Saltar ao contido principal

MICRO-RELATOS 2018

MICRO-RELATOS 2018
 6º Concurso MICRO-RELATOS - RELATOS A CONCURSO 

Publicamos aquí os micro-relatos que se van presentando ao 6º Concurso de Micro-Relatos posto en marcha na nosa páxina de Facebook.




MICRO-RELATO NÚM. 1 
RULFIANA 
por: Neil o Divino 



“Sempre hai que botarlle a culpa, aos mortos, non o esquezas, rapaz!” Esas doce sinxelas palabras foi o que unicamente lembrou cando abriu os seus ollos azuis que os seus inimigos e amantes cualificaban de fermosos e malditos. Ás doce e media ten que presentarse no xulgado. O xuíz Gustavo P non espera.

imaxe base: Fotograma do filme "Inherit the wind"
*** 

MICRO-RELATO NÚM. 2 
O COMISARIO PIÑEIRO 
por: Villano 



Eu a tiña arrinconada contra un gordo e vello carballo cando de súpeto escoitei unha voz que me decía:
-Quieto Piñeiro. Esa muller non e para ti. 
Xireime coma un lustrego ca miña pistola xa desenfundada ca intención de meterlle un tiro entre cella e cella pero aquel home non parecía deste mundo e tiña unha cella soa. Aquela moza seguía ali quietiña sin moverse mentras aquel home se iba acercando a min amodiño sin saber con que intención. 
Entón armeime de valor e lle dixen: 
-Quieto ahi, escornabois. Tes sorte de que xa non esteas mordendo terra, pero como deas un paso mais poñoche as cellas como Dios manda. 
De súpeto alguén me zarandeou. 
-Piñeiro, desperta. Tes un pesadelo. E coma lle volvas chamar escornabois a meu pai dormes no sofa.

imaxe base: Fotograma do filme "Hondo"
*** 

MICRO-RELATO NÚM. 3 
CADERNO DE BITÁCORA - ÚLTIMA FEIRA 
por: Xoaniña Puga 

Gustaríame estar alá onde nada é imposible, onde a vida xurde, flúe e esvaece, onde as bágoas regan flores e sacian sedes, onde o Sol acariña as herbas, os futuros e as lembranzas, onde o que se perde aparece e o que morre renace, onde non se precisan pés para camiñar nin ollos para ver, onde non é necesario cantar para espantar pantasmas, onde non hai que remexer o esterco para atopar unha bocanada de vida… 
Pero… Hoxe estou aquí, onde a escura néboa agarda un aturuxo de luces que non chega, onde unha ferinte nevarada de sons aterecidos se crava no máis fondo de todas as miserias, onde os sorrisos perdidos buscan entre o lixo un anaco de pan amofado, onde o día vai esmorecendo nos cincentos ollos da noite que nunca remata… 

imaxe base © lasfotosmasalucinantes.blogspot.com.es
*** 

MICRO-RELATO NÚM. 4 
O SEÑOR FELICIANO 
por: Manel 

O señor Feliciano era un home que tiven de veciño da miña infancia, gustáballe narrarme historias que lle ocorreran na súa vida. 
Un día como outro calquera, comezou a contarme o que lle ocorrera nunha ocasión vindo da taberna. Era unha noite de inverno moi escura, na que non se vía un gato a tres pasos; el non aguantaba nada ben a bebida é, aquela noite bebera un chisco demais, -acostumaba a levar boina- escorregou e caeu de xeonllos, asemade lle caeu a boina, após se puxo a tentear -de xeonllos como se atopaba- o terreo para atopala, é veu unha cousa moi escura redonda, é dixo: ah! condenada atopeiche, asemade que estiraba o brazo dereito para atanguer coa man, pero non era a boina, o que era é unha bosta de vaca, onde enterrou a man ata o pulso. 

imaxe base © doshermanasayeryhoy.blogspot.com
*** 

MICRO-RELATO número 5 
O LORO 
por: Esquío 

-A xente diche: non es bo... e ti pensas que é que son uns ignorantes, que son uns acomodados snobs. Mais hostia, non o es! Xa o dixen, merda! -erguese do tallo e apoiase na balconada dando as costas ao seu amigo. 
-Pero se cravo os temas de Juan Pardo... e de Batallan, incluso de Ana Kiro... 
-A ver, como carallo cho teño que dicir, ti sabes o que ven sendo un loro? Algunha vez escoitaches a un loro afónico? -Non me trates coma se fose parvo senón queres ter lea, avísote! -retruca namentres o sinala co seu esquelético dedo índice. 
-Veña... canta Anduriña -retalle virándose e fitando a aquel home descarnado. 
O outro comeza a entoar a capella a primeira estrofa do tema. 
Os cinco cans que folgan no patio da casa comezan a ladrar coma tolos. 
-Velo! 

imaxe base © accidentinjuryattorneyaz.com
*** 

MICRO-RELATO número 6
O MELLOR DE TI
por: O cuco

Sempre que me achego a ti de sotaco e devagariño ti alacéasme coa man e apártasme. Se tiveras unha xostra non dubidarías darme con ela. Se por calquer angueira precisas o coche e decido acompañarte, ti só coa miña presenza xa vas cabuxada e invítasme a baixar. 
Vives para practicar a túa ignominia hacia min. Pensas que non son máis que un babeco. 
Ás veces por non interrumpir a conversa acompáñote ao retrete. Ti non te cortas en coller aire inchar a cara e apretar o esfínter e deixar a túa impronta. Achégome para ver a túa obra e teño que dicir que é perfecta; gordiña na parte fonda e rizada e puntiaguda na parte superior. 
Comenzo a zugar o peor de ti que é un summum para min: 
As moscas non nos podemos resistir a tan apreciado manxar. 

imaxe base © accidentinjuryattorneyaz.com
***

MICRO-RELATO número 7
A SALA
por:Lisa Poe


Abrimos a sala o mesmo día do enterro. Era a do fondo do corredor. Cando morreu a avóa Eloisa, dunha pulmonía, o avó Camilo pechouna. Durante máis de tres anos encheuna de móveis e papeis, de cadros e silencio. Foi baleirando a casa enteira pouco a pouco, desprendéndose de todo. Con cada viaxe, con cada cousa que abandoaba o seu lugar para apilarse no cuarto do fondo corredor, o avó Camilo foi perdendo os folgos e o rubor; o seu corpo debilitábase ao mesmo ritmo que os muros brancos e espidos. 
O mesmo día do enterro abrimos a sala. Todo habitaba alí invadindo o espazo, como un exército vencido de corpos mortos. Sobre unha mesa de madeira escura, apegada a uns dos lados da porta, pousamos a caixa das cinzas. 
E pechamos. 

imaxe base © Isabel Blanco
***

MICRO-RELATO número 8
O MEDO
por:Carlos


-Danme noxo os bicos. 
Atopábanse apoiados nunha árbore, abrazados. El nin sequera escoitaba; estaba tan ilusionado. No museo parecía inalcanzable. Pero agora estaban alí. 
-Unha árbore. 
–Perdón? -Aínda estaba a pensar en como remataran alí. 
-Creo que noutra vida fun unha árbore. -Tardou en darse conta da forza coa que lle suxeitaba o ombreiro—. Porque agora chámanme. 
Non viu como se lle cravaba a folla na boca do estómago, pero sentiu tirar cara arriba, mentres escorregaba sobre o tronco deixando a cortiza húmida ata a raíz. 
I é que os homes viven moito en Irlanda, pero as árbores aínda máis. 

imaxe base © pxhere.com
***

MICRO-RELATO número 9
O/A RATO/A PÉREZ
por:Morris
  

O Rato Pérez, cando vén recoller os seus primeiros dentes, non lles deixa caramelos, nin un billete de pouco valor, nin tan sequera unha dourada moeda de chocolate. 
Nos seus aniversarios non sopran as velas, non comen torta nin formulan desexo algún. 
Na carta aos Reis non solicitan xoguetes, piden carbón. 
A rata Pérez róuballes os dentes e o alento, apaga a feble vela que os protexe da angustia e o terror da noite escura, enterra os infantís anhelos na mesma mesta lama que tanto serve de berce como de mortalla. 
O Rato Pérez vive nos soños dos nenos dos campos de refuxiados. 
Os nenos dos campos de refuxiados viven nos pesadelos da rata Pérez. 

imaxe base © 100noticias.com.ni
***

MICRO-RELATO número 10
HERBA VELENOSA
por:Igor Fraguas

“Rapaza, non vaias ao xuízo buscando xustiza porque co que te atoparás será coa aplicación dunha norma e, probablemente esa norma xa non sexa xusta de base nin repare o dano que che fixeron”… “Rapaza, non está da túa man, non te empeñes”… 
Sempre fun teimuda. Moitas veces o intentei, algunhas o conseguín. E unha vez máis, aquí me atopo, aquí me puxeron, fronte a un dilema no cal o corpo me pide intentalo malia que o sistema trampulleiro xa ten a sentenza escrita. 
Como unha cadela ferida que morde por instinto. Nin malva, nin toxo. Neste intre, síntome herba velenosa. O karma está tardando demasiado en actuar e eu, namentres, imaxínome maneiras de facer o mal. Quero vinganza. 
O alento de quen me quere e sabe doída axuda a conter o impulso. Así e todo, o encoro vai rebentar. 

imaxe base © pxhere,com e canonistas.com
***

MICRO-RELATO número 11
UM SOLITÁRIO FAROL NA NOITE
por:Gael Eiroa

Atravessa a estrada com uma rapidez inaudita. Cruza-a sem mirar. O medo persegue-a. É inevitável tremer. O desejo de fugir dali é o único pensamento que a mantêm em pé. Percebe que o móbil morreu e sente-se atemorizada, sem saída. Jamais sentira algo parecido. 
Por um instante permanece imóvel na beirarrúa, ignora qual caminho deve seguir. Mas nota que se arredou do passeio marítimo. Os olhos procedem a um exame minucioso do espaço e observa de súpeto uma cabina telefónica, algo inusual, estranho na paisagem urbana. Aproxima-se, entra nela, mas lamentavelmente vê que já não possui a função da intercomunicação, em troques é um habitáculo desolado. Ela fica de costas e rompe a chorar derrotada. 
O farol solitário estoura, todo é penumbra. Um tiro alcança a energia. Deita-a em decúbito ventral. Abatida. 

imaxe base © compras.com
***

MICRO-RELATO número 12
NOITE DE PRIMAVERA
por:Sota de bastos

- Ei! Ti, si ti, a de dous pisos máis abaixo. 
- Eu? 
- Si, ti. Esta noite baixo o luar e co son da banda na verbena gustaríame facerche unha pera. 
- Por qué eu entre tantas? 
- Porque eres a máis bonita e aberta de todas. 
- Pois baixo o luar desta noite e cando a banda soe, estarei esperándote, bonita, aberta e húmida para recibir a túa semente e que dentro de min medre o froito do noso amor. 
Así moceaban as flores da Pereira cando no campo da festa estaban os músicos comezando a templar as gaitas. 

imaxe base © photoamador
***

MICRO-RELATO número 13
CAMIÑO DA CAMIÑA
por:Olardo Perez Alvar

- Camiño, que nome mais doce pero que ser e percorrer tan rexo das revoltas cas tuas rodeiras ala onde a mai terra non che deixa seguir e fas esgotar as bestas no teu lombo que vence lombeiros e ladeiras.
E as augas que a ti te firen non son mais que os choros da terra que ti feriches. 
Dime, camiño, que non alcontro resposta do teu nome en nada do teu ser e do teu padecer ¿por que te chamas asi? 
- Pois asi me chamaban as antigas ialmas cansadas da loita contra os que quixeron matar a terra, esas ialmas que viñan seguíndome coa esperanza de poder esgotar o seu tempo na miña compañeira... a camiña. 

imaxe base © formulaenlosnegocios.com.mx
***

MICRO-RELATO número 14
O PESO DO TEMPO
por:Sindran


Fai xa tempo, nalgures, oín dicir a un célebre plumilla, “a día de hoxe sobran escritores e faltan lectores”. E pode que tivera razón, ata eu xa escribo mais que leo, pode que sexa pra fuxir da realidade, ou pode que, sinxelamente, a certa idade xa pese máis o pasado que o futuro, que falar das historias de un importe máis que oílas dos outros. Ou pode que sexa preciso baleirar o disco duro pra achegar información nova. Sexa como sexa, escribir é e será un xeito marabilloso de sentirse vivo, aínda que ninguén me lea eu seguirei teimudo gastando tinta coma se fora a miña propia sangue vermella, azul ou negra, o que de verdade importa... ¡eu que carallo si o que importa de verdade! 
So sei que estou vivo e que ei de seguir escribindo lendo e vivindo. 

imaxe base © elblogdejoseantoniodelpozo.blogspot.com.es
***

MICRO-RELATO número 15
LEMBRANÇA
por:Loaira

Infelizmente perdi-vos sendo eu ainda muito nova, mas isso não foi um impedimento para que me apreenderades infinitas coisas. E é verdade que não lembro qual foi a última vez que vos falei, nem sequer recordo quando e onde foi esse derradeiro momento no qual nos vimos antes de que os vossos pensamentos desaparecessem para sempre. Mas sim que vos rememoro a diário através dum mundo de imagens e um universo de verbas que ficaram gravadas por sempre no meu imaginário. 
Cresci com os brincos num pátio qualquer do bairro de Canido e com o gostoso sabor do café proibido molhando os meus beiços e roçando a minha língua. E sempre permaneceredes vivas enquanto continuedes a formar parte do meu mundo umbrático mas, ao igual que o café, foi a vossa, minhas avós, a mais amarga de todas as despedidas. 

imaxe base © Virxilio Vieitez
***

MICRO-RELATO número 16
NAS RANDEEIRAS
por:Mourazos
Xogaba preto das randeeiras. Eu non a perdía de vista. Collía unha pouca area do foso, daba uns pasiños e deixábaa a veira do escorredoiro. Absorta nas súas ocupacións achegábase cada vez máis ás randeeiras, tanto, que dunha volta, os peciños dun neno case a alcanzan. Erguinme e corrín cara ela. Nin se inmutara. Collina no colo, biqueina e ollei para ela. Recendía. Ós meus ollos era unha boneca. Acabouse o parque por hoxe -díxenlle- Imos a casa. Ela non quería, quedaba moita area que carretar, pero a decisión estaba tomada. Aínda choraba cando chegamos ó coche. Amarrei os cintos e arranquei segura de que a súa nai, para outra, estaría máis atenta. 

imaxe base © wbur.org
***

MICRO-RELATO número 17
O NÓ
por: M. Suárez

O bastón e a cadeira deitados no chan do cuberto. A raia do pantalón minuciosamente marcada. O vaivén maino do corpo suspendido. E o son mínimo da corda en tensión, conformaban a paisaxe daquel xélido amencer de domingo. 
Meu avó era xastre. Aforcouse. 
Asfixia por compresión, especificaba a acta do rexistro. Se cadra, por incomprensión sería máis acertado. 
Non voltará pasear a coxeira polos camiños da parroquia. Nin haberá máis conversas na vella xastrería. 
Buliron para afrouxarlle a corda do pescozo denegrido, mais o nó apertaba no estómago. 

imaxe base © larazon.co
***

MICRO-RELATO número 18
O DISCURSO
por: Ordoño
Tiña a súa labor moi arraigada o seu ser. Non lle saìa vivir doutro xeito (…), mais sabìa con certeza que existían facianas que trocan de cor. “Magma de hipocrisía que ao arrefríar expulsa falsidades”. Porèn, buscou alento, nese fugaz instante, lembrouse de quen lle falaba das verbas de Daniel entre aloumiños, quen lle amosaba os tesouros das letras prohibidas ao carón da lareira: en tempos de fame e duros invernos, inventaballe estrelas co coiro do porco espetada nun garfo enriba das brasas; a mesma que lle ensinou a varrer coa cañeira, a namorarse da lìngua, morrer na terra e por ela. 
Amence entre luces escintilantes. Fillos, netos e bisnetos (herdeiros…), arredor do seu leito. Virxinia daría o seu derradeiro discurso. Beizos dunha loita exclamaron. “Velaquí o meu legado! A língua, a nosa segunda pel”. 

imaxe base © arquivo Ebeling
***

MICRO-RELATO número 19
VANA ESPERANZA
por: Axurbauta

Voltei, amor... é tanto o baleiro... tantos días sin saber de ti, das tuas cousas... É certo que fago como decía aquela canción inda que coido que con vana esperanza... te penso a cada pouco; miro pola fiestra ao solpor imaxinando que volto a verte chegar... sonan deseguido no meu youtube melodías que me traen recordos dos dous... visito os sitios comúns onde pasamos algunha xornada inesquecible ou fotografío novos lugares onde me gustaría levarte… así que, desde hai casi o mesmo tempo que non teño as tuas verbas, adelgacei (xa tres quilos ) porque me dá dor de estomago e quitame as gañas de comer... que era co que remediaba eu as ansias de terte a ti... e por esquecer os teus bicos , aspiro cos meus beizos ese veneno que venden nos estancos… eso que fumar, mata! 

imaxe base © fotograma da película El último cuplé
***

MICRO-RELATO número 20
RETORNO
por: Oestrimnio
A viaxe foi un continuo recordo da desconfianza, os desplantes e as rifas que a obrigaron a abandona-la súa infancia sen un destino claro. Hoxe volvía ao lugar do que renegara. 
Entusiasmábase coa esperanza de que o tempo borrase os problemas que abandonou, xunto con aquel pobo, unha semana de anos antes. “Como a choiva borra as pegadas da seca”, dicíase mentres imaxinaba unha paisaxe cada vez máis verde. 
Percorrendo os últimos metros daquel carreiro, que en tantas ocasións a levou onde antes consideraba que estaba o seu fogar, non soltaba a chave que tiña no peto, coma se fose o único lazo que a ligaba a aquela casa nese instante. Tras coller aire e vira-lo picaporte, sentiu a vertixe propia de verse ante un horizonte inexplorado; pero, ao atravesa-lo limiar, a néboa disipouse e todo volveu ser como antes. 

imaxe base © martinoticias.com
***

MICRO-RELATO número 21
RECORDOS Á TARDIÑA
por: Sophie Petite
  
Nun atardecer gris e chuvioso, dúas persoas conversan. Mentres lembran vellas historias do pasado, constrúese o futuro doutro ser alleo a todo. Puideche coñecela, sentindo que era unha nova oportunidade. 
Ao teu carón unha sombra, escura e pesada. Non fuches quen de deixala. Formaba parte da túa vida cotiá, día tras día pensabas: hoxe un pouco menos, mañá quizais… 
Non foi así, non podemos controlar ás nosas sombras ou borralas porque viven pegadas a nós. Algunhas nos atormentan e destrúennos, outras nos consumen lentamente sen que nos decatemos, dirixindo os nosos pasos cara un fatídico final. 
Todos temos algunha e ningunha morre para sempre porque quedan os recordos vivos que as farán aflorar e avivar co lume dos sentimentos: ira, frustración, decepción, pena, tristeza, melancolía, rabia contida… 
Nos meus sonos apareces dicindo: Veña, ímos a brindar! 
D.E.P. 

imaxe base © Rut M. Chaves
***

MICRO-RELATO número 22
CANS-AÇOS
por: Azares
Do aço do cansaço. O cansaço tentou pedir perdão... mas não teve redenção daí que tentasse justificar quem era sendo ultrapassado pelo cansaço que tentou ser para finalmente apenas fazer de conta que era. Nestas fazendo e aprendendo topou o cansaço do não poder exercer nem executar, então quis o cansaço querer e ser querido mas conseguiu apenas ser aturado e aturar. Continuou o cansaço errando por ignorar, e hesitando por conta das intermitentes boas fortunas na vida quando um dia tentando respirar deu por si só esbofando suspiros, ai! Com a fatiga de ser constantemente julgado e com a canseira que dá julgar, deixou de aborrecer não poder modificar as regras do jogo. Auferiu o cansativo de não jogar para ganhar, e vice-versa, e virou fraqueza por lutar para mascarar a vida e, cansadamente, o cansaço virou aço. 

imaxe base © okdiario.com
***

MICRO-RELATO número 23
DOCE
por: Chucu
Entre tanto so quedou o noso alento. 
Paseniño, entre a treboada, o teu corpo espido vaticinaba que os nosos movementos marcharían o compás dalgunha melodía na que fusionar paixón esmorecida. 
Brazos que agarimosos recollen todo o contorno da nosa pel. 
Ollos que entrelazan o camiño que percorremos descalzos. 
Beizos que marcan coma selos cada mensaxe con retorno que debuxa a nosa vida. 
Dentro de min xa te sentes a salvo. 
Fóra so frío e soidade. 

imaxe base © i.pinimg.com
***

MICRO-RELATO número 24
TRES CORDAS
por:Paporrubio
A choiva bicou o mediodía e o home gardou a escada no curro. Meteuse ao abrigo coa zamarra mollada e arrimou o leite á prancha da cociña. A humidade fai mofa das portas, das fendeduras das contras e das tellas revoltas. 
Xavieriño padecía dos ouvidos e resgardábase en pixama a carón dos radiadores mornos do piso de seus pais, alimentados polo gas cidade, ata que a primaveira lle permitía abanearse na randeeira pendurada do castiñeiro que asombraba a eira de seu avó. 
A carón da corda máis próxima ao toro senlleiro prendeu o vello unha terceira, coa teima de marchar cara lares de atmosfera tempedada. Empolincado na cadeira, atado pola gorxa, fixou as meniñas no poñente ollando as raiolas avermelladas que agoiraban a chegada do anticiclón. 

O neno volvería á rándea axiña. Agardaría. 

***

MICRO-RELATO número 25
UNHA FISURA
por:Graciela Carballo


Que caíra ao entrar e me estiveran a agardar unha ducia de persoas, non era o que eu imaxinara. Vale que estaba nerviosa, que me doía un mundo a cabeza, que podía estar o chan algo mollado, pero eu lle dera voltas ao que podía acontecer e caír non entraba nas miñas previsións. 
Podían suceder a morea de cousas que me pasaran pola cabeza, desde o ataque de disfemia ata falar sen rumbo, pero caír, non. 
O caso é que caín e me levaron ao ambulatorio. E alí aconteceu o nunca acontecido, eu falando do meu libro para as persoas que me acompañaran mais para aquela muller da limpeza que lera un dos meus libros. Pode que alguén atopara ao día seguinte un papel tirado ou migas que non foran barridas a noite anterior. Podería ser. Unha fisura xustifícao. 

imaxe base © httpcipagetcel.blogspot.com.es
***

MICRO-RELATO número 26
RECENDO
por:Anel
Vivín vinte anos cun cadáver dentro de min. O seu cheiro afogábame, pero eu afixérame a el. Cando o miraba, morto e podrecido, invadíame unha dor xorda, aínda así non era quen de deixalo ir. 
Un día un ar novo entrou nos meus pulmóns, non recendía como o mar, nin como o bosque no outono, pero recendía. O meu corpo abafado esforzouse en respirar e, ao non poder, iniciou a rebelión, ceibouse, conspirou, moveuse, buscou, pediu axuda. E axuda chegou multiplicada por dez, por cen, por mil! 
Xa non teño un cadáver dentro de min e agora recendo, non como o mar, nin como un bosque no outono, pero recendo. 

imaxe base © visconversa.com 
***

MICRO-RELATO número 27
O MORCEGO CEGO
por: Sosina21

Moita xente pensa que os morcegos son cegos, mais non é así. Oriéntanse por medio do eco que producen os seus sons. O noso morcego, ademais de morcego, é cego. Pobriño, deu contra unha antena, unha noite, nas festas do San Froilán. Por mor dos fogos de artificio e o barullo da xente, desorientouse, bateu contra unha antena e quedou sen olliños, pobre. Non cambiou moito a vida do morcego, mais un día, namorou dunha ratiña. Non se percatou de que o animal pertencía a outra especie e pensou: "Esta morcega está lisiada coma min, cousa linda". O noso morcego realmente non é cego, porque pode ver cos ollos do corazón. 

imaxe base © naturalista.mx
***

MICRO-RELATO número 28
DUPLICIDADE
por: Violeta Jones
O mar, está calmo. As ondas flutuam como numa dança ancestral. Passeando pela ourela com a tranquilidade dum dia claro e com poucas nuvens, acho para a minha surpresa; um corpo aboiando. Assusta-me de forma imensa, mas decido achegar-me para saca-lo. E também, para ver quem é e se ainda é possível ajudar. Desesperada, achego-me o mais axinha que posso. Quando já estou à beira, algo me inqueda e faz que me percorram calafrios. O corpo de bruços e vestido igual que eu, não acredito. Quase tremendo pego no corpo e dou-lhe a volta...as nuvens escurecem o céu e começa a chover. 

imaxe base © dospiruletasyunsecreto.wordpress.com
***

MICRO-RELATO número 29
UN DÍA CALQUERA
por: Meiga.po
Un dia calquera soou o teléfono e fiquei bloqueada por un intre, din os estudos que unha de cada tres, pero que me importan as estadísticas cando es ti, tan preto de min, quen vai pasar este trance... e de súpeto, os miolos lembranme que non son eu quen se debe lamentar, que teño que dar apoio e forza para acadar a meta que hoxe se lle plantexa á miña amiga. Que eses lazos invisibles nos que se sustenta a amizade han ter que ser anudados máis fortemente, tecendo una rede na que recollerte e mecerte cando teñas medo, pero na que tamén saltaremos un dia cun sorriso que será testemuña de que outro dia calquera haberá rematado todo.

imaxe base © mujerde10.com
***

MICRO-RELATO número 30
AS PRE/PRO-POSICIÓNS
por: Ossiam
 
A néboa ante nos, ata o infinito, ate os teus ollos, baixo esta cerdeira no cabo da fraga, cas túas mans, con agarimo contra a miña face. Cheos de inquedanza, deica pouco, e durante un intre, entre as nosas almas, non hai espazo. 
Excepto se fora a nosa noite e malia a neboa que espreita os nosos corpos mediante a friaxe onda a fraga. Para... 
- Por onde queres comezar? 
- Quitando, sacando todo o que nos impide sentir. 
- Comenzar dende antes de cero, sen nada, baleiros de pertenzas e sentimentos, sobre estas lousas, tras a fraga, xunta ti, onde sea. 

imaxe base © c.wallhere.com
***

MICRO-RELATO número 31
REENCONTRO
por: Alex de Rioseco
Que fermoso está isto. Case non mudou nada. Canto fará 25, 26 anos?. O tempo pasa rápido, verdade? Fíxate no río. Quizais menos árbores. Lembras cando nos sentabamos xuntos no bacharelato. Si, a Literatura Española. Ela preferíame a min. Si, dicía que escrebía como pintaba... Pintar. Iso si me gostaba. Lembras aquel cadro que lle puxera un prezo desorbitado porque non quería vendelo? A adicción é moi puta. Atrápache e só pensas en acadar diñeiro para a dose. Si, vendino por catro pesos. O mundo do Ionki non pensa. Actúa. Si, claro. Intenteino. Esa traizoeira curva xusto cando o intentaba coa Metadona. Non lembro como pasou. Pasou moi rápido. Pasou e pasou...

Sei que agora escrebes. Sempre souben que o ías facer. Por como observabas o mundo. Sempre fuches un filósofo...

Teño que irme...

Que fermoso está isto, verdade? 

imaxe base © pxhere.com
***

MICRO-RELATO número 32
COMPETIR
por: XC
Chegar ao máis alto, ser o primeiro, ser mellor que os demais. Un centímetro máis, unha milésima, outro paso, un derradeiro folgo antes de erguer os puños.

Gañar. A gloria. Ver que o teu esforzo, quizais de anos, ten recompensa. Choven as gabanzas, o confeti, as palmadas no lombo, as palabras que te eloxian. 

Perder. O fracaso. Ficar pensando no que fallou: se acelerara máis naquela curva; se me estirase máis para coller o balón; se houbese dosificado as miñas forzas... se... se... 

Só unha razón pola cal volverás a participar no próximo torneo. Porque non che cabe na cachola outra cousa que competir. 

imaxe base © huffingtonpost.com
***

MICRO-RELATO número 33
O GRITO DA NINFA
por: E.R.
  
A miña xornada laboral fora esgotadora, de camiño á casa sentíame exhausto. Baixo a luz dos farois ela camiñaba, pola beirarrúa, a poucos metros de min. Recordoume a unha ninfa, o cabelo solto, despreocupada, natural. O suave vento movíalle a saia floreada que parecía dar voltas arredor da súa cintura. Parei ó chegar ó meu portal e durante un momento seguín, coa mirada, o seu leve camiñar.

O destino quixo que esta mañá, cando saquei o lixo, nos volvésemos a cruzar. 

Perdera os seus zapatos lila, mentres era arrastrada ó canellón. Alí atopeina sen vida, tirada entre dous contedores. 

Desconcertado, recordei que esa noite espertárame algo semellante a un berro, pero o meu corpo canso deu media volta e volvín a durmir. 

No chan quedou unha mancha de sangue, nos meus pesadelos, noite tras noite, o seu grito. 

imaxe base © reddit.com
***

MICRO-RELATO número 34
TI
por: Meliisscg
Xamais pensei que serías ti, aquel tipo de persoa no que me fixaría. Pero como ti dis hai que probar cousas novas. 

Oxalá o tempo fora máis amodo cada vez que estou contigo, fixeches que aquelas cousas que non me gustaban ao teu carón me encantaran.

Non me gustaba ir descalza pola praia, pero agarrada da túa man non temo a nada. Non existe monstro que me faga perder a partida.

Podería vivir infinitas vidas coma cada segundo que vivo ao teu lado. 

Non somos de ensinar, no noso lugar non temos ningún retrato colgado porque todos os teño nas paredes do meu corazón cravados ben fortes.

Xunto a ti montaría nun barco sen rumbo simplemente vendo o teu sorriso e a escuma do mar. 
E que che parece se o intentamos? Grazas por ensinarme todo isto musa. 

imaxe base © viajardescalza.com

Comentarios

Publicacións populares deste blog

TI NON ES DE AQUÍ? - Un xogo de mesa cultural - educativo, a nova aposta de OZOCOgz papelaría

BOAS FESTAS!

BELÉN, ANO CERO
Xuntéi o vento frío coa auga-neve,
xuntéi a noite negra coa xiada,
e vin un neno espido nun pesebre.
Qué misterio máis fondo, qué aventura:
O neno non quería
gozar de outros irmáus, nin de outra axuda.
Por algo estaba alí, por algo estaba
tan lonxe da riqueza gasalleira,
tan perto da probeza desolada.
Por algo os pastoriños se achegaron.
E si o vento pasou tan paseniño
cantando soavemente, foi por algo.
Por algo era María unha artesán,
cando podía sere si quixera,
primeira dama, esposa principal.
Por algo era Xosé un carpinteiro
de fortes, rexas máus encallecidas
na garlopa, na trencha e no martelo.
Xuntéi tódolos orfos nun só berce,
xuntéi as inxusticias cos aldraxes
e púxenos de ofrenda nun pesebre.
¿Quén foi o que roubou o meu presente?
-Celso E. Ferreiro-

7ª edición -en feminino- do concurso de micro-relatos OZOCOgz

Xa está en marcha a 7ª edición do noso concurso de micro-relatos. 
Para ires recibindo información puntual do concurso podes seguilo dende o evento creado en facebook:

https://www.facebook.com/events/535003687021466/

Este ano o xurado de honra está formado por:

Ana Cabaleiro


Cruz Martínez



Tamara Andrés



e Lucía Rodríguez, gañadora da anterior edición do concurso  

Colaboran:
Aparthotel Arenteiro co obsequio do 1º premio


A Deputación de Ourense co obsequio do lote de libros
e as librarías que completan o xurado do concurso:

Escolma, do Carballiño
Miranda, de Bueu

Andel, de Vigo