Saltar ao contido principal

MICRO-RELATOS 2020

MICRO-RELATOS 2020 
8º Concurso MICRO-RELATOS - RELATOS A CONCURSO 
Publicamos aquí os micro-relatos que se van presentando ao 8º Concurso de Micro-Relatos posto en marcha na nosa páxina de Facebook. 
******************************************** 
POR ORDE DE PRESENTACIÓN A CONCURSO ******************************************** 
MICRO-RELATO número 1 
ANTES DA POSTAL 
Por: Van File Fusca 

De pequena encantábame percorrer a aira do pobo, preto da casa da avoa en busca de lucecús para alumear as noites de verán. 
Lembro que tiñamos un único enredo “Xogos Reunidos Geyper” co que xogabamos despois de atender a casa, ir co gando e estudar. Recordo como abrazaba a caixa con forza, e corría cara á mesa redonda onde sentaba a familia, cos pés ben quentes ao abrigo do braseiro. 
De pequecha entrábame unha risa incontrolable por case todo, e moitas veces mamá e papá, castigáronme por non parar de rir na mesa, sobre todo cando tiñamos convidados. 
Aínda saboreo os papabellos de amorodos, visualizo as mans cheas da masa do pan, ulo a herba recen cortada, escoito a risa da rapazallada. Eramos unha boa pezuilla. 
Agora, as crianzas xogan soas coas máquinas e a aldea é unha postal deshabitada. 
* * * 

MICRO-RELATO número 2 
¡NAMOREI! 
Por: ChusA 


Non me gustan os homes, mais coido que namorei dun, de ti e, malia que nunca cho preguntei, acho que é recíproco. Lembro o día que nos coñecemos. Non foi o que lle chaman un “chispazo”. Debo recoñecer que a miña primeira impresión non foi boa, emporiso, tiñas algo, un fenotipo coñecido que me engaiolou. Así pois, aos tres segundos a cousa mudou de vez, namorei, perdín o sentido coma un pícaro por unha buxaina. Dende entón somos cómplices, e aínda que son eu quen adoita tomar as decisións, estamos unidos por un fío de necesidade mutua. Roubáchesme o tempo, as amizades, até a familia... e eu feliz, fachendoso de poder berrar que namorei, namorei doutro home, namorei do meu home. Es o mellor que me pasou na vida. Boas noites meu filliño. 
* * * 

MICRO-RELATO número 3 
NA HABITACIÓN 
Por: Rená 

Estendeuse por toda a habitación,… como sucedería cun enxambre despois de recibir a pedra dun neno. 
Era él o que me provocaba, o que me incitaba a facelo; sen dúbidas nen prexuízos. 
Sempre me considerei unha persoa cabal, con autocontrol, e tamén con certa dose de audacia e loucura; pero él animábame a superar os meus límites, a atreverme. 
Fíxeno!. 
Rasguei enerxicamente aquela almofada, e as plumas voaron pola habitación, creando unha chuvia branca que nos fixo xirar e rir, con toda a diversión e o amor do xogo entre unha nai e seu fillo.
Gracias por existir, meu amor. 
* * * 

MICRO-RELATO número 4 
MADRID 1933-2020 
Por: Maite Páramo
  
A comadrona castiza secou as primeiras bágoas de Xosé aquel dia de reis hai oitenta e sete anos. Despois viñeron moitas máis: as da pena na perda do pai por mor da guerra civil, as da separación da nai cando quedou na aldea cos avós, de impotencia cando mataron a seu irmán nunha trifulca de xogo ou as de rabia cando o meteron ao seminario porque un cura daquelas daba categoría nunha familia. Tamén as houbo de felicidade cando foi home e casou, no nacemento de seus sete fillos, os fillos de seus fillos, na xubilación... 
E hoxe chorou novamente aquel neno co video que súa neta Iria lle enviou dende Madrid, rúa Xosé Calvo, 6 de xaneiro de 2020. 
* * * 

MICRO-RELATO número 5 
ELA, SONHA COM AS RAMAS DO BAOBAB 
Por: Addae Abara

A sua pele tem o matiz azulado da hipotermia. Os seus lábios prendem o seno da mãe quase inerte, insere-se no coração de leite, ainda morno. 
Ela, sonha com as ramas do baobab e o pranto molha o retrato amado de Namíbia. Vão embora,afundem-se nas águas do oceano, baixo as puas assassinas da intolerância. 
E o menino Jasir dorme, apegado no colostro da vinculação exata. 
* * * 

MICRO-RELATO número 6 
MAIORES! 
Por: CoraB 

Non entendía nada. Co que se esforzara hoxe: ao chegar puxo as zapatillas; colgou a súa chaqueta neses colgadoiros tan altos; lavou as mans; saudou ao tío Xoan e á tía María; non se ergueu da mesa ao longo de todo o xantar, aínda a risco de facerse pis; non sorbeu a sopa e apoiouse con pan “como unha señorita”… 
Aínda así, acabou, de novo, “pensando” no seu cuarto. Non era xusto! Se ata conseguiu non dicir “mentirixillas”. Cando a súa tía lle preguntou polo seu flan, respondeulle a verdade, que parecía estar a comer babas de camelo… 
A mirada furiosa de mamá anunciaba o seu castigo. Aos maiores non hai quen os entenda! Pasan o día enoxados e enfádanse cos nenos sen razón! 
* * * 
MICRO-RELATO número 7
DE OLHOS FECHADOS
Por: Loaira

Fechou os olhos e a melodia do mundo deixou de soar por uns instantes. A bola arrebolava pela relva enquanto ela tentava marcar um golo numa meta imaginária.
Piscou os olhos. Apanhou uma corda e começou a saltar: um, dois, três… até treze! Nova marca! E a felicidade pousou-se por um segundo na sua cara.
Um novo pestanejo. Segurou forte a mão da sua avó e foram até a horta. Ainda havia um pedaço fértil que trabalhar, adorava lavrar a terra.
Agitou as pálpebras. Correu até a lareira onde o resto da família estava reunida contando estórias. No forno quente cozia o pão, e esse cheiro encheu-lhe a boca de sustento.
Descolou os olhos e o silêncio desapareceu, voltou a soar a partitura da guerra. Na verdade, nascera onde a infância só existe de olhos fechados.
* * *
MICRO-RELATO número 8
O MIÚDO DO RELÓGIO
Por: Lagostelhe


Voltou o ônibus da escola, deixando o seu único viajeiro.
Sentia um profundo amor pela aldeia. Com o peso da melancolia pensou na sua formosura e no injusto devir dela. Também nas tarefas que lhe esperavam: almoçar, fazer os trabalhos escolares e ajudar na casa.

Doia-lhe a solidão. Hoje não poderia combinar como alguns sábados com o cativo dos últimos vizinhos que se foram à cídade.

Apesar de ainda estar no primário, já diziam que era muito sensível e maduro. Quando o sacristão da paróquia morreu assumiu ele sozinho a essencial responsabilidade de se preocupar de que o relógio do campanário nunca parasse dando-lhe corda.

O tempo, com a realidade e os sonhos, não se podia deter; a vida precisava a corda da esperança.

O miúdo falava a sua língua ao relógio, comprovando que este respondia com badaladas. 




* * *
MICRO-RELATO número 9
REFLEXO
Por: Alecrín
Atópome en soños, en terra de ninguén, alén do tempo. Miro o meu rostro dun e doutro lado dun marco sen espello. Estou desdobrada en nena e en muller e sinto e penso a un tempo polas dúas. 
Observo dende os ollos da cativa o que tornarei ser. Non hai xuízo nin sorpresa.Tento adiviñar o meu porvir, mais non me atrevo a preguntar. 
Descubro na pequena a sede da curiosidade e unha fortaleza xenuína que dubido se conservo. 
Sen saber por que boca, saen as verbas: “Mírate, halo de facer ben”.
O sorriso esténdese pola face da nena e da muller. Pouco a pouco, a escena anúbrase e finalmente esperto. Resístome a prende-la luz e alongo a conciencia de sentir presentes en min o pasado e o futuro da miña existencia.
* * *
MICRO-RELATO número 10
O DÍA NO QUE A MIÑA AVOA OTORGOUME PODERES DE SACERDOTISA
Por: Marieta
 
O día no que a miña avoa otorgoume poderes de sacerdotisa Mamá non nos deixou ir a misa, dixo que facía demasiado frío fora para nós.
Aquela mañá de domingo de inverno a avoa e máis eu quedamos soas na casa. 
-“Avoiña non esteas triste, se queres douche eu a misa”. 
Ollou para min, sorriume e asentiu coa cabeza. A mesa da cociña serviunos de improvisado altar. 
- “Tomade e comede todos del”, dixen alzando o ceo unha galleta María o tempo que ela xuntaba as mans en oración. 
Cando chegou a parte de: “démonos fraternalmente a paz”, ela doume un bico… non llo tiven en conta. Bendecina e deixeina ir en paz. 
Non llo contamos a mamá, foi sempre o noso segredo. Ese día sentinme moi importante. Tiña oito anos e déralle misa a miña avoa. 
* * *
MICRO-RELATO número 11
ESCAPISMO
Por: O'Chevi
Nada sabían aquelas crianzas da función da escola coma perpetuadora das relacións de clase nin, moito menos, de currículos ocultos.
Algho no seu interior apuxaba por eles pra que se ceibaran do pupitre, pra racha-las cadeias da rutina. Principiaron con fuxidas pasadías da aula, até que foron descubertos. 
Isto non crebou as súas ansias por atopar umha bocalada de ar no meio dos ritmos cós abafaban... Xa tinhan en marcha outra escaramuza. Aproveitaban o recreio pra escavar un buraco cós levase fóra dos muros da escola. Ou, inda melhor, bota-los por terra!! Mais nada; cavaron, cavaron e cavaron... pros muros non caeron i eles inda ficaban dentro. 
As súas arelas de liberdade seghían acesas. E aghora, cun par d’anos máis, non precisaban escaravelha-la terra. Adestrados pola vida no rural xa daban chimpado aqueles valos. Ghabeaban por eles coma monos!! 
* * *
MICRO-RELATO número 12
A CULPA
Por: Marxoi Maslo

Sentiuse débil, vulnerable, coma quen acababa de perder algo moi prezado. No seu interior desexaba que aquela traxedia xamais tivese acontecido. Observouna alí tirada, moribunda talvez. Nin sequera ousaba achegarse a ela. De lonxe, cismaba no que lle sucedería. O seu pai, un importante avogado, xa lle advertira que cando unha persoa cometía un delito, xulgábano e, se resultaba condenado, obrigaríano a cumprir unha pena. Aquel nefasto pensamento fixo tremer o seu corpo. Non aturaba o futuro terrible dos acontecementos, e odiaba ter que comparecer ante un xuíz, que o miraría con ollos severos e que, ao descubrir a súa culpa, enviaríao ao cárcere. De ningunha maneira se enfrontaría á xustiza. Daquela, con ánimo destemido tomou os cachos da súa vítima, unha figura de porcelana que antes escachara e correu agochalos con cautelosa malicia no fondo do caldeiro do lixo. 
* * *
MICRO-RELATO número 13
UNHA PAUSA
Por: Susiño

Xa era noite. Breo fumaba unha cabicha no balcón, observando atentamente unha pinga de luz no ceo, unha estrela que adoitaba falarlle polas noites cando era máis cativo. Non lembraba a última vez que o viaxeiro estelar o visitaba polas noites. 
Comezou a escudriñar na súa memoria, reflexionando como o tempo o moldeara. Non sorría como antes e o mundo no que vivía xa non tiña segredos para el, segredos que noutro tempo, escondíanse inmóbeis esperando a ser descubertos. 
Sabía que moito tempo atrás el era o protagonista das súas historias, onde os castelos de area eran máis grandes do que parecían e onde os seus amigos máis antigos non se converteran aínda en simples xoguetes. 
Lembraba todo isto, lembrábao observando aquela silandeira estrela, apurando rapidamente a cabicha porque tiña que volver ó traballo. 
* * *
MICRO-RELATO número 14
NO BEGOÑA
Por: Cosmede de Cusanca

- Non calen ao vento! 
Gritou o neno mirando ao mar. Logo no baño achegouse á nena de saia vermella e ollos mar. El mostroulle o froito do home; ela a súa flor de muller. Na mañá corrían de proa a popa gritándolle ao vento o seu descubrimento. Na tarde foron separados para non xuntarse máis. 
- Está prohibido! É pecado! 
Rían os homes e as mulleres, mentres os dous nenos, encerrados na noite, escondíanse das arañas que tecían monstros nas paredes. 
- Está prohibido! É pecado! 
Lembraba o neno, anos máis tarde, ao cruzar o ceo do Atlántico en busca da voz do vento que, un día, levou á nena de saia vermella e ollos mar. 
* * *
MICRO-RELATO número 15
A BÓLA DE CRISTAL
Por: Revira Voltas
No intre de pechar o libro remata o seu atisbo de felicidade. Na casa sempre berran para que recolla os xoguetes, para lavar os dentes, para deixar de lado a seu universo de fantasía, dos héroes dos contos. 
Pedro quere ser un deses héroes. Xa o ten todo maquinado. 
Non pensa en voar, ten un pouco de vértigo. 
Non vai turrar os malos, ten uns brazos esqueléticos. 
Parecelle ridícula a idea de levar capa vermella, nin que fora a rapaza da caperuchiña ou outro persoaxe descatalogado e arcaico. 
Vai ser un home importante. Vai sair na televisión no tramo de máxima audiencia. Vai falar e a xente quedará pasmada escoitando. 
Axudará os cativos a soñar, os adultos a sorrir, e ós máis vellos a ter esperanza. Será un gran inventor de palabras. Será escritor.
* * *
MICRO-RELATO número 16
CÁSTING
Por: Cleveland Heep
Pegoulle unha patada ao balón e sentouse á beira do seu pai, no banco do parque, á hora no que os negocios botaban a persiana. 
-Que les? -secando a suor. O seu pai mostroulle a portada do libro. -O vello e o mar? Ti non es vello. Deixa iso -pechándolle o libro. -Imos intentalo de novo. 
Quedaron en silencio observando. 
-Que dis daquela loira? -preguntou o rapaz. 
-Moi nova. -E aquela que ven por alá coa nena? Insistiu. 
-Xa ten familia. -comentou o pai. 
O neno suspirou. 
-Mira! -sinalou sorrindo cos ollos. -A do maletín. É guapa! 
-Moi altiva. -sentenciou o pai erguéndose. -Imos, faise tarde -Ordeou. 
-Sabes? Con esa actitude nunca imos atopar unha nai para mín -apretándolle a man. -E boto de menos a mamá. 
-Eu tamén fillo. 
* * *
MICRO-RELATO número 17
VOCACIÓN
Por: Caster

Aquel día era o meu aniversario. Oito anos. Para un neno de oito anos, unha persoa maior ten vinte e un vello ten trinta. Os dez rapaces que vivían na aldea estaban convidados á miña casa para unha churroscada. Si, churroscada, porque nos aniversarios da miña casa facíanse churros. Despois da merenda fomos ao regato a botar carreiras navegatorias cos paus.
Era un día de moita calor, pleno agosto. Todos andabamos sen camisola, pero foi só a min a quen lle aconteceu algo que me marcaría para toda a vida. Xan berrou como un endemoniado que eu tiña algo pegado nas costas. Pronto se decataron todos de que era unha samesuga. Marchamos cara miña casa, uns berrando e eu laiándome, máis de medo que de dor. A miña nai, colleu aceite e despegouna. 
Por iso son dermatólogo. Hoxe cumplo cincuenta. 
* * *
MICRO-RELATO número 18
AS CASTAÑAS
Por: Xoxó

Sempre tiña unha verba agarimosa para min, unha aperta oportuna. 
Nas tardes de verán sentábamos ó sol nas escaleiras e sen pedirlle, xa se botaba a recitar a “nosa cantiga”. 
E co Paxariño meu arengue, embelesaba… e el ría e volvía empezar. 
Tódalas noites viña desexarme bos soños e pasaba a súa man curtida do traballo pola miña tenra meixela branca. 
Gustábanlle as castañas, tanto, que fíxome prometer que cando el morrese levásellas á sepultura. 
E ata que lle dixen que si, non calou… aínda que engadín: 
Avoíño, ti nunca vas morrer… 
Pero si que o fixo… e foise… para sempre. 
E con el, seguro que sen querelo, levouse as verbas agarimosas e as caricias e hasta o Paxariño meu arengue. 
Nunha tarde fría calquera, acudín ó cemiterio e á présa zapateei unha presa de castañas… 
De castañas aínda quentes. 
* * *
MICRO-RELATO número 19
INFANCIA
Por: Ollos Azuis

Se pecho os ollos ulo a vaca, a herba seca, a manteiga, a pan de millo, a chourizos afumados con loureiro, a lobo... 
Fascinación e medo a partes iguais, por ese animal tan presente ouveando nas noites de lúa. 
Sitúo no mapa do tempo das ausencias, esa pantasma que voltaba puntual cada Nadal, coa maleta chea de chocolates suízos e un billete de avión. 
Tardes ó carón da lareira escoitando lendas nos longos invernos. 
Melodías dos merlos nas mañás de primavera mentres procuraba niños doutros paxaros. 
Corredoiras cheas de chorima, xestas floridas, camposas de pampullos a deixar no peito o valor da terra, da fala, da morriña, da identidade. 
Máis tarde, a descuberta do mar coa súa brisa lene, onde fican os segredos dos naufraxios. 
Agora gardo soños cosidos á pel con alfinetes como antídoto fronte a soidade. 
* * *
MICRO-RELATO número 20
GRATITUDE
Por: Minerva


«Eu non tiven infancia, polo menos non como a túa», díxome mentres un veo de tristeza cubría o seu rostro. «A peste negra arrebatoume aos meus pais moi cedo, non puiden ir ao colexio, os tíos que me acolleron puxéronme a traballar en casa sendo unha cativa, pasei moita fame… Foi o teu avó quen me devolveu a vida, el ensinoume a ler e a escribir, regaloume unha familia e un verdadeiro fogar…».
A miña avoa… Con cada frase que pronunciaba, o fun comprendendo todo. O seu carácter reservado, a súa enorme austeridade, o difícil que era vela rir… Comprendín tamén que, cada día, cando collía con tanto coidado o cadro coa foto en branco e negro do avó, non era só amor, o que aínda lle profesaba, era tamén unha inmensa gratitude que xamais desaparecería. 
* * *
MICRO-RELATO número 21
SEN NOVAS DE PAPÁ
Por: Solpor 2020

Cachis! Abriran a porta antes de acabar. 
-Ah...!! –o berro case me deixa xorda–. Que fas, Aranza? 
-Espaguetes!
-Spaghettis no sofá? 
-Fago, fago, pero aínda non secou.
-A nai que me pariu! Tesme farta –A cara de pemento delatoume o seu cabreo. 
O experimento fracasara. Quixera fabricalos coa pasta de dentes tricolor, secar a masa ao sol do salón –ata quedaba chula enriba do veludo escuro–. Ou non? Cando as vin refregar de xeonllos nas manchas, arrepentinme. Fun buscar o meu peto. 
Eu sentara con papá naquel vello moble. Mamá di que agora anda nunha nube. Mamá e a avoa sempre andan a procura de máis traballo e ben pago. Pero non mercaron sofá novo, nin espaguete de cores -os brancos son máis baratos-. Papá chamará polo meu aniversario. Terá móbil na nube?
* * *
MICRO-RELATO número 22
OS PROPIOS DESEXOS
Por: Bolboretiña


No preludio das longas xornadas laborais de papá, o protagonista era un pulcro silencio diante do xornal. Mamá tamén calaba, saturada, argallando na mente as tarefas diarias dentro e fóra da casa. E Federico, en silencio tamén, observaba a paisaxe do fogar devorando cómics e libros en imitación.
Daba gusto velo; cun vocabulario extenso e culto, formas politicamente correctas, organizado, intelixente... O fillo ideal, até que escachou cunha pedra o coche do profesor por baixarlle medio punto nun exame, para seguir con accións, unha tras outra, que desencaixaban coa súa perfección.
Nun neno non hai nada máis próximo á morte que non semellarse ás figuras primixenias, non ser amado por ser quen é senón polo que agardan que sexa. Entón, onde quedara o neno perfecto? Debaténdose entre o amor e os propios desexos. 
* * *
MICRO-RELATO número 23
A HORTA
Por: Swallow


Pasan uns intres das tres, agochada no garaxe, María agarda que os avós durman a sesta, imperdoable cita cotián de descanso. Axitada comenza a correr, a horta atópase moi preto; unha pequena cancela vermella cerra o sementado, percorre as leitugas coidadosa de non machucalas, pero de súpeto queda enfeitizada, fermosas bolboretas voan moi preto, entón soña collelas, dona quere ser da súa beleza, mais o abrasador sol do verán obriga a escapar debaixo da sombra da vella cerdeira, breve respiro denantes de volver a correr, desta vez cara o invernadoiro. Alí dentro vai unha calor insoportable, pero quere comelas, raíces laranxas, desexado bocado, arrinca un puñado que limpa no pozo, crocante e doce sabor. 
Miña ratiña María ti saberás quen roeu as cenorias?, pregunta a avoa. Sabia vellez frente a inxenua nenez. Trasnadas de infancia, recordos no tempo, sorrisos eternos.
* * *
MICRO-RELATO número 24
AMORODOS
Por: Papoula


Ollaba sempre aquela horta cheiña de amorodos, esas cores vermellas xa facían que as avistase a máis de cen metros, e se me apuran ata case chegaba a saborealas sen tocarlles. 
Eran ben grandes, os paxaros sabían ben donde estaba a festa, e por suposto ela tamén, pero os paxaros eran libres de darse o manxar, arriscaban, total que lles podía pasar… que o cura se enfadase e tirase pedras? Ignorante cura se pensaba que cunha pedra lle iba dar ó paxaro. 
Pero ela non era un paxaro, aparte da reprimenda do cura, tería na casa una boa festa e non con música agradable precisamente. Merecería a pena arriscar?
* * *
MICRO-RELATO número 25
AGASALLO
Por: Seixo


Cada verán ó rematar o curso vou para Salgueiro. Alí paso cáseque todo o tempo co meu avó Ramón. Con el aprendo os nomes das árbores, das estrelas e constelacións,a recoñecer os trilos dos paxaros, a facer subiotes cunha cana de centeo… unha chea de cousas que non veñen nos libros. Polas tardiñas imos buscar as vacas ó prado, e de camiño, xogamos ás adiviñas. Á volta, sen apenas luz, cóntame historias da santa compaña, de meigas e mouros. Ás veces, despois da cea, tirámonos na eira a contemplar o ceo. 
O avó sabe moito de moitas cousas que lle aprendeu a vida. Gústame estar con el. 
En agosto, cando cumprín dez anos, fíxome un agasallo. Deumo na man e sosténdoma coas súas díxome: “Toma, un home ten que ter a súa navalla. Agora xa non es un neno”
* * *
MICRO-RELATO número 26
XANEIRO DO ANO 1940
Por: Nonopuxo


Visita armada ata os dentes das milicias. 
O neno Abelarde, presenza os tiros na porta da casa. Reventaron á cadela que gardaba dos seus. 
O pai fora denunciado por dar de comer os maquis. Deixaba a porta aberta pola noite e o lume aceso coa comida quente nunhas poucas brasas. 
Xamais puido esquecer o tiro de fusíl no monte. 
Atestado da Garda Cívil. O detido quixo fuxir dándolle morte por tiro de fusíl. 
A morte do pai, desfigurou a nenez e adolescencia, o seu mundo perdeuse nas ruínas daquel tempo. 
O neno que foi gardou o pasado no seu presente, aquilo transformou a vida do seu núcleo. 
As cicatrices da alma deixaron un trauma que perdurou no día a día da súa vida. 
O silencio sen resposta queimou o seu ánimo, gardou o fusíl, máis non puido desandar no tempo.
* * *
MICRO-RELATO número 27
FAME E MISERIA, TAMÉN INTELECTUAL
Por: Transeúnte

Corredoiras, lama, zocos... 
A billarda, o escondite, eu, “o neno que ten pernas de muller”. 
Catecismo, pecados. 
Leite en po, quentar auga nunha pota... 
E para mexar, detrás das silveiras. 
A omnipresente vara do mestre Don Eusebio furando na miña mente coas catro regras: sumas, restas, sumas, multiplicar, dividir, multiplicar, restar... Eu con sete anos e a tiranía zoupando no fráxil castelo da miña ignorancia. 
Castigos: de pé para a parede e estudando o catecismo ou de xeonllos (o chan era de cemento, frío coma o xeo)... 
E daquela por non aprender nin aprendín a rir. 
Nin dicir que na miña aldea e nos anos sesenta do século vinte nin se coñecían os trebellos electrónicos (internet, teléfonos móbiles, cds, dvds, libros electrónicos) nin a moda no vestir nos impoñía a súa ditadura.
* * *
MICRO-RELATO número 28
A LINGUA NA MAN
Por: Area


O meu pai renegara da súa orixe. Tivera que liscar. Trocou os toxos do Riveiro pola cidade con mar onde nacín. 
No sesenta, levoume a súa aldea, con cinco anos en un vestidiño branco de organdí. Alí, baixo a laranxa, por entre os acios, un meniño, non máis alto ca min, suxeitaba cunha corda o pantalón sen cor esnaquizado. 
Asusteime. Falábame dun xeito que eu nunca ouvira, e berrei coma só berran as nenas tontas impoluptas na terra onde agroman as vides e o esterco. 
O meu pai achegouse, e increpou ao cativo ao tempo que escoitaba súa teima. 
Logo, apertou a manciña sucia do neno coa miña, e díxome cos ollos enchidos de auga: 
-Só quere que lle deas a man filla. 
Díxomo así. 
Farto de fuxir e para sempre! 
O primeiro día que xoguei na lingua nosa!
* * *
MICRO-RELATO número 29
A DERRADEIRA LEMBRANZA
Por: O home tranquilo


A miña primeira lembranza imborrable da infancia fora o cheiro das mans da avoa, a derradeira, aquela maña de xullo, na casa dos avós. Erguérame cedo, e ao entrar na cociña, a avoa díxome: Paparon tódalas madalenas! A avoa miraba a papá sorprendida, diante dela, sobre a mesa da cociña, un feixe de plásticos e moldes engurrados; o avó, que estaba a poñerse un café, mirou a avoa, suspirou, e xirou o seu corpo cara a cafeteira, os dedos da súa man puxéronse brancos ao apertar o mango da xerra, e eu vin que dúas bagoas escorregaron cara a súa barba. Fitei á avoa, tan inocente, e encomecei a rir, a avoa tamén riu, papá acercouse a ela e deulle un bico na meixela. 
Cariño, díxolle a avoa ao avó, quen é este rapaz tan riquiño que invitaches a almorzar?

Comentarios

Publicacións populares deste blog

TI NON ES DE AQUÍ? - Un xogo de mesa cultural - educativo, a nova aposta de OZOCOgz papelaría

HABEMUS TENDA!

HABEMUS TENDA!

Si, efectivamente, após estes anos de traballo OZOCOgz dá un pasiño máis e abre tenda "física" cos produtos máis ozoqueiros do mundo.

Como non podía ser doutro xeito abrimos no Carballiño, na nosa vila e, quen sabe? Igual co tempo continuamos na túa vila. Por ganas e ilusión non vai quedar.

Na tenda OZOCOgz deseño galego poderás atopar, ademais e por suposto das nosas creacións, instrumentos tradicionais, arte, artesanía, bixutaría, zocos e música independente galega entre outras cousas, coas que nos une o interese por traballar en "clave" Galiza.

A tenda está na rúa Curros Enríquez número 29, nunha das zonas peonís da vila.

Agardámoste!


8ª edición do concurso de micro-relatos OZOCOgz

Máis un ano poñemos en circulación o noso concurso literario. Podedes ir pensando nun bo relato, desta volta sobre a infancia e, dende o 10 de febreiro até o 30 de abril mandalo.
A temática titulámola INFANCIA. O xurado deste ano está formado pola escritora Berta Dávila, os escritores Celso Sanmartín e Adolfo Caamaño, a (tamén escritora, obviamente) Concha López, e as librarías Cartabón, Escolma, Miranda e Pedreira.
A participación, como todos os anos é a través de facebook.
Este é o evento creado para o concurso: 8 concurso micro-relatos OZOCOgz

BASES 8º concurso micro-relatos OZOCOgz 1. Os micro-relatos deberán estar escritos en lingua galega, podendo empregarse calquera das normativas. Deben ser orixinais, inéditos e non premiados nin presentados en ningún outro concurso ou certame literario. Os autores/as serán responsábeis tanto da autenticidade dos textos como dos seus propios datos. 2. A temática leva como título xenérico INFANCIA. A infancia, a nenez, ese período de tempo que f…