Saltar ao contido principal

MICRO-RELATOS 2019

MICRO-RELATOS 2019
 
7º Concurso MICRO-RELATOS - RELATOS A CONCURSO 

Publicamos aquí os micro-relatos que se van presentando ao 7º Concurso de Micro-Relatos posto en marcha na nosa páxina de Facebook.




MICRO-RELATO NÚM. 1 
VIVIR SEN MEDO
por: Carlos Val


Sandra tiña dezasete anos e pasaba medo a que se metesen con ela pola rúa cando saía de casa. De noite, se os seus pais non a podían recoller, ela non saía. Vivía con medo e atendía indignada cando a tele daba as novas das agresións machistas. Aínda así insistía en saír. Os seus pais tamén tiñan temor por ela e dábanlle consellos de dubidosa eficacia. Porén Sandra era nova e tamén quería divertirse. A súa avoa dixéralle: “a sorte das feas quérena as guapas” e a ela pareceulle horrible. Por moi intelixente que fose, que o era, sentíase indefensa e debíana acompañar a casa, ben os pais, ben amigos. Os mozos apenas tiñan medo a pasar por unha rúa mal iluminada, ela si. “Que bonito sería vivir sen medo”, pensaba en voz alta.
*** 

MICRO-RELATO NÚM. 2
MULLER AZUL
por: Xoaniña



Cada vez que escoitaba o son das chaves, o seu corazón encollía ata ser apenas un garavanzo e corría cara ao vestíbulo para deixar naquel rostro impasible o bico do medo. 
El era alto, elegante, sabio. Tiña un aire de grandeza que soamente esvaecía cando caía sen folgos entre as sabas, pero carecía de cores. No fondo o seu espectro era negro… 
Ela era azul coma o ceo do mediodía, coma a auga do mar que se anaina co arrolo da airexa. Era alta, co corpo feito de algodón e escuma, cuns ollos que traspasaban a vida… 
Un día pensou no doado que sería asomar á única fiestra aberta da galería e botarse a voar. Ergueuse, agarrou os seus soños nas mans e deixouse esvarar na noite fría. 
O seu corpo azul voaba ceibe mentres a chave escorregaba na pechadura.
*** 

MICRO-RELATO NÚM. 3
O MEU SANGUE
por: Terrasal

Sentíame tan cansa, sempre o mesmo! Sentada enriba da tapa do WC non daba creto a miña situación. Mario chegaba outra vez tarde, tardísimo da troula. Coa mirada perdida, tentando abrir a porta cunha chave do fato. Coa miña cella rachada, si acertara, a primeira. A testa chea de lóstregos, da xaqueca, polo Mario. O corazón cheo de coitelos. A esperanza fuxira. 
Suxeiteime no lavabo, bebín da billa, avieime o peiteado. Urxía cambiala estratexia. Por supervivencia. Por un chisco de respecto. Por min. 
—Mario fillo, xa viñeches! Saudei cun amago dun doce sorriso. 
—A ti que carallo che pasa? Afasta vella —Respondeu o froito do meu ventre. 
Non aturaba mais. A madrugada do día seguinte escintilaba na pechadura o feixe metálico. Un adhesivo novo na porta dicía: “Cerrallaría Ferro: cambia a tua pechadura, cambia a tua vida”. 
***

MICRO-RELATO NÚM. 4
NO AUTOBÚS CARA A CLASE
por: Volvoreta

Recoñezo que xa pasei dos corenta hai tempo e estou bastante sensibilizada. Invisibilizada? 
O caso é que eu ía lendo e non poiden evitar escoitar a noxenta nova do día dada a distro e sinistro por un vello octoxenario sentado diante. Arrecendía a rancio dun xeito innecesario, descarado e premonitorio. Falaba só ou dirixíndose á súa compañeira de viaxe unha descoñecida duns 60 anos que pasaba del como non merecía outra.
-As mulleres moito se arreglan pero cando quitan a roupa todo cae e é un desastre. Non se decatarán de que dan noxo e pena? Repetía unha e outra vez ata que se apeou. 
No autobús silencio, por parte das féminas, supoño que ofendidas coma min. Só se escoitaba o ronroneo do motor diésel. O tipo non terá espellos na casa? 
***

MICRO-RELATO NÚM. 5
MARÍAxMARÍA
por: María

María quería a María. 
María odiaba a María. 
María odiaba a María porque María quería a María. 
María resolveu o complexo trabalinguas cando foi quen de comprender que era amor e non pecado aquel océano de emocións que sentía. 
A día de hoxe, María ama a María. 
 ***

MICRO-RELATO NÚM. 6
BEIJAFLOR
por: Carvalhinha

Que bom! , Saiu o sol e aquece-me. Todo o meu corpo estica para gozar dele. Mmm Lá vai uma nuvem. Ainda bem. Isso vai-me refrescar e colho pulo. Movo-me devagar. Justo um pouquinho. Por puro prazer. Deixo ao vento cantar em mim e vê-la ai o beija flor que se achega. Seu peteiro bem afundado na flor branca que exala seu doce cheirinho invadindo o meu universo. 
Ouço um som novo: Brrr Brrr. Cada vez mais forte. Achega-se e tenho medo. Arrepio e tento encolher-me, mas não posso. Agora só se sente seu bruar forte forte. Ai!ai!ai!. A dor agarra-se-me no peito encolhido! 
Parou a moto-serra e uma voz alta e cansada levanta-se por cima do balbordo da árvore caída: Maria está a comida!? Traio fame! Lá fica a ramalhada estrada no lugar da velha carvalheira. 
***

MICRO-RELATO NÚM. 7
A SANTA COMPAÑA DOS TEMPOS MODERNOS 
por: Amigo de Barcela

Latexan os medos con cada suspiro acompasado, con cada sorte de estrondos, deixando voar os coitelos afiados dunha morte que cabalga. Semellan raios de esmorgas e prata que fan dos días longas noites de pedra; pode que foran metáforas da ignorancia que abaten todo o que leve faldras, ou mentiras con pés de prata que encheron de fume petos e petos de follas de lata; quizais esclusas que nivelan augas ata o pescozo para chegar sempre a unha mesma fervenza, o abismo dun disfraz con puño e letra que só derrama sangue en femenino. É o conto que nunca cambia: zombis vestidos con traxe e garabata, políticos de turno que cabalgan ao lomo das súas nostalxias soñadas, un machismo disfrazado que nunca remata: A Santa Compaña dos tempos modernos.
***

MICRO-RELATO NÚM. 8
LIBERACIÓN
por: Sirc27
Aquel tormento perseguíalle día si e día tamén. Aínda que intentaba fraguar aquela inxustiza con outros pensamentos, sabía que aínda que o seguía facendo, non era o correcto. Por que non enfrontarse, por que non dicir basta? Éche ben certo que aquel que ignora o seu pasado está condenado a repetilo; pero ela coñecíao e era consciente de que loitara moito na vida para conseguir aquilo que máis anhelaba ser. 
E cando despois de tanto sacrificio o logrou, atopouse inmersa nunha gran escuridade; sen ela querelo, sen ela buscalo. Sendo consciente do que pasaba ao seu arredor, non era capaz de exterminalo. O medo a perdida, ó baleiro a ter que volver a comezar de novo, asustábaa, pero non hai maior baleiro que o que podemos sentir cando te menosprezan por simplemente ser muller. Fuxe, libérate! Ela así o fixo. 
***

MICRO-RELATO NÚM. 9
ASFIXIA
por: Paporrubio

Retornou ao piso de aluguer recuando sobre as súas pegadas, matinando no que faría soa aos seus trinta e cinco, sen un fogar ateigado de potas fumeantes e meniños, coas engurras instalándose e o cabelo xa tinguido. 
Tapou os ouvidos coas mans e pechou os ollos de iris verdes asolagados en bágoas. Na escuridade das pálpebras fechadas descubriuno, agochado entre outras lembranzas, tratando de convencela de que non era ninguén, de que ficaría soa, incompleta, extraviada e baldeira. Viu aquel seu recordo transformarse en sangue e escorrer polas súas veas, privándoa de osíxeno; aos músculos, aos órganos vitais e ao corazón que, asfixiado, desexaba deter o latexo involuntario. 
Daquela, a piques de ser esganada dende dentro, acordou. Ergueuse e permitiulle aos pés andar na dirección lóxica do camiño. Adiante. 
***

MICRO-RELATO NÚM. 10
A FRAGA DAS VERBAS
por: A Marimanta
Amortecía a fraga das verbas baixo aquela marxinal xeada. Murchaba a foresta ateigada da segregación que todo o asolagaba. O espazo entre as árbores enchíase de esteriles matogueiras e vocábulos bravíos que ateigaban o bosque impedindo o paso en igualdade. Non había espazo para a luz ante aquel amoreamento de vexetación infecunda. So o medo, a ignorancia e a exclusión poboaban ditosos naquel bosque da palabra e a fala. Pero un amencer calqueira un raio de sol primeiro obrou o prodixio, despois de séculos de oscuridade filtrouse naquela lingua erma. Floreceron entón as palabras inclusivas, agromaron os termos e os artigos en feminino e acabouse coa machista broza que as esmorecía. Os arrecendos e os cheirumes de liberdade plagaron o bosque e xa non houbo nunca linguaxe máis fermosa que aquela que se falou na fraga das verbas. 
***

MICRO-RELATO NÚM. 11
XANELA ABERTA
por: Xuvenca

Non quería que a acariciara daquela maneira, pero hoxe aínda tivo que soportar as súas noxentas mans e as terribles miradas del. A pel dela sempre rexeitaba todo aquelo, incluso o ar dese lugar onde a obrigaba a convivir. El, saíu aquela mañá sen poñer (coma facía sempre), a pechadura á xanela, e por iso, hoxe nesa habitación, onde adoitaba a acompañala a brétema e onde ela pasaba a vida angustiada, entraron de súpeto unha manchea de azos, en forma de berros femininos. ¿De onde viñan eses berros? ¡Da rúa, viñan da rúa! Entón ela puido abrir a xanela e comenzar a encher o seu peito co que estaba a escoitar, e a brétema da habitación-cela, foi desaparecendo, no intre en que ela tamén comenzou a berrar dende a xanela daquela cela. 
***

MICRO-RELATO NÚM. 12
RUTH
por: O andré

O son do reloxo estaba gravado nos seus oídos e aínda que era noite non lle resultaba molesto. Non. Polo contrario un pequeno sorriso iluminaba a expresión de Ruth. 
Ela traballaba no observatorio de Greenwich e coñeceu a científica Irina Petrovna na estadía que tivera en Londres para avaliar os resultados dos seus experimentos. Para Irina a hora exacta era imprescindible para determinar a emisión do isótopo radioactivo e Ruth vendía o cálculo horario obtido con precisión no observatorio.
O día que Irina recibiu o premio por mor das súas investigacións, houbo algo máis que alegría compartida con Ruth. Na cea de entrega cruzaron olladas, palabras e desexo. Acabaron a noitiña xuntas, con paixón e unha intensidade non desfrutada en anos. 
Por eses dous motivos, hoxe, Ruth lembraba o repenique do reloxo cun sorriso.
***

MICRO-RELATO NÚM. 13
AUSENCIA
por: Beleza Nocturna

Os días de choiva seguen lembrándome a ti. 
Os teus beizos contra os meus, sen dúbidas, con decisión e sen pedir perdón. Dúas flores abríndose, descubrindo, sentindo. 
Ti sempre fuches máis feminina, eras a luz branca nos días soleados, o lóstrego nas tormentas e a néboa que acompañaba os amenceres de inverno. Eu era a cara b, todo o que ti nos eras. 
O tempo acompañounos, viu como tornabamos en mulleres, co amor por bandeira pero cunha fractura medrando no corazón. 
Éramos o yin e o yan, complementabámonos de día, de noite, cando había sol e na máis pura escuridade. Agora non, amor perdido, agora somos soidade, esquecemento e ausencia. 
***

MICRO-RELATO NÚM. 14
COMEZA POR TI
por: Boneca vudú
O espello ía estoupar coa intensa carraxe que irradiaban os seus ollos. Ela sabía que era metade ira, metade tristura... Cuspía palabrotas recordando o que lle dixera un pailán que non sabía amar. "Estúpida, idiota, gorda!" No fondo ela cría o que el dicía e repetíase os insultos mirándose fixamente, imitándoo. 
Esvaecía a ira, agromaba a mágoa. Deixouse caer cara ao chan, xa sen forzas con tantas explosivas emocións, pensando en desaparecer deste mundo. Porén, de súpeto, unha cóxega como eléctrica subiulle dende as nádegas até a caluga. "Pero eu por que creo o que di un imbécil? Non son nada diso! Merezo outro trato!" Comezaron a chover os seus ollos e, bágoa a bágoa, foi purificando ese odio implantado contra si mesma. Nese instante comezou un arduo traballo de amor propio para non permitir(se) desprezos nunca máis. 
***

MICRO-RELATO NÚM. 15
NÃO VAMOS CALAR
por: Femeaço

A injustiça desgarra. Não vitimizar, dizem... 
Não quero dizê-lo, tampouco calá-lo; o grito desgarra e a vítima com ele. 
Tentar ser luz mas só crescer a negritude das violências opressoras e vexadoras, um imenso buraco preto que já engoliu tudo e nada mais resta aniquilar. 
Metáforas, sonhos e utopias... querer viver, mas a predominância ser tal que leve à invernação, à parálise, à anulação total. 
Se fosse capaz, deitaria mil e uma borboletas pela boca, e escutaria a sua reverberação torácica agora mesmo, mas a realidade das ausências e o instinto de sobrevivência encadeiam; e o silêncio e a inoperância penetram como venenos pela pele à espera dum sonho que vire elixir da igualdade. 
E as próprias mãos e lágrimas, cheias de arrepios, assemelham-se ridículas, absurdas, sem relevância além do auto-engano da existência. 
Não à violência machista! 
***
 
MICRO-RELATO NÚM. 16
SOÑOS ROTOS
por: Riveiro

Sempre soñou con ir á universidade, á capital pra ser astrofísica.
Os dous primeiros anos foron perfectos, comenzaba terceiro, cumpría festexalo, estaba no ecuador. Escolleu a noite ideal, amigos, unhas copas, festa e risa ata doer as queixadas. 
Ollou pro reloxio e pensa que é hora de ir indo: 
-Rapaces eu xa marcho. 
-Agarda , non vaias soa. 
-Vou oh, que vai pasar? 
-Vou canda ti. (O seu amigo dende o primeiro ano quen falou) 
Polo camiño charlan de calquera cousa... 
 -Chegamos. 
E el pasou, e traspasou a porta e tódalas fronteiras. Non escoitou os berros "NON NON, PARA QUIETO NON QUERO PARA, NON NON..." Pensou que os seus berros eran mudos. 
-Non?? Toda a noite o desexaches, NON?? 
Non eran mudos os seus berros, era que el non quería parar o que nunca tivo que ter comenzado. 
***
 
MICRO-RELATO NÚM. 17
XULIA DE ROUCOS
por: Andarina

Xulia maila súa banda de homes bravos estaban agochados no túnel que ía conectar o Arenteiro co pequeno embalse de Cabanelas. Pese a deseñarse pra canalizar auga, era tan grande que collían de pé humanos e animais asique transformouno no seu acubillo. 
Era unha muller dura, sen conciencia, que dominaba á banda co medo e do mesmo xeito campaba ás súas anchas por pobos, vilas e cidades. 
Durmía nas mellores sabas (as dos pazos señoriais) inda que a folla do millo non fose o mellor recheo para o descanso. 
Por sanguinaria seguiuna a garda civil, e iso fixo que diminuíse os seus recursos ata o extremo de roubar os potes do caldo que fervían nas lareiras e que apuraban no muro dalgunha carballeira. 
Caeu Xulia, caeu a banda pero permaneceu o mito da muller que mandaba na vontade dos homes. 
***
 
MICRO-RELATO NÚM. 18
ACONTECEU
por: Reichel
Os seus irmáns todos homes, pretendían decidir por ela. Menuda, xoven e dunha beleza pouco común, crían que non oporía resistencia ó compromiso co home que lle dobraba a idade. Pero aqueles ollos que contiñan todo o verde dos lameiros que gustaba de pisar descalza o amencer, xa fixeran a súa elección: aquel mozo alto e serio que viaxaba a Castela de zapateiro e voltaba cantando saetas aprendidas polos camiños polvorentos. Un día axudouna a cruzar o río, agarrouna forte pola cintura, sen mediar palabra, sen un sorriso pero cunha ternura e un respeto que ela nunca vira en todas as relacións que a rodeaban. 
¡Non! e segura de que nada a facería cambiar de opinión, saiu da casa e mirando ó solpor foi na percura de Lourenzo que viña cantando do monte. Sentiuse libre de decidir, de vivir ¡Sí! 
***
 
MICRO-RELATO NÚM. 19
O CHÃO DE VERMELHO
por: Sunrise Paris

São as 03:15 a.m. e já é tarde hoje. 
Tinha que deixar os pratos lavados pois o jantar acabara por volta da meia-noite, ia com muita demora. A cidade está escura mas é tranquila e a iluminação ajuda bastante para poder ver. Agora para ir a casa devo andar com celeridade e não atalhar pois não é seguro, felizmente não moro longe. Bom, há poucas pessoas caminhando mas sempre faço este trajeto e nunca me passou nada, embora é mais tarde. 
- Ouço passos trás de mim e é muito assustador... Já estou chegando ao portal... Acho que vi uma pessoa de preto... Não é possível?! Devo ir mais depressa... Já cheguei... Socorro...!!. 
São as 4:00 a.m. e um corpo de mulher moribundo num portal dessangra-se e pinta o chão de vermelho mais uma vez... 
***
 
MICRO-RELATO NÚM. 20
NON SEN DOR
por: Cravo
Mentres eu loitaba por sacar as pernas daquela saia de escamas, o meu home fartouse de dicir que eu non tiña pés. 
- Miña serea! Onde vas ir ti? 
A miudo preguntábame como fuxir se eu ía cega pola vida pensando que o meu pescador me amaba.
O semáforo verde estaba tan lonxe coma a pechadura da casa, e eu, nese intre, tiña o peito violeta polo mal que me saíra o arroz. 
Lembro que tremía coma un vimbio bulindo nun ar medorento cando fun quen de me arrastrar ata alí por entre as pingas das súas verbas. 
- Tomaches as pilulas tonta? 
Latexaban os miolos. 
- Hoxe non te deites coas bragas! 
Estralaban as veas. 
A meta tiña na porta un fermoso cartaz de mulleres berrando. 
Tiven sorte!! 
Volvín ter pés axudada por outras 
E saquei as pernas: 
Sacándoas!! 

***
 
MICRO-RELATO NÚM. 21
ADEUS MANUEL
por: O Celme

Endexamais imaxinei que chegaría este día. 
Daquel outro só lembro dous disparos e un gran silencio. Os detalles descubrinos máis tarde, xunto coa misiva que deixaches, xustificando a túa vileza no nome do profundo amor que me proferías, disfrazando de bravura a túa covardía: 
“Marcho deste mundo. Ela é miña. Lévoa conmigo. Un cartucho para cada un… Pum!…Pum! …e ao fin, Amor Eterno” 
Diso hai vinte anos, e heiche dicir, Manuel, que erraches no primeiro Pum! Marchaches só. 
Eu sobrevivín. 
Levoume meses curar as feridas do corpo e moito máis recuperar a autoestima e a dignidade que ti me arrebataches, diluindo lentamente a miña vontade. 
O tempo aprendeume a levar sen medo e sen culpa o feito de ser muller, a quererme polo que son e tal como son. 
Xa non hai rancor. 
Adeus, Manuel. 
Agora comenzo a vivir. 
***
 
MICRO-RELATO NÚM. 22
A
por: Rebecca Clarke
-É o caos total! O país está paralizado!!! A letra A desapareceu de todos os dispositivos, e ameaza con facelo na lingua oral en 24 horas! 
- Pero por que? Que é o que quere? 
- Está farta das constantes humillacións e faltas de respeto. Exixe desaparecer permanentemente de certos nomes. 
- Que nomes? 
- A primeira da lista é a RAE. O segundo Pérez Reverte, parécelle un insulto ter que encabezar o seu nome. Pero hai máis, Pablo Casado, Santiago Abascal, Arrimadas, Cayetana Álvarez... a lista non ten fin! 
- Ofrécelle algo, non sei, admitiremos membras e portavozas! 
- Imposible señor, e todo ou A nAdA, palabras textuais.
........................................... 
- Señor, Pérez Reverte na liña 1. 
- Si.......... si....... claro,claro......... entendo............. pero.... per....... si........... 
Escoita, sei perfectamente como te sintes Rturo, pero era a única opción. 
***
 
MICRO-RELATO NÚM. 23
ELA
por: Miña

Só valoramos aquelo que perdemos. Eu perdina. A ela. Son culpable. Ela era a miña confidente. Sabía todo de min, incluso o que eu descoñecía. Só con verme sabía se estaba de bo humor, triste, enfadado. Anticipábase aos meus sorrisos, e sempre remataba as miñas frases. Non se pode explicar o inexplicable. Non se inventaron as palabras que definan o summum do sentimento que tiña por ela. Era todo para min. Todo e agora é nada. Non entendía por que non se puña ciumenta cando falaba con outras. Eu sentíame culpable, e sempre regresaba canto antes onda ela. 
Ela. Ela. Agora que penso nela, penso sempre cando a deixei abandoada. Cando a perdín aquela noite, despois dun concerto, cando me roubaron a GUITARRA. 
***
 
MICRO-RELATO NÚM. 24
O OLLAR DO MEU AVÓ
por: Sospeita
Avó non sabía se el era ela; tampouco lle importaba 
-Avó, que tal estás?... Tirando... 
-Avó, a que non sabes quen vén hoxe? Calquera 
-Avó, como te portaches este ano? Non me lembro 
-Avó, iso non é unha mazá, é un aguacate¡ Para min é unha mazá 
Non sabía eu, cal era esa linguaxe súa, segreda, para entender e comprender a diferenza como igual. 
Pero finalmente, decidin eu, mirar os aguacates coma se fosen mazás.
Decidín tamén camiñar cara a adiante esnaquizando prexuízos, esfolando estereotipos. 
Aprendino sendo un neno no ollar case vidrioso dun vello de 90 anos.
E o meu mundo virou o rumbo, alumeado de xeito distinto por aqueles ollos. 
Tamén o diverso, tamén o feminino. 
Todo aquilo que acabou sempre entre o signo de igual. 
O que usaba na escola para expresar os resultados das miñas sumas.
***
 
MICRO-RELATO NÚM. 25
MIEKE
por: Tuscolana
Podes vela núa na azotea esta fin de semana. Leva só as súas gafas redondas e unha xardiñeira coa que rega as prantas. Os gatos xogan arredor sen notar apenas nada, sutís cambios. Mieke sempre estivo tola e sempre estivo soa. Todos o dicían sen falar. Todos quen non son seus amigos. Mieke ten unha casa onde só entran amigos, nenos, cans, gatos. Pedras, cortizas de árbores, vidrios, azulexos rotos, liquens, follaxe. Calquera cousa, nunha orde fascinante na súa casa acolledora. Mieke non esperaba nada porque quen sabe esperar, espera. E non ten cambiado nada, só que hai un home alto e loiro ás súas costas acariciándolle un peito e entre as nádegas como a ela lle gusta. Non cambiou nada porque este home bó parecera que sempre estivo alí. Mieke sorrí, coma sempre, mirando por riba dos tellados.
***
 
MICRO-RELATO NÚM. 26
EscribánA
por: Seshat
El publica libros que eu lle axudo a escribir, corrixo e pulo. Dá charlas e presentacións con discursos que eu redacto. El recolle os premios eu a mesa. Di que somos un equipo invencíbel. El na luz da fama eu invisíbel. 
Hoxe por derradeira vez pecho a porta da nosa casa. Na mala levo tres mudas e un billete de tren á Lisboa. 
De aquí en diante o que escriba levará o meu nome. 
***
 
MICRO-RELATO NÚM. 27
FEMININO PLURAL
por: Matilda
Un líquido quente e pegañento escorregáballe polo dorso da man. Sangraba. Ollou con curiosidade a gota de sangue esvarando pola pel, sen recoñecer por un intre a orixe do corte. Retrocedeu instintivamente e sentiu esnaquizarse o cristal baixo o pé. O espello lañado devolvíalle unha imaxe deformada, crebada, coma un retrato cubista. A ausencia de cristal na zona do impacto deixara un oco negro e irregular que parecía representar algunha carencia súa.
Non se recoñecía no reflexo, como tampouco se recoñecía no nome que lle puxeran, nin nas palabras coas que se dirixían a ela. Porque era ela, ela, ela. Ollou de novo a man. Alguén lle dixera que ás veces había que romperse para se construír de novo. Sorriu. Alguén que entendía. Alguén que lle ensinara a rebeldía de camiñar xuntas, man a man. 
***
 
MICRO-RELATO NÚM. 28
A MIÑA
por: Xaroru
Non quero, non quero, unha e outra vez bulían no seu interior coma nun bucle infinito. Contudo, dos seus beizos sempre xurdía o si, mais ela non sabía o porqué. Quizais fora a interpretación da realidade ausente dunha nena de ollos grandes nun tempo de medo e envexa. Se cadra, fose escoitar o son do látigo da indiferencia do seu pai, mais o certo e que era incapaz de dicir non. Canto houbese desexado dicir NON! -Non quero amarte, non quero ollar o solsticio ao teu carón, non quero que os teus brazos me rodeen. Se cadra esa nena de ollos grandes nunca fora nena ou esa nena de pelo encrespado nunca fose muller. Mais por riba de todo foi e será sempre : MAI!

Comentarios

Publicacións populares deste blog

TI NON ES DE AQUÍ? - Un xogo de mesa cultural - educativo, a nova aposta de OZOCOgz papelaría

BOAS FESTAS!

BELÉN, ANO CERO
Xuntéi o vento frío coa auga-neve,
xuntéi a noite negra coa xiada,
e vin un neno espido nun pesebre.
Qué misterio máis fondo, qué aventura:
O neno non quería
gozar de outros irmáus, nin de outra axuda.
Por algo estaba alí, por algo estaba
tan lonxe da riqueza gasalleira,
tan perto da probeza desolada.
Por algo os pastoriños se achegaron.
E si o vento pasou tan paseniño
cantando soavemente, foi por algo.
Por algo era María unha artesán,
cando podía sere si quixera,
primeira dama, esposa principal.
Por algo era Xosé un carpinteiro
de fortes, rexas máus encallecidas
na garlopa, na trencha e no martelo.
Xuntéi tódolos orfos nun só berce,
xuntéi as inxusticias cos aldraxes
e púxenos de ofrenda nun pesebre.
¿Quén foi o que roubou o meu presente?
-Celso E. Ferreiro-

7ª edición -en feminino- do concurso de micro-relatos OZOCOgz

Xa está en marcha a 7ª edición do noso concurso de micro-relatos. 
Para ires recibindo información puntual do concurso podes seguilo dende o evento creado en facebook:

https://www.facebook.com/events/535003687021466/

Este ano o xurado de honra está formado por:

Ana Cabaleiro


Cruz Martínez



Tamara Andrés



e Lucía Rodríguez, gañadora da anterior edición do concurso  

Colaboran:
Aparthotel Arenteiro co obsequio do 1º premio


A Deputación de Ourense co obsequio do lote de libros
e as librarías que completan o xurado do concurso:

Escolma, do Carballiño
Miranda, de Bueu

Andel, de Vigo