4º Concurso MICRO-RELATO - RELATOS A CONCURSO



Propostas presentadas para o 4º Concurso de Micro-Relatos de OZOCOgz
Deixámosvos aquí os micro-relatos que se van presentando para o 4º Concurso de Micro-Relatos que puxemos en marcha na páxina de Facebook de OZOCOgz



MICRO-RELATO número 1
O AXÓUXERE, por: Primavera Amada



O electricista subiu pouco a pouco as escaleiras do rocho, onde pensaba arranxar uns enchufes ó cura. Algo brillante apareceu no solo. Era un axóuxere, que ó parecer pertencía a unha tal Laura. Tamén se inquedou ó chegar arriba. Un crucifixo penduraba do revés no teito. Pero, quen o puxera así? Máis tarde, unha nebulosa forma percorreu a estancia de lado a lado. Semellaba ter visto... Non.

Observou con detemento a foto dunha neniña duns sete anos, que o miraba dende os seus ollos azuis, nun retrato de comuñón. Aquel axóuxere colgaba da súa cadeíña de prata. Libros por aquí e acolá. Mario, o electricista, sorprendeuse ó ver ocultos uns libros de bruxería. Algo o perturbou. Unha silueta.

De nada valeu que lle ensinasen a esquela daquela nena. Dixo que non contaría, pero que non o chamasen máis.

* - * - *

MICRO-RELATO número 2
ADORMENTADA, Por: A Xouba 


As pingas escorregaban pola billa. Toc-Toc-Toc. Coma sempre.  
O silencio brutal facía que lle estalaran nos ouvidos, sen outro mediocre son que lles fixera competencia. 

Pum-bum-Pum. Un ruído seco na porta. 

Quen será? -pensou para si sen erguerse- Non. Pregunta incorrecta meu… Que será? 

Primeiro desapareceron os animais. Devagar, comezaron a marchar as persoas de ben. Tampouco hai datos de cantas voaron antes. Coma na Guerra dos Balcáns -riu para si-  non se comezou a tomar en serio ata que a TV cuspía nenos brancos con moscas na boca.

Pum-bum-Pum. Outra vez.

O pánico chegou ás rúas e todo o mundo perdeu a cordura. Ela non. Sentouse ben alto, sen présa, a ver como o mundo se esnaquizaba. E non, non demorou moito.

Toc-Toc-Toc, a billa seguía a escorregar, coma sempre. 

Pum-bum-Pum. Ergueuse, colleu alento e abriu a porta.

* - * - *

MICRO-RELATO número 3
VELANDO, por Xoaniña


Sabela perdera a ledicia había moito tempo. Pasou aquel día sentada á sombra da oliveira ollando o horizonte. Non foi quen de regar os xeranios. Ía calor e o aire estaba moi espeso.

Entrou na casa ao solpor, botou unha última ollada ao reloxo e apagou todas as luces. Ás apalpadelas, contou un a un os chanzos da escaleira, entrou no seu cuarto, deitouse deixando a xanela aberta e adormeceu. Non sabería dicir canto tempo pasou ata que viu a curuxa pousada no peitoril. Batía as ás e murmuraba un nome apenas intelixible.

Ao raiar o día sentiu un estraño desacougo. Os lenzos da súa cama estaban tal como os deixara antes de pechar os ollos.
Ao lonxe, as campás da igrexa tocaban a morte.

* - * - *
MICRO-RELATO número 4

FIESTRA PANÓPTICA DA HUMANIDADE, por A coruxa de Coruxo 



Cada bocanoite observaba no espello do salón a súa imaxe reflectida. Coidaba que cada día atopaba menos riscos na súa face, meditaba entre infindas dúbidas se o que cría era certo ou só unha miraxe nada no seu maxín.

Devagar, semellaba que ían arriando as perfebas, paseniño, figuraba que minguaban as faccións. O firmamento do seu iris foi descorándose cada volta que retornaba perante o seu reflexo na lámina cristalina.
Tentou capturar a súa efixie cunha Polaroid para ter unha referencia coa que poder compararse, mais nas instantáneas tamén ían fanándose as ferramentas da súa mímica. Botou man de fotografías pretéritas, porén, nelas algo roubara os sorrisos e, inclusive, os mesmos beizos. 

As visitas para verse e a anguria eran cada vez máis asiduas. O día que perdeu as pálpebras ficou inmóbil vendo como a súa figura se baleiraba.

 * - * - *

MICRO-RELATO número 5

OLLOS DE CHOIVA, por Xorasava

Aí está outra vez, anicado no seu curruncho. Non se move, non xesticula. Simplemente observa. Se intento achegarme, exhala un queixoso alarido e inmediatamente despois os seus sinistros ollos caen ó chan, revelando unhas cavidades completamente balorecidas. Se me afasto agroman de novo, a cada volta máis grandes e terroríficos. Fai dous meses, cando me visitou por primeira vez, os seus ollos eran apenas perceptibles. Agora ocupan case que todo o seu rostro. Non sei o que quere de min nin a qué está esperando, se é que realmente está esperando algo, ou a alguén. O único que sei é que só aparece os días de choiva. Hoxe chove. E moito.
 * - * - *


MICRO-RELATO número 6

POLA MADRUGADA, por Brétema



Son as 4 da mañá. Chove. A mamá hoxe tampouco puido durmir, e está a ler na cama. Leva cinco meses na páxina 37 dese libro seu sobre pintura que o papá lle regalara. Ata que el morreu, penso que nin lembraba que existía. Pero hoxe quero crer que pasará de páxina, ou iso penso tódalas noites cando esperto, ás 03:59 dende fai meses, e vexo por debaixo da porta un lusco de luz da súa lámpada. O papá morreu ás catro da mañá. Tódalas noites dende aquela, a esa hora detense o reloxo por uns minutos, ou horas, e eu encho de liñas este caderno vermello. Papá, desexo que hoxe acabe por fin este castigo. Mágoa que sexan as catro da mañá e leve escritas dúas páxinas mentres te vexo sentado na cadeira ao carón da miña cama.

* - * - *

MICRO-RELATO número 7

TRANSUBSTANCIACIÓN, por Obradoborde


Cando o desalento interrompe o seu discurso resulta doado amar fragmentos. O encadre que lle ofrece a xanela dende o seu cómodo asento ten para D. a virtude de refractar a melancolía. A tenue luz do amencer polarizada polas follas dos plátanos na aira aduba o seu corpo de sinestesias. O aire fóra intúese lene, e unha fragrancia verdosa consegue coarse na estancia e arrandearse preguiceira nos aruxos da tímida raiola que amorna agora o seu peito. Tal humilde beleza fai que un home expulse de si todo o detritus moral torpemente acumulado na alma ao longo dos anos, como unha transubstanciación depuradora – pensa Dorian no gozoso misterio mentres ao cabo relaxa o esfínter e grama no botón da cisterna.
  
* - * - *

MICRO-RELATO número 8

A CRUZ DOS SETE CAMIÑOS, por Valdobixo




A historia lémbrana os veciños próximos ao lugar chamado A Cruz dos Sete Camiños, aínda hoxe todos temen pasar por ese lugar maldito.
Foi que chegou a Galicia procedente de Inglaterra unha parella de namorados Michael e Catherine. Os forasteiros introdúcense na aldea rodeada de vexetación e supersticións do antonte dos séculos. Encontran cun ancián, portador de coñecementos incribles e rostro de caveira: “Ide ao cruzamento e entrade no pazo”. O resplandor dun alustro iluminou a figura da cruz ao pasaren polo sitio por todos temido, os sons enxordecedores dos tronos soaban cando os dous permanecían na casa situada a carón daquel cruceiro . Mentres durmían o soño levounos alí onde había pavorosos berros humanos, sombras conmovedoras, un avión con destino a Vigo estrélase. A noticia dos xornais inclúe como mortos unha parella acabada de casar de orixe inglesa.

* - * - *
MICRO-RELATO número 9

A DERIVA, por Míster ?



Segundo as leis da noso grande imperio, a pena por amotinarse era a forca; pero segundo a lei do mar, fun condenado a ir á deriva nunha vella chalana sen auga nin comida. Traizoado polo 2º oficial, que me botou a min toda a culpa, empurráronme lonxe da goleta, arrastrándome a corrente mar adentro.
Durante dous días pregueille a Neptuno que desatara unha tempestade que me botara ó fondo do mar e así rematar coa miña agonía. Á terceira noite vin un facho acendido sobre un mastro. Crin que era un soño, unha ilusión, mais non. Coas poucas forzas que me quedaban, berrei e xesticulei ata ser rescatado por aquel barco. Unha vez a bordo, baixo o luar puiden ver que os meus salvadores non eran homes, eran uns seres de ollos brillantes... e o soño trocou en pesadelo...
* - * - *

MICRO-RELATO número 10

A SOMBRA MACABRA, por Pocahontas



Eu non esquezo daquela noite estaba escuro, non había estrelas. A vila estaba chea de néboa, o frío aterraba. Unha moza cruzaba a rúa, unha rúa pequena, con moitas árbores; oíase o barullo dunha curuxa, esta estaba alertando que chegara a hora, entón a sombra veu e comezou a seguir a moza. Eu quería avisala pero era coma se eu non estivera alí, intentaba gritar para que ela se salvase, pero eu non podía. Eu quería avisar que non pasase pola rúa naquela hora, pero todo era en van.
Era unha sombra macabra e mala e eu sabía que a levaría. O medo tomoume, era coma unha carreira sen saída, que non tiña fin. O escuro levouna a onde ninguén a podía encontrar.
Agora era a súa prisioneira, e ese recordo prisioneiro de min.
* - * - *


MICRO-RELATO número 11

ESQUIZOFRENIA, por Jesquío



Rondaba a nosa casa dende había varias semanas. Agora comezaba a perder a vergoña e a precaución. Achegábase dun xeito cada vez máis descarado á casa. Ficaba parado perante a cancela, a piques de traspasar o limiar pero sen chegar a facelo. Fitaba cara a miña fiestra, e así quedaba parado durante minutos, tan alto coma era. Aproveitaba cando meu pai estaba traballando para facer a súa parada diaria, como se fora seu traballo, chovera ou fixera sol. El ollaba, so ollaba. Miña nai máis eu cada día estabamos máis asustadas coa teima daquel home, pero non eramos quen de preocupar a meu pai con aquelo. Calabámolo para nós, incorporabámolo aos nosos pesadelos. O home que olla, que maldade. Un día, fartas, avisamos por teléfono á policía local. Viñeron por el. Resultou ser meu pai. Esquizofrenia dixeron.
* - * - *

MICRO-RELATO número 12

A CARA OCULTA DA LÚA, por Lúa




Un músico que tiña escondido para min un lado da cara díxome que era meigo. Engaioláronme as súas verbas e as caladas que me ofrecía mentres xogabamos unha partida de tenis virtual. Foise e non o volvín a ver pero soñei que oculto debaixo da cama me acariñaba o pé que eu esvaraba fora das sabas, que os bicos ascendían pola miña perna como dedos polos buracos dunha frauta. Cada noite quedaba a promesa de que na seguinte sería máis audaz. Despois de anos de soñar, disfrazada polo Antroido acudín a un local, un cabaleiro convidoume a bailar, bailamos ata que quixen sacarlle a máscara. El non quixo e deixeino plantado no medio da pista. Veu cara min e sacou o disfrace, vin a lúa por detrás e o meu pé non volveu a soar. 

* - * - *


MICRO-RELATO número 13

O CULTO A BAFOMET, por Artai


Lembro que estaba no bosque e era unha noite de inverno con néboa e moita choiva, sentía friaxe. Lonxe vin unha cova cunha luz na entrada, decidín ir ata ela. Entrei na gruta e seguín un camiño feito con velas, cando cheguei á fin daquel angosto vieiro contemplei o horror: homes abaixados, cubertos de teas negras estaban sometidos a un ser deforme, enorme tapado con manto vermello. Eles facían unha especie de sacrificio, veneraban o monstro, de nome Bafomet. Curioso e incauto, achegueime para velo, pero fixen barullo, non me decatara de que o chan estaba cheo de follas secas, saín rápido daquel lugar, corrín a moita velocidade, o medo que eu sentía era tan grande que non me dei conta de que caera na trampa, agora eu estou aquí non sei como escapar deste lugar escuro e tentador.
* - * - *


MICRO-RELATO número 14

NINGUÉN ME CREU, por Atenea 




Estaba tan cansa que cando atronou o espertador silencieino dun lapote e volvendo pechar os ollos quedei durmida de novo. Apenas uns minutos máis tarde, sentín como me zarandeaban con rotundidade e unha voz profunda rumoreoume ao oído nun ton que non admitía réplica:
- Faise tarde, espabila e levántache xa.
Incorporeime precipitadamente e aproveitando a luz que se filtraba a través da persiana mal pechada busquei coa vista ao dono desas palabras. Na habitación só había unha persoa, eu. Un calafrío percorreu o meu corpo de arriba abaixo. Cun gran desasosego, levanteime.
Ninguén me creu cando decidín compartir a miña historia. Foi o teu subconsciente. Os soños traizoáronche, dicían. E eu calaba. De nada serviría mostrarlles as pegadas vermellas que aínda marcaban o meu brazo.
* - * - *

MICRO-RELATO número 15

XA ERA INVERNO, por Naidel


Sabela e mailo seu home vivían nunha casiña dunha aldea deserta, eles eran os únicos habitantes. Todo grazas a herdanza dun tío que a penas chegaron a coñecer... - Non oes algo?
- Será o vento...
- Vai ver
- Quen é? Quen vai!! non se escoita nada, aquí non hai ninguén.
- Vai moito frío... moito...
- Xa é tarde, ímonos deitar.
- Baten na porta -dixo Sabela- quen pode ser? estamos sos, non abras !!
- Vou ver... Non hai ninguén...de seguro foi o vento.
Cando chegou ó cuarto Sabela estaba aterrada, podíase atisbar o pánico nos seus ollos, encollida nunha esquina da cama díxolle ó seu home:
- Deixáchela pasar... abriches a porta e deixáchela pasar, agora está na casa...
* - * - *

MICRO-RELATO número 16

A PRESENZA, por Daniel Molloy
 

 

Atende ben. Fai memoria. Seguro que che aconteceu.
Ese día que baixaches pola noite a coller un vaso de leite á neveira e notaches unha presenza seguíndote. Esculcándote. E remataches subindo as escaleiras ás carreiras.
Ou cando fuches ás escuras polo corredor e intuíches que alguén – que algo – che ía tocar polas costas e acabaches acelerando o paso ata chegar ó teu cuarto coa respiración a mil.
Ou na cama, medio durmido, e sentiches preto de ti esa sensación, un eu que sei, que che produciu un calafrío que percorreu todo o corpo. Si, pensa ben. Cantas veces tiveches que acender ás présas a luz da lámpada para comprobar se alí, contigo, no teu cuarto, non había ninguén máis?
Pois ben... Ese algo, ese alguén... Son eu. E vin só para dicirche unha cousa: mátaos!

* - * - *

MICRO-RELATO número 17

TEÑO MEDO ÁS PALABRAS, por Da Carballeira




Teño medo ás palabras e ao misterioso poder que teñen.
As palabras poden mancar, lacerar, ferir fondamente e incluso roubar a alma das persoas.
Hai quen lle ten medo á escuridade, aos pantasmas, aos mortos, ás meigas ou a monstros que xorden do maxín; pero nada diso pode roubarnos a alma. As palabras poden facelo e as palabras existen.
Probemos dicir: refuxiado, inmigrante ou vagabundo.  
As persoas deixan de existir e automaticamente pasan a ser cifras sen alma, afastadas de nós. Deixan de doer e de pertencer a nosa especie.
Así é máis doado cegar os nosos sentidos.
Temo ás palabras, a forma de pronuncialas, o silencio ao noso redor. O silencio da ignorancia ou do medo. É o mesmo.
Non quero sementar estas palabras.
Non quero roubarlle a alma a ninguén, non quero perder a miña alma.
Teño medo…
* - * - *

MICRO-RELATO número 18

A SOMBRA DO MANIQUÍ, por Fredoghisco


Era xa ben entrada a noitiña, pola rúa, a brétema e a choiva perdíanse entre as farolas...
No escaparate ás escuras, un inerte maniquí habitaba a tenda...
Eirea ergueu a verxa e introducíuse no interior mentras un tremebundo escalofrío lle percorría a caluga; sentía friaxe.
O percutido son da choiva nunha lata exercía de temerario metrónomo: chof-chof, chof-chof...
Sentíuse vixiada, tal que se o maniquí collendo vida, lle susurraba:
- Eirea, ven; ven onda min!
Agora, a friaxe mudara en arrepío; alí no local non había ninguén non sendo ela.
Fóra, seguía a chover; a rúa achábase espida de xente...
* - * - *


MICRO-RELATO número 19

PHOBIA, por Airiza Valado




Abriu a porta e entrou com a temeridade refletindo-lhe do interior das meninas dos olhos. Quando decidiu internar-se naquela estância não sabia ao que se enfrentava. Só conhecia a longa lista de casos que sucumbiram no intento.
Quiçá isso foi o que motivou a sua sagacidade, ou o facto de que na tirada de cartas lhe saíra o louco. Assim que, sem pensá-lo muito, a mão pegou temerosa no puxador e adiantou o pé direito para o espaço escuro que se  vislumbrava, o retângulo estreito que infundia pânico. Ao redor da sua cabeça criavam-se os pensamentos mais aterrorizantes, arrepiantes!
Apêndices peludos se lhe pousaram nos dedos tremidos, assustados, e notou uns pontos brancos fixos no seu olhar. Sobressaltou-se!
Foi questão de segundos, a porta cerrou-se de súpeto,  e o solo inundou-se de sangue.

* - * - *
MICRO-RELATO número 20

A CASA DO LAGO, por Measures




Chegou, a pesar da pouca indicación da que gozaba aquel lugar, e deixou o coche nun aparcadoiro exterior.
Mentres baixaba polo angosto camiño íase asombrando coas árbores e os paxaros, e a sorpresa foi maiúscula cando chegou á beira do lago.
Embebida naquela calma non notou o paso das horas ata que a escuridade deixou brillar a lúa na superficie do cristal acuoso.
Inqueda, subiu apresa de volta polo camiño, e tras varias reviravoltas da pasaxe parouse tremendo en fronte dunha casa abandonada que antes non vira. O camiño acababa alí.
Non tiña máis que sinistra escuridade. Unha pequena luz brillou no interior da casa e un calafrío de terror percorreu as súas costas. Comezou a correr monte a través, recibindo continuos lategazos da vexetación...
-Está aquí!
Entreabriu os ollos e notou un fulgor titilar. Non quixo ver máis. 
 * - * - *

MICRO-RELATO número 21

CARUSO, por Alex de Rioseco



A pintura de Charlie Rivel. A mesa circular contra-chapado escuro. Os andeis ateigados de libros “Clásicos da Literatura Universal”. O azul do sofá. A noite. Quilómetros de estrada. O aeroporto...
Que misterio encerra esa canción evocándome as mesmas imaxes repetidas unha e outra vez...
E sei que tes que ver. Ti, que cada sábado á tarde vés visitarme, Ti, que asubías e cantaruxas o Caruso tentando emular a Luchio Dalla...
A memoria fállame. Sei que tes que ver. Non recoñezo a faciana. Non sei distinguir o rostro. Síntoo.
Aquí dentro. Cando as túas mans amigas empurran a cadeira de rodas e asubías e cantaruxas polo xardín do xeriátrico. Sei que tes que ver. Síntoo... A pintura de Charlie Rivel. A mesa circular contra-chapado escuro. Os andeis ateigados de libros...

* - * - *
MICRO-RELATO número 22

O VENTO, por Gharnachiña



O vento zoaba con forza entre os restos do alboio habilitado coma galiñeiro mentras as galiñas, cacarexaban co medo.
Non era a dinusiña -donicela- o que as escarmallaba, non. Elas, sentían esoutra estrana presenza que tanto as alporizaba. Pero claro, as galiñas, non pensan; o seu é o de sobrevivir!
O nordés metíase por entre as fendas asubiando arrepiantes harmónicos e pode que aquela ánima en pena que vagaba polo galiñeiro, lle fixera os coros... Un ente estrano, tomara aquel habitáculo e ao escurecer de todo, a cousa aínda era peor.

 * - * - *

MICRO-RELATO número 23

UNHA NOITE DE MEDO, por Pelo Branco




Aquel día a vaca nova tardaba en chegar ao eido e na casa comezou a preocupación, lonxe oíanse lobos. Serían as dez cando as dúas irmás se introduciron na escura fraga onde centos de ollos espreitaban cada movemento. As mozas realizaban rápidos desprazamentos propios das feras, os instintos eran defender a vaca, aquela cría que lles pertencía. Os corazóns aceleraron cando non viron o animal na campía onde acostumaba deitarse, entón atravesaron as xélidas augas do río sen sensibilidade, coa mente dirixida nun único obxectivo.
Naquela noite os alentos continuos e fortes deron paso a berros desgarrados mesturados con movementos vertixinosos, finalmente todo se tinxiu de sangue e dor. Foi na saída do sol cando na casa se coñeceu a noticia da aparición de corpos case devorados por aqueles que lles trataban de levar parte do seu ser.
* - * - *

MICRO-RELATO número 24

UNHA DIAGNOSE ARREPIANTE, por Mimo heterónimo




Ingresei  antonte, con 42 de febre. O Manuel onte, cunha chea de tubos arredor do estómago e unha incontrolable tendencia a laretar seguido. Primeiro sobre a súa doenza, unha repentina dor de ventre durante a sesta e a constatación de que todo lle saía do corpo enchoupado en sangue. Despois, a recente morte do seu primoxénito, de cinco anos. Escapáralle da man nun descoido, rematando nos baixos dun deportivo.
Os laios do Manuel espertáronme entre arrepíos. Ao seu carón distinguín perfectamente a figura dun rapaz, preméndolle violenta e insistentemente o ventre, ata que as máquinas pitaron e o cativo volveu a face cara a min, amosando un manifesto aceno de odio antes de desaparecer.
Non sei se o Manuel sobreviviu a esta noite. Eu, sen rastro de febre, esixín a alta voluntaria, e non penso moverme deste sofá para indagalo.
* * *


MICRO-RELATO número 25

VÍSTOME DE BRANCO PARA MATAR, por MÔf A Senvergoña


Son unha asasina, si.
Rematarei contigo advertíndocho. Unha morte que se anuncia deixa de ser traizón e necesito teu tormento; un crime maxistral da túa paz, sei que agonizarás coa inquietude de non saber o preto que está o teu final; entón, o mutismo reinará na miña mente. A miña tolemia finará contigo, deixando satisfeito o meu raciocinio.
Acedo resentimento que tornará doce cando contemple o medo nos teus ollos ante o cadafalso; ficarei sosegada coa cegueira da miña cólera.
Abofé, impregnaraste dun aire podre, falecido; son os vapores putrefactos que desprenden as tintas ao morrer, palabras febles, morecidas, sen vida; ti, es: o branco. Teño adestradas as liñas cunha trampa para dispoñer a túa tumba. Tremerás co golpe mortal, coa última gota de sangue rogarás indulxencia o teu asasino: o papel en branco.
D.E.P.
* * *
 
MICRO-RELATO número 26

A CARBALLEIRA, por Testeiro 74



Todalas noites o mesmo. Xa ningún mozo cruzaba a carballeira do Muíño ó caer a noite. O Ramon, o Fuco e o Aurelio nin xiquera podían ir ve-las mozas. Xa levaban así quince días, desque aparecera afogado no río o vello Tomé. Homes de pelo no peito coma o capador de Sidre, quedara sen fala dous días. Aqueles laios non eran deste mundo, facían tremer a calquera. Ata que o Pepe da fonte arranxou o problema. Nin misas, nin trosmas. Colleu a pistola do pai e pegou a tiros ó aire e do alto dun carballo botouse o Simón da Campina, que disque se houbo matar. Remataron os berros do alén.
* * *

MICRO-RELATO número 27

MORTO EN VIDA, por Sindrán



A miña vida transita por una noite escura,de tebras preñada, na busca dese alma pura, dese alma iluminada. Non coñezo mais luz que a negrura da miña existencia agochada, nin teño sentido o latir da sangue namorada. Rodeado sempre das mesmas dubidas, habito na noite cerrada. Mendigando praceres de existencia allea, buscando un corazón que me delatara. No fondo da miña catacumba escarvo coas miña mans descarnadas, sabendo que a miña negra tumba so é unha porta cerrada, e que neste inferno so se loita por ser o peor demo da camada.

* * *

MICRO-RELATO número 28

O FÍGADO DICÍA, por Magoadedía!




Puido sentir, claramente, como o fío do puñal fendía aquel ventre. Como, igual que xelatina, a branda carne cedía ó duro aceiro e, ó cabo, tras de si non ficaba senón a fonte de sangue quente e pegañenta e as vísceras escorréndose entre os dedos, que apurou a deslizar sobre a ferida.
Dos berros do animal, que inmediatamente se extinguiron; do rumor das lapas na cacharela e do sonoro abellón que emerxía das gorxas dos difusos congregados ó abeiro da estrelada noite, o druída pronto se afastou. Tan só estaban os seus dedos, entrándose na carne inda quente do cadáver retorto enriba do penedo.
Cando, ó fin, se apartou, sostiña o fígado daquel tribuno romano nas súas mans sanguinolentas.
Ergueuno ben alto para que todos o visen: o fígado dicía Guerra!
* * *

MICRO-RELATO número 29
PASEO, por Funcionario municipal





2 Agosto de 1936: Escribo esta nota coa esperanza de que alguén a encontre e poida poñer as cousas no seu lugar. Comezo polo Inicio; A culpa de estar aquí neste buraco, á espera do descoñecido, é soamente dunha persoa ignorante e chea de xenreira. Ela xa facía un tempo que andaba a procura de toparlle algún furado a miña familia, mais coas mentiras acadou o que non deu coa verdade. Podo ver o que me depara este escuro lugar. Mais... a dor xa pasou... Aquí torturáronnos sen piedade, e non é dabondo todo o que poidades imaxinar, mais non conseguiron o seu fin. Repetiume varias veces; que o facía so polo ben do réxime. Pero ben  sei que detrás disto, agóchase a súa teima perpetua por conseguir un amor que non é seu.
* * *

MICRO-RELATO número 30
O MISTERIO DOS PEMENTOS DE PADRÓN, por Natarrata


A bolsa de deporte apareceu o domingo pola mañá. Xoana tropezou con ela cando saía para a misa das doce.
O primeiro pensou que o Marqués estaría dentro, morto, cas pernas escalambreadas e o pescozo roto. Así que, é de entender o tremor nas núas mans cando se anicou, non sen pouco traballo, para abrila cremalleira.
Dentro atopou unha morea de pementos de Padrón, pequeniños, dos que din que non pican. O seu arrecendo despertoulle sentementos longo tempo soterrados, porque unha cousa eche ben certa, Xoana podería ser vella, pero aínda non estaba chosca. 
E recordou, esos momentos ás agochadas na horta do Marcelino, e despois de vinte anos de sequía extrema, sen devecer por nada ou por ninguén, Xoana recordou o aroma do pracer. 

* * *

MICRO-RELATO número 31
O PISO, por Lume




Pitou un coche e Xoxo espertou. Quedaba unha hora para tomar camiño ao traballo, ao que telefonou dicíndose resfriada. Os veciños fixeran barullo toda a noite, así que introduciu unha nota de protesta por abaixo da súa porta. Sentou xunta á ventá da cociña e, cando foi coller un cigarro, atopou na caixiña un anel de prata. Meteuse no baño a darse unha ducha, onde, pola reixa da ventilación, escoitou a conversa duns outros residentes. Con alarma e presunción, buscou o seu diario e queimouno no fregadoiro. Ataviada dun xersei e unhas mallas, sen peitear e sen suxeitador, marchou ao supermercado. No portal estaba aquel coche, do que sobresaía un brazo que lle fixo un aceno. Entre folerpas de neve e calafríos, abrazáronse e marcharon dar unha volta escoitando o disco co que aquela noite fixeran o amor.

 * * *

MICRO-RELATO número 32
OS DEMOS QUE ME VISITAN, por Neves


Non sei de onde saes nin como chegas a min. Tampouco te vexo, pero sei que estás noite tras noite a beira do meu leito.
Esta maña espertei coa sensación de cheirar o fume de Ducados. O mesmo co que me afogabas de meniña, mentres eu defendía o dereito de non querer os teus dedos dentro das miñas bragas. Cando abro os ollos volves a túa tumba na cal podreces co cranio partido. Dende aquel broucazo que te sorprendeu e só che deixou tempo para ver como as miñas mans, firmes ata o impacto, comezaban a tremer.
Coa luz do día morren os medos e os demos que resucitan durante a penumbra. Pero hoxe invadiume o arrepío, cando Luís me dixo:
-Amor, a túa almofada cheira a tabaco! 

* * *
  
MICRO-RELATO número 33
ANXO CUSTODIO, por Miñaxoia




Paseaba con Olivia no colo. Disto fai case trece anos. De fronte un home moi elegante, traxado, con gravata e gabán, detívose onda nós. Fíxolle aloumiños á nena e faloulle dun xeito moi familiar. Pensei: o avó dalgún neno da gardería. Pregunteille quen era e cun grácil movemento levou a man ao sombreiro, rozou a aba ca xema dos dedos, e inclinando levemente a cabeza díxome: son o anxo da garda. Despediuse co mesmo xesto e seguiu o seu camiño. Vireime, pero xa non estaba.
Esta mañá un ballón meteunos nun soportal. Ao meu carón un cabaleiro saudoume mentres sacudía a auga do seu chapeu. Recoñecino ao momento e díxenlle a Olivia: filla, este señor é o anxo da garda. Ela fitoume con cara rara: mamá, toleaches? Aquí non hai ningúen, só estamos ti máis eu!
El miroume e sorriu.

* * *


MICRO-RELATO número 34
A CAIXIÑA DE MANTECADAS, por Dale Cover




Ocorreu na reunión das poetas Antílocas, no número dezaseis da rúa Londres. A nova invitada, unha poeta sen nome que paseaba baixo un sombreiro de gánster, traía debaixo do brazo unha caixiña de mantecadas. Apagara o puro xusto antes de subir no ascensor e entrara na casa da anfitriona nun rumor de habano. A sesión literaria era intensa pero a moza do sombreiro de gánster non falaba. Non pestanexaba. As outras poetas, cada vez máis incómodas, invitábana a recitar, a opinar, a tomar un grolo de té. Pero a moza, impasible, pouco a pouco semellaba esvaecerse, ao tempo en que as voces das outras ían minguando, escorréndose a escena cara outra realidade.
Chegada a hora dos gin-tonics, pouco despois da medianoite, na cadeira que antes ocupara a poeta invitada, só ficaba unha caixiña de mantecadas.
* * *

MICRO-RELATO número 35
O MISTERIO DO CADRO DO SALÓN, por Poeta Azul



Chegamos puntuais e entramos no salón que cheiraba a laranxa doce, pastas e té, máis sendo moi acolledora a estancia, unha sensación estraña se apoderou de nós.
Sentamos á mesa e comezamos a falar dunha marmelada aceda que fixeramos no verán pasado. As luces parpadexaban e ameazaban con deixarnos a escuras, o vento batía nas fiestras e colábase polo burato da cheminea afogando un berro. De súpeto un frío percorreunos as costas e remexémonos nas cadeiras. Os ollos grises dunha muller sen idade nos increpaban dende o cadro pendurado na parede. Sonou o teléfono da mesiña. Todas pegamos a orella o mais preto posible ao auricular, a respiración era entrecortada. A voz soaba clara e forte: 
- Son eu! Estou aquí! O rostro da muller xa non estaba no cadro.

* * *

MICRO-RELATO número 36
ASOMBROSO, por Litercre



Fai xa moito tempo que isto aconteceu, si, moito, aínda eu non gastase dúas primaveras e o cueiro era como unha laxa que me empuxaba do cu cara ao chan, a pesar de todo xa facía unhas cantas semanas que experimentaba e percorría o mundo eu só, sen axuda de ninguén. Foi aprender a camiñar e pensar que podía con todo, dominaba, aínda que titubeante, aquel espazo que tan preto estaba do chan.
Aquela tarde asollada de marzo todo cambiaría, cando ao ver aquel ser negro no chan diante de min fixo que me paralizase. Era algo estraño, cambiaba de tamaño, mesmo se agochaba detrás miña con só moverme, non tiña escapatoria, sempre estaba aí. Entón chegou o meu pai e un enorme monstro similar e aínda máis estarricado no chan viña con el. ¿Que sería aquilo?

* * *
MICRO-RELATO número 37
MORMUIOS, por Sombra




Podía sentir o latexo do seu propio corazón na escuridade daquel cuarto. Era o escondrixo secreto da súa nai e dela, alí papá nunca as atopaba cando xogaban o escondite.
Fala en mormuios para que non nos oia. Así será máis divertido-
Dicíalle sempre súa nai - Moitas noites pasaban,  alí ocultas, entre mormuios.
Esta noite non era divertido. Estaba sola na escuridade, escoitando os pasos daquel ser que pouco antes atrapou aos seus pais e agora ia a por ela,aguantando as gañas de chorar cando lle viña a imaxen da súa nai tendida no chan, fundíndose de vermello entre as grietas da madeira.
Corre, escondete…- Díxolle, antes de que seus ollos voltasen cristal.
Sairía de alí co seu coitelo cando o mounstruo que se tragaba a seu pai quedara durmido.Non volvería a falar entre mormuios. 
* * *


MICRO-RELATO número 38 
O FAIADO DA AVOA, por: Tarteiriña 



Tres días pasaran, pensaba en como a deixou tan soa. ¿Por que te fuches, avoa?- preguntáballe á parede batendo nela para desafogarse. Un ruído soou despois do seu golpe. Semellaba que proviña da parte alta da casa, do faiado. A porta permanecía pechada a cal e canto dende facía demasiado. A avoa xa non existía para prohibirlle a entrada. Pensou nun cerraxeiro para abrila nembargantes hai cousas que acontecen no momento preciso, o caixón da cociña estalou a parte baixa de madeira e alí estaba a chave. “Atopei a chave da avoa”. Entrou, nada había, agás unha bolsa escura e unha nota que poñía: "Corenta, corenta, cagallóns para quen os quenta. Como quen os quenta non está aquí os cagallóns son para ti". 
* * * 

MICRO-RELATO número 39
O AMIGO INVISIBLE, por: Chucu 



Vivía con “medo” desde os tres anos, sabia que non lle gustaba a pasta, sentaba a comer na cadeira da cabeza, nunca acababa o seu prato de comida polo que xa xogaba a asustarme botándome as sobras, a miña nai non soportaba iso... 
Ninguén o vía, só eu e era suficiente. Conseguía levarme sempre ao seu terreo, converter esa sensación continua de desasosego no meu. 
Era perverso e despiadado, nunca se ía, sempre estaba, sempre alerta para conseguir o seu propósito de desarmarme e conseguiuno mentres caía en picado desde a xanela da miña habitación. 
Quen dixo medo?
* * * 

MICRO-RELATO número 40 
VERÓNICA, por: ReeSe von Herder 



Espertei suando, cos ollos desorbitados e o alma inqueda. A Verónica aparecía no meu soño, vestida co traxe branco que adoitaba levar no sanatorio, o pelo loiro recollido nunha trenza que lle chegaba case ata a cintura. Non semellaba máis de vinte anos, porén tiña case trinta e cinco. Estaba de pé, mirando cara ó chan, no medio do camiño que levaba á hermida. Era a miña irmá pero tiña medo de pasar a carón súa e optaba por dar a volta e cruzar polo río. Soou o teléfono. Era o psiquiatra. A Verónica morrera pola noite mentras durmía pracidamente na cama. 

***************

Ningún comentario:

Publicar un comentario