quilómetros do fogar e a escasos 100 del. Unha vez máis, aparecíaselle e desexaba contarllo. Unha vez máis, quedouse coas ganas. Ó día seguinte, nunha tenda, atopou pulseiras de aros, desas que lle gustaban tanto.
-É imposíbel! É incríbel!- exclamou ó ver unha de moitas cores.
-Ola moreniña, aquí estou outra vez. Si, iso que ves na pulseira son os nosos versos e os debuxiños do mantel. É fermosa, verdade?
-É perfecta! Preciosa!- repetía entusiasmada en voz alta. Saíu coa pulseira posta mentres pensaba que era unha parvada, sentir tanta alegría por semellante cousiña.

-Non é unha parvada, somos ti máis eu!- díxolle el.


16. VOLTA Ó MUNDO, por Brétema

En pouco mais dun metro gardaba coma nun caixón todo o xeito e toda a sorna do seu avó...
Na aldea chamábanlle o sachiño, porque igual que o vello, andaba sempre a esgarabellar na terra.
O soño da súa Nai era que el coñecese outros países, xentes, lugares... so che falta a boina maila cabicha para ser igualiño que teu avó díxolle debaténdose entre orgullo e mágoa, mentres lle daba un fermoso globo terráqueo coma regalo de aniversario.
Parsimoniosamente colocou a boina na cabeza, coa cabicha non se atreveu, aínda que as agachadas si que o facía.
Colleu o globo e fíxoo xirar...
Grazas mamá, xa lle din dúas voltas ó mundo ¿e agora que?
Quedar sen resposta ante el era cotiá. A nai sorriu, acto seguido, o sachiño guindou a bola pola xanela e foi fozar na terra.


17. ALIVIO, por Mateolesmes

Á tía Carme, que nunca fora máis aló de Noia nin pasara de Padrón, xamais se lle borrou do sentido aquela viaxe, inesquecible por interminable, que fixo a Vigo para despedir ao seu home, que marchaba para América.
No máis fondo dos miúdos quedoulle espetado para sempre o mareo que a tirou na cuberta do vapor que os levou do Bodión ata Vilagarcía, onde colleron o tren para Vigo.
Mimadriña! Que ghrande é Vigho!, pasmábase a tía Carme camiño da estación marítima.
No peirao, mentres agardaban por embarcar preguntou,
E logho aquelo que se ve é América?
Non, oh, América é lonxe quinindiós, non se ve desde aquí; iso de aí élle Cangas, contestoulle un rapaz que agarraba dunha maleta.
Aaah!, suspirou aliviada a tía Carme ao constatar que de América non se volvía así como así.


18. VIAXAR, VIAXAR…, por Valentina Tereshkova

A vida en si é unha viaxe. Dende o espermatozoide espelido que fecunda o óvulo ata a alma errante que agarda no peirao polo cruceiro de Caronte. Somos viaxeiros por natureza.
Viaxar é unha boa forma de aprender, de superar medos e prexuízos arcaicos. A paixón pola viaxe é síntoma de intelixencia.
Viaxar é unha irracionalidade. Obrígache a confiar en estraños e a desprenderte de todo o que resulta familiar e confortable: os teus amigos, a túa casa, as túas pertenzas. Nada é teu excepto o máis esencial e austero: o aire, o sufrimento, os soños, a soidade, o ceo... Estás todo o tempo en desequilibrio. Aprovéitao!
Rompe coas cadeas abafantes do cotián. Solta as cordas das túas velas, atrapa ventos favorables e navega lonxe de porto seguro. Explora. Soña. Descubre. A mellor viaxe é a que está por vir...


19. UN DÍA DE VIAXE, por Anubis

Amencer cumprindo o sagrado ritual de bañarse no Ganges, entre vacas e persoas, entre vivos e mortos.
Pasala mañá percorrendo os bosques nubosos de Monteverde, baixo mil coros de monos e paxaros.
Comer no cumio do Templo de Yaxhá, mentres as libélulas voan ao teu redor e a selva do Petén se estende aos teus pés.
Atardecer bañada na quente sopa do Amazonas, esquivando os vermellos ollos dos iacarés, sen saber se a túa pel é rozada por un golfiño rosado ou unha piraña.
Cear nas balsas do paradisíaco lago Chew Lan, a carón de incribles formacións calizas esculpidas pola natureza.
Contemplar o anoitecer dos xigantes dende o balcón de Sarangkot, admirando como as nubes e o vento transforman as ladeiras dos Himalayas nun máxico lenzo de rosados e dourados.
Durmir soñando coa mellor viaxe da miña vida.


20. DERRADEIRA VIAXE, por Catroventos

As horas pesan como lousas tras as vidreiras. Os días semellan eternos na vella galería. Contrariedades do vil destino. Toda unha vida de viaxes, Bahía, Zurich, Barcelona, Frankfurt, para esmorecer agora na amargura da inmobilidade. Dende a cadeira de rodas apenas pode ver máis aló dos tellados dos cubertos. Da parede pendura un vello retrato de xuventude desgastado polo tempo e a humidade. El sempre di que a súa vida consúmese ao mesmo ritmo que aquela foto.
Paso a visitalo case todas as tardes. Sento ao seu carón e falamos do tempo, da súa variación. Logo ficamos calados até nos despedir.
Hoxe cheguei antes. Un silencio extremo flotaba no aire. Subín as escaleiras cauto e abrín a porta da galería amodiño. Estaba deserta, soio achei unha cadeira de rodas virada do revés e un retrato de xuventude esnaquizado no chan. 



21. A VIAXE Á ILLA SEN RETORNO, por Breicos.

Fai sete anos, un amigo da miña parella que xa non o era tanto e, agora menos, petou silandeiramente no noso corazón. As débedas dun negocio infrutuoso estábano afogando e necesitaba un axuda inminente. Así que, cos sentimentos a flor de pel e coa complicidade dunha longa noite de insonio, decidimos botarlle unha man.
A única testemuña allea a historia foi a branca lúa co seu ollar intenso e cómplice. E, así querido lector, foi como unha parte dos nosos modestos aforriños emprenderon unha viaxe de ida a "Illa sen Retorno".
Pero, a día de hoxe, voltariamos a facelo, si querido lector, lee ben, voltariamos a facelo, e pode abertamente chamarnos parvos, tolos... ou todo o que se lle ocorra porque para nós a vida humana non ten prezo.


22. ISI O COSMONAUTA, por Kalandraco

O gato Isi estaba farto de traballar na granxa cooperativa. Semana tras semana falaba co can Brau, o comisario de emprego, pero nada a súa petición non daba prosperado. Na república dos cans os gatos non poden ser cosmonautas. Isi algo tiña que facer. Xa sei, pensou, construirei un foguete!

 

23. OPERACIÓN RETORNO, por Chipi

O boleto ten que tar nalgures. Odio voar. Cando o fago, queimo a gorxa, desintégraseme o cuarto estómago, dóeme a testa, as antenas deixan de recibir sinal e perdo os ollos. Un día tiven que voltar ó chan a recollelos. Enrédanseme os sete brazos coma eses animaliños dos mares da terra, que comen con patacas, cousa rica. Debería de levarlles unha malla como souvenir. Pero xa non hai tempo. Teño que voltar á casa. Xa non aguanto máis neste cheirento planeta. A xente usa cousas para lavarse. E fan comida. Non comen ós outros. Por iso son tantos. E camiñan só con dúas pernas, ás veces tres. Ten que tar por eiquí. Merda! Xa non chego á lanzadeira. Terei que facelo eu soíña. Tres, dous, un… Dios! Perdín os ollos outra vez. Pois agora non baixo, non oh! Aí quedan.


24. EXILIOS, por A da gaurra


A tristura reaparece cando cae a tarde. É como a calor diste lugar: pegañenta e húmida. Aliméntase do meu silencio e estreméceme.
Sempre tiven as miñas razóns; ela tamén.
Non podo renderme. Agora non.
Espero ao autobús nunha rúa baleira. A calor deste lugar é como a choiva: vaite calando.
Esta tristura é a forza do meu pobo: pegañenta e húmida, vaite calando até os ósos.



25. ALÉN DE ARESTORA, por Alecrín dourado

Como arrecendía no zuleiro a abidueira recén cortada. Os toros, preparados ao xeito apilábanse uns riba doutros e o nariz abríalle paso a aquel éter marabilloso até chegar ao máis fundo dos pulmóns.
Alí o andaba o padriño coa pucha de esguello e un Caldos, perdido nos beizos mentras lle asomaba un tarareo emocionado a xeito de asubío.
Armado coa súa navalla -ben aguzadiña, sempre- ía labrando aquela materia prima de primeira da que sacaba, froito da súa mestría e inxenio, calquera figura. El empregaba tamén as trenchas, gubias e demais trebellos para labrar o bídalo, bidueira ou abidueira, según se lle queira chamar...
O padriño, era zoqueiro... A viaxe á infancia con el, resultou curta pero intensa...



26. A DECISIÓN, por Lala

Pechou os ollos con gañas, precisaba tempo. Sentía as cervicais retorcidas por tanta responsabilidade autoimposta. Quería desfacerse no espazo expandido da conciencia, fundirse cos merlos nun diálogo de supervivencia, emprender unha viaxe cara si mesma. Pero un medo, unha certeza sen nome, arrefriáballe o peito. Ela, a outra, sabía da súa febleza, servíase dela para controlala. Ela, a outra, era forte como un castelo de xelatina e os seus ollos, dende o espello, creaban o mundo que era. Non quería volver ceder, reencontrarse coa renuncia. Tomara unha decisión importante: acompañar os seus máis profundos desexos. Colleu alento profundamente, confiándose ao pracer de respirar. Estivera en loita consigo mesma pero chegaría o tempo da calma, só tiña que chegar a casa e enfrontar unha batalla definitiva consigo mesma. Non se pode parar o que xa é antes de ser.


27. VIAXE, por Alex de Rioseco


Ao neno colgábanlle as pernas sentado na liña do horizonte.
Quería contemplar e entender o mundo. Cando se decatou do imposíbel da súa pretensión ergueuse colleu o caxato e con paso lento e canso retornou a casa.


28. CURTA VIAXE ENFEITIZADA, por Branca

Saín a xanela a contemplar a mañá e as espadanas que nacían ao pé da casa e vin como a cabeza lila dunha delas destacaba no xardín. As pingas do orballo esvaraban pola superficie de terciopelo do lirio, non me puiden resistir e collín a miña pequena cámara. Ao son do tic quedei engaiolada e esvarei polo pétalo da flor. Antes de chegar ao chan sentín como me evaporaba e ascendía cara o ceo azul, deixando atrás o verde do xardín salpicado polas cores das flores que miraban cara min abraiadas. Curiosas, outras pingas, achegáronse ata conformar unha nube branca, o vento do oeste soprou ata esfiañala e caín coa choiva sentíndome pesada. Na folla dunha maceira quedei pendurada e corrín pola codia ata o pé da árbore onde espertei sentada, as pingas da flor rían a esgalla.


29. CAENDO, por Eslectrika


Por fin caía. Viaxaba cara ao descoñecido.
En canto puidera e o capuchón que me amarraba estivese pouco preto, alí non me ían ver máis.
Desfíxenme da capucha que me suxeitaba ao seu peito, e así puiden tirarme ao baleiro. Xusto ese paspán estaba na varanda do piso máis alto. Fixen peso para abaixo e libereime e comecei a sucar o aire, viaxando en caída libre. No tránsito ao descoñecido, fora cal fora o final. Permitinme facer piruetas, ir en horizontal, boca abaixo, de pé, de lado… e preto xa do chan quedei todo erguido , morrendo de pe. Un horrible grito sacoume do meu asombro, eu estaba vivo nunha superficie brandiña, xelatinosa, pero os gritos non paraban, nin me deixaban pensar. De súpeto todo era vermello.
Pero que raios é isto, que eu saiba son un bolígrafo azul.


30. A CHEGADA, por Carol Gial

Xa cheguei. Pensei que nunca o lograría. Que fodida é a vida. Cando comezas parece sinxelo e cada pequeno detalle dáche forzas para continuar. Pero segundo avanza, decátaste como todo se vai enredando, torcendo segundo o capricho deso que chaman... Destino?
Ás veces parece que todo vai ben, pero é un espellismo. Nese momento poñen unha rocha no camiño a cal hai que saltar ou comer. Quen poidera dicir "todo é perfecto", pero eso non existe. Se podes chegar a percibir esa sensación, esfumarase entre o ar. Pero sempre foi así. Canta razón tiña miña avoa: todos nacemos, comemos, cagamos e morremos. Eu, xa estou no último banzo.
Non me queda nada. Por fin vou a dar o gran salto. Comecei con berros, sangue, pero espero rematala con calor e descanso. Que teño por diante?. A perfección, a soidade, nada...


31. MÁIS ALÓ DAS ESTRELAS, por Paulo Baíña

Despois dunha errática e longa expedición intergaláctica, pousei os pés sobre a superficie luar e alí atopeime con ela: unha fermosa extraterrestre completamente diferente ás demáis.
Cando a vín, sentín esvarar un frío lóstrego no peito e froito da gravidade, os nosos corpos aproximáronse ata ficar entrelazados. O aparatoso traxe espacial separaba a miña pel do seu corazón, pero podía sentirlle os ollos, asulagar con dozura a miña alma. Nada podía poñer cancelas a ese amor embarcado nunha interacción cósmica, nin sequera o feito de que eu fose un astronauta e ela unha muller doutro planeta. As nosas pisadas viaxaron, esvaecéndose ao longo de todo o sistema solar.
Era tarde e a misión estaba chegando ao seu fin. Aterrou a nave xusto na derradeira páxina. Pousei o libro na mesiña e apaguei a lámpada. Hora de durmir, mañá hai cole!




32. DENDE ELA ATA OS SEUS CORAZÓNS, por Fer

Achegueime a ela, suspirei e mireina sorrindo, ao tempo que os meus ollos evidenciaban un desexo incontrolable por comezar a tocala.
Collina arroupándoa entre os meus brazos. Aquela xente parecía expectante polo que íamos facer, sabedora de que naquel acto acabaríase desbordando a paixón, como xa sucedese noutras ocasións.
Axiña, e unha vez que a tiven nas miñas mans, comecei a tocala, con coidado e bo gusto, deslizando sobre ela os meus inquedos e experimentados dedos, traendo daqueles doces aloumiños a reposta agardada. Daquela foi cando comezou a viaxe, as notas e os acordes ordenadamente ían saíndo, formando a melodía que xa estaba a chegar ao corazón e á alma dos que alí gozaban da música. Esa mesma música que viaxaba dende a miña arpa ata o máis profundo sentimento daquela xente que enchía o auditorio.



33. A VIAXE DERRADEIRA, por Viria

Vai calor esta noite! Moita calor! Estou atafegada. Deixo aberta a ventá antes de me deitar. Apenas consigo respirar e permanezo esperta.
Ao lonxe escoito a locomotora co asubío de promisión, arrastrando os vagóns de luz escintilante no escuro. Teño un latexo de inequívoco significado. Sei que vou encontrarte.
Collo as pezas brancas tantos anos gardadas: a camisa de liño, as saias bordadas, os zapatos de charón... Ía liscar onda ti e ti xa non estabas. Lixeira espallouse a nova da túa morte!
Ulisco as roupas sorbendo os antigos aromas que nelas permanecen impregnados. Aínda percibo o recendo aceso da adolescencia.
Vístome de vagariño, agarimándome co seu roce lene. Neste inmenso devalo dos mares e dos astros o convoi detense ao fin á miña porta. Pecho a maleta, ateigada de lembranzas, e subo ao tren, que retoma a súa marcha.



34. SANTA ANA, por Sonora


As nubes semellan algodón de azucre desgarrándose. Ó lonxe poden verse as columnas de choiva, movidas polo vento ó seu antollo. 
Encántalle o recendo a choiva no verán. A tormenta e as pingas no océano, auga sobre auga.
O vento atlántico. En California sopra un vento chamado Santa Ana, e dise que ten un efecto pernicioso sobre a poboación, aumentando o índice de delincuencia. O aire quente, quecido nos desertos de Sonora e Mojave empurra o pó océano adentro, varrendo California, varrendo os pensamentos da xente. 
Sempre lle gustaron as tormentas de verán na cidade. Sorriu e camiñou cara adiante, deixando o mar atrás, a tentación. Despois da última visita a California durante o Santa Ana, non ía repetir os mesmos crimes ó outro lado do océano, a pesar do efecto que as tormentas de verán tiñan sempre nela.





35. ABANEO, por Idea Gómez

Perdoa a mala letra, a mesa do tren abanea un pouco, e o meu pulso non é aquel que lembras. Mira que as viaxes en tren siempre se me fixeran longas, e a de hoxe non me chega para escreber esta carta que deixarei sen remite.


36. SEMENTES, por Cleveland Heep 

Surcaban o ceo atravesando o océano e o sol iluminaba o interior do avión. 
O rapaz novo da fila trece, observou ao resto da pasaxe: maiormente felices familias europeas, camiño de caras e agardadas vacacións. 
Sentiuse firme. 
Lembrou del as súas fortes e elegantes mans. 
Os seus enormes ollos. 
O seu peito. 
A súa respiración pausada e todo o seu amor. 
Apretou con forza a furna funeraria contra el. 
Non ía a esparcir as cinzas do seu pai nunha terra, outrora revolucionaria. 
Ía esparcir as sementes dunha nova revolución. 
Observou o sol, pleno no horizonte. 
Aínda faltaba unha hora de voo para chegar ao continente... 


37. IMAXINACIÓN, por Miguel Luz 

“Que sorte teñen os pequenos”, pensaba coa cabeza apoiada na ventá do vagón, “eles teñen ao seu servizo a mellor maneira que existe de viaxar, máis rápida que o tren e o barco, que alcanza calquera destino e que permite viaxar incluso no tempo: a imaxinación”. El, un escritor frustrado, envexábaos. 
Baixouse na seguinte estación, onde esperaría para facer o transbordo noutro expreso. Entón, un rapaz pequeno e coa roupa gastada achegóuselle ofrecéndolle un frasco de cristal baleiro, dicindo que contiña unha bágoa de fada. 
-E que non se pode ver cos ollos, señor. 
O home mirou para o rapaz, a cara fóiselle iluminando pouco a pouco e si, mercou o pequeno frasco. Acto seguido sacou o seu caderno e un lapis. Aquel rapaz acabáballe de dar o seu billete para imaxinación e non pensaba quedar en terra. 


38. POMPAS DE XABÓN, por Chucu 

Sempre, nalgún lugar lonxano estás ti. 
Detrás de cada burbulla, sinalando a fronteira de algo tan intanxible como os nosos corazóns. Non podo sentirte preto nin sentarme o teu carón, pero ás veces volvo a verte, déitome para soñarte, chámote para quererte outro ratiño máis... 
Non fixemos a mesma viaxe pero vamos sempre no mesmo vagón. 
Dime so cando remata o percorrido.


39. O COCHE FANTÁSTICO, por Pasionaria

Viaxaban a casa dos avós no vello Renault 5 vermello, conseguido despois de moitas horas de traballo, pola nai dos dous cativos. A viaxe facíase interminable ata a aldea. 
Ela facía todo por distraelos, pero os nenos rosmaban sempre, pois os fachendosos dos seus curmáns, rían sempre do seu vello R5. 
Así a nai fíxolles prometer que se pechaban ben forte os ollos, e gardaban o segredo, o coche levaríaos voando.
Aproveitando o final do camiño, e un cambio de rasante, o coche semellou despegar do chán, e co vaivén do vello R5, semellou voar. Con sorna, os seus curmáns preguntaron como lles fora a viaxe, e os cativos rindo, responderon: O noso coche é fantástico e hoxe chegamos voando. 


40. CABALGATA DE SENTIMENTOS, por Achlys

- Arre, papá, arre!
Anette gozaba da frescura do vento mentres a súas pernas carnosas batían contra os ombreiros do seu proxenitor. Aquel home sempre emanaba aflición nada máis intuír a risa da súa pequecha -a súa boca e os seus ollos adoptaban unha curvatura acentuadamente tristeira ao pensar que o círculo da felicidade da rapaza nunca podería pecharse-. 
Hoxe, no xardín, o home imaxinou a súa filla escalando a Catedral de Santiago e logo a Torre Eiffel e despois o Big Ben e máis tarde a Gran Pirámide de Giza e moitas outras construcións que se amontoaban unha sobre outra. Ao decatarse de que a meniña endexamais sentiría a magnificencia daquelas creacións, deixou de brincar. 
- Papá, por que detés a viaxe? 
Anette, privada de visión, devecía por colmar o seu corpo de sensacións sobre o mellor dos transportes. 


41. O GRAN BAILE, por O Mocalán 

Sopran na boquilla, premen o botón e autopropulsadas poñen rumbo ao gran baile das notas soltas. Chegan ao ateigado Grande Escala Musical, afamado salón da coñecida Sala Pentagrama, onde prognostican noite de festa , troula e moita carallada. 
Comeza a sesión golfa con tódalas presentes un tanto axitadas. A corchea anda a rifar coa negra, seica andan ás bravas por quen chega primeira, mentres a esvarada semifusa espera pola branca compañeira. Todas falan do-re-la (mbi)-do fa sostido, hoxe moi acicalado. E non pensa o moi presumido en danzar coa clave de sol? 
E entre tanta algarabía álzase a batuta de vimbio do director da orquestra, e de aí en adiante todas respectan os silencios e a súa quenda, por non levaren vareadas nos respectivos pandeiriños. 


42. FRIAXE, por Carme Valiño 

Pasara un mes dende que cumprira once anos, mais non se lembraba do día exacto. Doíalle non lembralo, igual que lle doía lembrarse das cousas nimias, como a maleta de coiro que a súa nai pedira prestada á muller do xastre. Non lle deixara meter aquela boneca de trapo espeluxada que lle mercara o seu pai. - Xa non es unha nena -terzou a súa nai. 
Cando colleu o autobús con aquela muller de negro, era o que tiña que facer, estudar en Madrid. Así o decidira o seu pai. 
Nin sequera protestou. Non sabía nin sequera esa palabra. Lémbrase daquela man áspera e branca da muller na súa manciña de once anos. A medida que o autobús baixaba cara a capital, notaba a friaxe. Axiña as frieiras se lle meteron na carne. Axiña as friaxe se meteu naquel hábito.


43. UNHA VIAXE NO TEMPO, por Jarabullo 

Deixei a bici na Poza do Mouro. Ía calor para ser tan cedo e tiña por diante unha longa camiñada. Daba gusto ir polo río, baixo o asombrado dos ameneiros. Era coma unha viaxe no tempo: sen coches, sen tendido eléctrico, sen cobertura… Ó chegar ao muiño vello pasei á outra beira e aínda enredei unha miguiña apañando arandos. Collín o carreiro cara a cima. Axiña notei a altura ao meu redor. Toxos, uceiras e granito invadiron a paisaxe, e o horizonte posou no cumio o Penedo Furado. Dí a lenda que ten unha fenda pola que se ve o tesouro do Mouro no fondo da poza. … 
Non sei… Subín e botei unha ollada. Levei tal susto que esvarei e case caio. 
Tesouro non sei se habería… pero… o mouro que alí vin… ¡Deus! ¡era cuspidiño a mín! 


44. FUXINDO DA ESCURIDADE, por Testeiro74 

-Non miredes para atras. Axiña bulide. Non hai tempo que perder. Liscade por ese carreiro. Ata o regato. As hortigas non fan nada. Non viredes o pescozo. Neste lado do rio xa non queda a que volver. Agora o noso mundo está ó outro lado. Non esquezades nada aquí. Non imos voltar. 


45. NA PRAZA, por Alén 

Chegou ao Obradoiro co peito a estalar, máis que por cansanzo pola sorpresa. A sorpresa de sentir que aquelas gaitas que os recibían a emocionaban como se levase séculos fóra da Terra. A sorpresa de chegar da man de alguén que facía 7 días non existía no seu mundo. 
E de súpeto, o baleiro. Foi como se aquela inmensa praza chea de xente quedase muda para ela. Para que tomase máis conciencia aínda dos 200 quilómetros que deixaba atrás. Para que intentase entender se quedaba algo daquela persoa que comezara, soa, aquela aventura nos altos cumios de O Cebreiro. 
Algo quedaba si; a esencia, a raíz. Pero mudaran moitas cousas; a día de hoxe aínda non sabe dicir cantas. Só sabe que dende aquel Camiño, gravado con tinta no seu paso, mira con outro ollar. 


46. SENTIMENTOS FUGIT, por Dama de alma antiga 

Escóitoos cada vez máis intensos, de onde virán? Aquí so estamos esa cadea musical e máis eu.
Achégome e non está acesa mais ao pegar a orella a un dos altofalantes sinto os sons, cada vez más intensos... Aí están! Atrapados! 
Comezo a sospeitar que son voces de mulleres! 
Non, agarda! É sempre a mesma miña voz porén non parece a mesma persoa de cada vez. Non entendo nada... sego a poñer a orella nesas melodiosas voces unísonas. 
Podería poñerlle cara e ata cor e sabor a esas persoas de mesma voz. 
Dunha volta mostra Alegría cunha dozura presente no algodón de azucre... doutra a Tristura amarga do café de pota feito en bágoas. 
Vai romper! 
A Coraxe está a piques de saír! Xa entendo, os meus sentimentos queren viaxar e non teño máis que sacalos de aí.


Publicacións populares deste blog

TI NON ES DE AQUÍ? - Un xogo de mesa cultural - educativo, a nova aposta de OZOCOgz papelaría

BOAS FESTAS!

BELÉN, ANO CERO
Xuntéi o vento frío coa auga-neve,
xuntéi a noite negra coa xiada,
e vin un neno espido nun pesebre.
Qué misterio máis fondo, qué aventura:
O neno non quería
gozar de outros irmáus, nin de outra axuda.
Por algo estaba alí, por algo estaba
tan lonxe da riqueza gasalleira,
tan perto da probeza desolada.
Por algo os pastoriños se achegaron.
E si o vento pasou tan paseniño
cantando soavemente, foi por algo.
Por algo era María unha artesán,
cando podía sere si quixera,
primeira dama, esposa principal.
Por algo era Xosé un carpinteiro
de fortes, rexas máus encallecidas
na garlopa, na trencha e no martelo.
Xuntéi tódolos orfos nun só berce,
xuntéi as inxusticias cos aldraxes
e púxenos de ofrenda nun pesebre.
¿Quén foi o que roubou o meu presente?
-Celso E. Ferreiro-

7ª edición -en feminino- do concurso de micro-relatos OZOCOgz

Xa está en marcha a 7ª edición do noso concurso de micro-relatos. 
Para ires recibindo información puntual do concurso podes seguilo dende o evento creado en facebook:

https://www.facebook.com/events/535003687021466/

Este ano o xurado de honra está formado por:

Ana Cabaleiro


Cruz Martínez



Tamara Andrés



e Lucía Rodríguez, gañadora da anterior edición do concurso  

Colaboran:
Aparthotel Arenteiro co obsequio do 1º premio


A Deputación de Ourense co obsequio do lote de libros
e as librarías que completan o xurado do concurso:

Escolma, do Carballiño
Miranda, de Bueu

Andel, de Vigo