Propostas presentadas para o 2º Concurso de Micro-Relatos de OZOCOgz

Deixámosvos aquí os micro-relatos que se van presentando para o 2º Concurso de Micro-Relatos que puxemos en marcha na páxina de Facebook de OZOCOgz (nesta ligazón o evento do concurso).




RELATO Nº1
A SOEDADE DO GAITEIRO, por Pichucho

- Apareceu tirado ao pé da Cruzo do Golpe coa cabeza fendida, o fol da gaita resgado e catro caramelos toffee ciscados polo chan. Pensouse que o atacaran para roubarlle o seu cativo xornal de músico e, na furia do enfrontamento, mallaran nel cun pau. Mais a realidade fora ben outra. As pescudas xudiciais revelaron que a cabeza fendeuna ao bater coa testa no pedestal do cruceiro. O fol da gaita esgazouno el mesmo, co xenio, tras quedárenlle a deber os da comisión o traballo feito. E os catro toffees? Seica adoitaba levarlle sempre un para a súa muller e os outros tres para cada un dos fillos. Aínda hoxe conserva o seu dona Carme, a carón dun retrato do defunto. E moito caro lle custou á viúva atopar a única fotografía solitaria do marido, sen gaita ningunha pendurada do ombro!

RELATO Nº2
A PARTITURA, por Meninha

Mirei a partitura. As notas bailaban arriba e abaixo. As negras con punto enlazaban coas corcheas e estas coas semicorcheas, había tresillos por todas partes… Ao pé da clave unha díese en FA, outra en SOL e outra en RE e de seguido un 4/4 e logo, máis adiante, un 2/4… Despois becuadros…

Quedei muda. Os meus coñecementos de música non chegaban a tanto…


De repente deume por mirar en que intervalos subían e baixaban as notas e vin, ao pé de páxina e escrito en letra diminuta, o título daquela cantiga.


Naquel momento empecei a escoitar, ao lonxe, o acordeón do meu avó. O avó tocaba o acordeón coas mans, cos pés, cos ollos, co pelo… Ata o tocaba co seu chaleco!


Dirixinme ao tribunal e díxenlle que estaba preparada. Executei con voz firme aquela partitura e saín…


RELATO Nº3
UNHA TARDE DE OUTONO, por María

As pingas de auga lavan os vidros deixándome ver a tarde coloreada de vermellos, amarelos e verdes nidios.


Achégome ao bufarro do corredor, a pálida luz forma un círculo no chan onde eu meto a man. A sombra proxectase na parede de táboas vellas e vexo a miña avoa en traxe de domingo.


Do cuarto grande saen as notas dunha cántiga, o trío de voces ben acompasadas calan todas as conversas.


A choiva vai a máis e peta nos cristais, a voz da miña nai reflíctese vermella, amarela e verde nas bágoas do meu pai.


Eu aferrada a saia da miña tía Lola escoito e vexo para despois lembrar.


Na eira a parra baleira, na bodega o viño novo. Na miña mente imaxes vellas que florecen en pensamentos dondos.


RELATO Nº4
MEMORIA MUSICAL, por Me igual lo

One way or another. Sigo o ritmo co pé, e este contaxiase ao resto do meu corpo. Volto ao interior do seat ibiza verde do meu padriño, cassettes cheas de rock. É igual onde me atope: na casa -un pequeno apartamento nas aforas de Londres dende o que tardo 2 horas ida e volta-, no traballo, no super... póñome a bailar. Ninguén se estraña, ninguén me coñece... Son unha descoñecida nunha cidade de viaxantes, mestura de moitas nacións. Ás veces, outra persoa, que tamén semella presa da morriña, acompáñame. E nese intre, síntome menos soa nun país ao que cheguei por obrigación buscando un futuro, no que espero asentarme e crear o meu mundo galego-español-londinense. O primeiro paso: un collage de recunchos galegos na entrada da casa que reza: “Home, sweet home”.


RELATO Nº5
A DERRADEIRA PEZA, por Harmonía

Alí estabas Micaela, vestida de domingo, ao carón do palco da orquestra. As túas pernas insinuaban un tímido vaivén acompasado ao ritmo daquel vello pasodobre. 
Achegueime. Sen moito tino fun quen de articular pouco máis dunha ducia de palabras:
- Estás fermosa, Micaela. Bailas?
- Teño que marchar, dame a hora.
- Non máis ca unha peza, muller … Sabes que xa marcho mañá?
- Seino, escoiteillo a túa nai. E ti sabes que din que en Melilla non hai árbores?
Rimos á vez, sen case abrir a boca, con esa delicadeza única que dan os poucos anos.

Alí estabas Micaela, o máis preto de min que estiveches, deixándote levar ata última nota daquela peza que hoxe, pasados os anos, volvo escoitar.

RELATO Nº6
CENTRAL CINEMA, por ML

Poñían as "Noticias de España" diante da película de Charló, e cando comezou a proxección fiquei abraiado. "La villa del Landro celebra con solemnidad las fiestas patronales". Alí estaba eu, na pantalla do cine, a tocar a gaita no monte de San Roque.
- Aquel da gaita son eu!
O mulato que tiña ó lado mira para min e dillo ó que tiña á súa beira e este ó outro... ata que veu o acomodador mandarnos calar.
Deume gusto saír no cine. Regresei ó seguinte día, e volvínllelo dicir ós das butacas veciñas. O acomodador volveu poñer orde.
Ó outro día mais, o da gorra de prato xa non me deixou pasar das cortinas vermellas. Recoñeceume e botoume fora.
Continuei na Habana, gañándome a vida co clarinete. Tocaba daquela chachachás e foxtrós nos cabarés. Pero ó Central Cinema non volvín mais.


RELATO Nº7
ESCRAVITUDE, por XanGal

Farta da situación. De dar voltas constantemente ao mesmo tema. Sentíase ninguén. Sen saída. Fechada no seu mundo rosa. A fermosura. O brilo destemido. A música da súa vida, de toda a súa vida.
Non lembra dende cando. Non lembra o intre exacto. Non lembra o comezo… a música, esa música… que repite sen cesar os mesmos acordes, que a obriga a erguerse, a expor a súa delicadísima beleza, tristísima beleza encadeada á música que odia.
Ben sabe que sen música non hai luz. Sen música, escuridade. Só coa música, esa música que odia, pode sentirse viva…
De cando en vez, a súa man. Eses dedos engurrados acariñándoa con dozura.
Ata que fecha o ceo do seu mundo.
Cesa a música.
Chega a escuridade.
Só pode agardar a que alguén abra de novo a caixa de música.


RELATO Nº8
ROSAURA A BAILADORA, por Catuxa

A paixón de Rosaura era bailar: muiñeiras, jotas, mazurcas.... Pódese dicir que ela xa naceu bailando cando súa nai  tocaba a pandeireta nunha foliada. Dende entón non houbo quen a parase. Ela foi quen pensou en amañar aquela corte cotrosa e húmida.  Xuntou á rapazada da aldea, retiraron trastes acumulados durante anos, sacaron as mouras teas de araña, limparon  paredes, branqueáronas con cal e lustraron dous vellos candís de carburo... Só quedaba pisar a terra batida, isto conseguiríase  bailando sobre ela.  Así comezaron aquelas afamadas foliadas na comarca durante as longas noites de inverno.  Alí adivertíanse e namoraban ao son das pandeiretas, nalgunha ocasión especial viñan gaiteiros, violinistas ou acordeonistas das aldeas veciñas. 

Hoxe hai pandeiretas, gaitas, violíns, acordeóns e  moreas de xente bailando.  A corte fíxose pequena: á derradeira foliada de Rosaura ninguén quixo faltar . Dixéronlle adeus bailando!!!!!!!!!!!


RELATO Nº9
A SOMBRA DA PUNTEIRA, por A escultora de palabras

Notei como se arroibaba ao sentir o magnetismo nas nosas miradas e decidinme a entoar as palabras claves:
-Rapaza, queres bailar?

As súas manciñas seguiron as ordes do seu corazón e apertaron as miñas con forza. A música xa non deixou espazo para as conversas. Ao son da muiñeira os nosos corpos revelaron o que necesitabamos saber un do outro e, daquela, o seu sorriso, xunto cos seus beixos restrinxidos polo sabor do pecado, leváronme ata o muíño; onde seguimos bailando ata que, coa chegada do sol, marchou co meu corazón agochado no refaixo. Dende aquela pensei que non a volvería ver voar ao son da zanfona, nin as nosas almas xuntándose cando o fol da gaita as retaba. E foi así ata hoxe, cando, trinta anos despois, os mesmos acordes foron entoados e recuperei, ao fin, o meu corazón.

RELATO Nº10
O MESMO MAR, por Partovia

Senteime ao carón do mar e pechei os ollos. O vento batía frío contra a miña cara e desordenaba o meu cabelo -Gústame esa sensación, fai que me sinta viva!-  De repente ao lonxe pareceume sentir unha gaita pero abrín os ollos e o son parou... Diante de min todo aquel inmenso mar azul que se perdía no horizonte e me separaba da miña casa. Volvín a pechalos e viaxei ata que rematou a melodía, sorrín ao lembrar que era 25 de Xullo, era como se rematara de vivir un momento máxico que ao momento se trocou en tristura pois aínda nunca coñecín son máis morriñento que o dunha gaita cando estás lonxe.


RELATO Nº11
FOLIADA, por Fontenla

Serxio quedara con Antía na praza de Cervantes. Todos os mércores quedaban para ensaiar, sempre que o tempo o permitía na praza da Quintana. Dende cativos os seus pais inculcáranlle o amor pola música tradicional galega e dende logo para ambos os dous era un símbolo de identidade. A pandeireta de Antía semellaba unha extensión da súa man, fiel compañeira que acompañaba cos seus sons o punteiro dunha gaita centenaria. Cando comezaban a tocar o tempo parábase. Nas tardes soleadas as notas musicais reflectíanse na fachada da catedral creando un universo único. As cantigas cobraban vida nos seus cantos, e moitos dos que paseaban por alí, dedicaban uns intres a entoar uns aturuxos creando así unha verdadeira foliada na que todo o mundo encontraba o seu espazo: uns mirando, outros cantando e bailando, e por suposto Antía e Serxio tocando.


RELATO Nº12
OS VERDADEIROS MÚSICOS*, por Werner de Darmstadt

Xa pasara un mes dende que contestaran a aquel rapaz que por teléfono preguntoulles que se eran felices co seu traballo. Contestaran que si e o rapaz díxolles que xa podían pasar pola súa tenda e que os ían agasallar cunha coca cola por colaborar no estudio sociolóxico que estaba a facer.
Dende aquilo non entrara ninguén na súa tenda de cigarros electrónicos salvo un home que levaba posto o viño. Por iso, esa maña decidiron pechar a tenda e volver ó seu. A facer musica por xente ordinaria.
* Ás veces a musica debe ser feita por seres que parezan o teu leiteiro, cumprindo aquilo que dicía Churchill o respecto da democracia. Cando pola maña chamaran a porta , non terás medo porque non é a policía senón o teu leiteiro.



RELATO Nº13
RUMOROSAS LEMBRANZAS, por Fol de Veludo

Miña nai arrolábanos as noites que o cansazo llo permitía.
Facíao coa voz doce que as musas reservan para as nais.
Solemnes mais sempre co sorriso nos beizos
Solfexabamos os tres irmáns na
Solaina,
Solpor tras
Solpor.
Laiábase a avoa cando o alzhéimer lle roubaba a súa canción de amor.
Soltaba o sacho o avó, corría cara a ela e cantáballa, apertándoa coa forza da terra.
Fachendoso, meu pai acompañábao cuns acordes menores.
Mirabámonos todos e
Soltabamos risadas tristes.
Milleiros de melodías
Doadas que aprendín de meus pais e do mestre cuxa lembranza
Restará por sempre nas xemas dos dedos das
Miñas mans cada vez que acariño o punteiro e a gaita
Fala, ri, chora, berra, canta, mentres mozas e vellas bailan á
Miña beira, ledas,
Mirando de esguello as horas que
Restan de baile, de noite, de festa...


RELATO Nº14
O MEU PENTAGRAMA, por Xoana Margolis

Cando a noite vén a min, unha cuestión abáfame...
¿Qué pasa coa liña negra que atravesa o meu pentagrama?
Onde danzo de son en son envolta en ritmos da alma...
Rompe a melodía dos meus soños
e desafina a corda da miña alma.
¿Qué será de min cando aprete o meu ritmo, a miña calma?
Chegará a música á miña vida.
Espertarei do canto de berce que me embriaga.
Adormecerei co teu susurro no oído cravado.
Bailarei entre ríos e montañas, mentras soño...
Perdereime na fuxida...
Porque negra tan só é a sombra
da túa silueta branca
que atravesa o meu pentagrama
para bailar contigo na maxia.


RELATO Nº15
ÚNICA, por Brétema

O silencio cubríao todo aquela tardiña de abril, a primavera xa facía das súas e comezaba a refrescar despois da intensa calor que se dera ó longo de todo o día.
Sara, tombada na herba, contemplaba como ía, paseniñamente, despedíndose o sol para darlle a benvida a unha noite que prometía ser clara. De súpeto, Sara, esbozou un sorriso ó lembrar aquela canción. Era, sen dúbida, o seu tema favorito. A sensación que lle ofrecía a canción era tan dispar e á vez tan concreta que só unha palabra era quen de definila: liberdade. Sentíase libre para aprender, para medrar, para lembrar. Libre para decidir, para cuestionarse, para reafirmarse. E sobre todo libre para ter a plena convicción de que por moito que todo mudara, “nada cambiaría o seu mundo”, ese universo interior que facía dela un ser único.


RELATO Nº16
JAZZ, por Charlie Parker

A súa imaxe empapada reflectíase no escaparate da tenda 24horas.Tiña un bolo esa mesma noite e atopábase sen o seu saxo tenor. Empeñárao para poder obter súa dose diaria de heroína.
Atopouse fuxindo a fume de carozo entre a chuvia coa réplica case exacta do saxo de xoguete que penduraba á entrada…
Foi xusto no intre en que entrou coas primeiras notas do solo no concerto de jazz cando arrepiado soubo que nunca sería coma Charlie Parker.


RELATO Nº17
RÉQUIEM, por Mercedes Rama

Camiñaba, vestida unicamente coa melodía que saía dos seus beizos. Paseaba por toda a casa, lembrándote, mentres as notas bicaban a súa pel.
Sentouse no sofá. Tapouse coa manta. E puido verte na outra punta da estancia, anicado, tocando a guitarra con aquela concentración tan típica en ti. Tan habitual. Como ese brillo nos ollos que tiñas cando lle dedicabas unha canción á lúa.
Volveu a cantar, aquela vella canción que lle compuxeches a primeira vez que fixestes o amor. Que te sentiu dentro. Tan dentro que lle rozaches a alma.
Achegouse á ventá aberta. Tirou a manta. E mentres as bágoas percorrían un vello camiño cara a liberdade, decidiu que era hora de reunirse contigo.
E sabes que? As mulleres non poden voar…
 

RELATO Nº18
A PORTA, por Novembro

Só regresei para roubar a porta do aseo, onde ficaran marcadas as músicas das celebracións, onde estaban as marcas que ían deixando os nenos dende que nacían e onde deitabamos os mortos para velalos.

RELATO Nº19
FRAXILIDADE, por Orballo

Sempre gostei de facer fermosas melodías con copas de auga, os meus finos dedos movíanse con delicadeza e reproducían cunha fermosa sonoridade, as nosas vivencias. Mais un día as cousas viraron, desatáronse tormentas dentro das copas e os meus dedos tornaron gordos e brutos. As melodías fermosas convertéronse en espantosas vibracións que se facían máis estrondosas a medida que incrementaba a forza coa que tocaba. As delicadas copas non soportaron o temporal e estouraron cun barullo enxordecedor. Eu crebei en mil anacos.

RELATO Nº20
EMOCIÓNS, por Burela

Todos temos, a lo menos, unha canción. E non estou a falar desa que soa moito e que está tan de moda. Non. Refírome a esa música que ao escoitala fainos un nó no estómago, reméxenolos sentidos, estremécenos e encréspanos a lanuxe da pel, abrindo unha fenda que nos leva a outro tempo, a lugares do noso corazón que tiñamos agochados, esquecidos, e que, durante uns intres afloran con tanta intensidade, que as veces a emoción esváranos polas meixelas sen apenas decatarnos. E do mesmo xeito que xurde cos primeiros compases, esváense cos derradeiros, deixando un regusto agridoce que quizais non sentiremos ata volvela escoitar. ¡É incrible a forza que poden ter unhas cantas verbas e unhas notas ben ganduxadas e ben musicadas!!

RELATO Nº21
OS SONS DO OBRADOIRO, por Atenea

Praza do Obradoiro. Chove, como case sempre pero hoxe a choiva cae dunha forma especial e misteriosa para non romper o silencio que cubre o lugar. Achégase un coche do que baixa unha moza. A súa mirada é triste e só se dirixe a un punto: as escaleiras que levan ao Pórtico da Gloria. Sube devagar. Os seus ollos diríxense ata os vinte e catro anciáns e os seus instrumentos musicais... Arpas, salterios, laúdes, fídulas e organistrum. A súa mente empeza a imaxinar o son das melodías que xurdiron na época medieval. Sinte as notas encrespando a súa pel. E do tremor do seu corpo, dá a volta e regresa ata a Praza. Milagre!!! Volve a vista atrás cun suspiro... Lentamente os músicos están baixando a carón dela... E a choiva desaparece e só se escoita o son da paz...


RELATO Nº22
BAILAS?, por Lola Gara

- Bailas?
- Contigo?
- Claro.
- É que... non sei bailar.
- Bueno muller, é doado. Só tes que te deixar levar.
- Vale, pero...se levas un pisotón non digas que non avisei.
- (Risa) Asumirei o risco.(Comezan a bailar). Ves? Non era tan difícil. Un, dous, tres, un, dous, tres...
- A ver, a verdade é que ti tampouco es Fred Astaire, se me tiveras dito que ti tampouco bailas ben quedabamos sentadiños, e tan ricamente.
- Daquela non estariamos a falar. E tiña gana de falar contigo.
- Pero ti queres bailar ou queres falar?
- Bueno, eu…
- Ehhm...mellor bailamos outro anaco, vai ser que non o facemos tan mal.


RELATO Nº23
CANCIÓN DE PRIMAVERA, por Son Son Son

Coa frauta vano comprender... O mestre díxolle ao neno: a música é a linguaxe universal.
Ten fame, vai mercar un bocadillo coa frauta. Tócalle unha melodía a panadeira, pero non comprende que quere dicirlle.
Pola tarde ten moita mais fame, recítalle:
-Re, la, mi… si?
Ela pensa que se volveu tatexo, dálle un bocadillo ao pobre neno.
Xa pode durmir. No soño vaise a Viena, onde mais músicos hai. Alí se un poeta quere un vaso de zume fala co camareiro así:
-Quero a esencia lírica do laranxeiro.
Camiña cedo ao colexio. Só queda o Luceiro da Alba, espera da estrela unha canción, pero non lle di nada. O ceo mais azul.
Pregúntalle ao mestre se o silencio tamén é unha linguaxe.
-É o que se precisa para escoitar.
Agora pensa que as flores abertas escoitan silencios do ceo.


RELATO Nº24
BUFIDOS DO FOL, por Leda

Álvaro bufaba …
Pola mañá, no serán, pola tardiña.
Cando no cole non apreciaban a súa graza;
cando na casa non entendían o que precisaba;
cando os seus amigos non o escoitaban.
Álvaro sentía que se quedaba sen aire cando bufaba
mentres se preguntaba por que.
As veces pensaba que sería bo
meterse dentro dunha buxaina
para agocharse do mundo.
Ata que atopou un roncón
e bufou , bufou nel…
convertendo os bufidos en sopridos
desprendendo unha melodía máxica
que o fixo encher
encher
agarimado polo fol.
Deixou de bufar na clase e comezaron a aprecialo
Na casa entenderon o que precisaba,
atopou amigos cos que camiñar
e aos que agasallaba
coas pezas do fondo do fol! 


RELATO nº25
PANDEREITEIRO DA MEMORIA, por Dama do castro


Un mural de pedra e brión, con resaibo a terra e a colleita, esperábame cando me levantaba da cama e recollía o meu vaso de leite recentemente ordeñada para sentarme a escoitar como ensaiabas coas primeiras luces da mañá. Non lembro un só día no que o son da pandereita non me espertase. Ti, sempre metódico, facíala soar coa elegancia de quen se recrea en cada un dos compases musicais. Todas as cantigas das nosas avoas dábanse cita nas túas bonecas. Un mundo de música e cor percorríame as costas. E aínda hoxe, sorrío ao ritmo dunha riveirana cando imaxínoche fronte ao noso carballo coa historia na man, sentíndoa e recreándoa. Eras sabedoría enxebre. Por cada golpe de boneca, un sentimento debuxado na memoria colectiva.
 

RELATO nº26
CONVERSAS, por O enmascarado


- Ese compás… ¿é de ritmo desenfrenado e rastreiro o polo contrario lento e acompasado?
- Se te refires ó das miñas cadeiras, teño que dicirte que é interesado e superficial. 


RELATO Nº27  
FARSA FESTA 2.0, por Afonso de Cambón

… e pensaba que non ía saír de alí. Unha chave secreta, discreta, que encerra un vínculo propio dunha man de monicreques orquestrados dende as negras tremoias. Así viven, malviven, mal pensan. E non pensan, porque repiten o que ordena o toca discos dende o altar onde purga as deficiencias persoais de cada quen. En quente, luxuria de repente, en movemento absorto de razón. Non hai, nin a houbo. Só música, só ritmo, profesado dende a cabina de repetición, máquinas, produtos, en serie, listos a mercar. Máis que pílulas venden. Disque vida… e agasallan morte, negocio sobre ritmo, drogas. Non es ti (e bailas), pensa! (e baila), esperta!, ergue!, que estamos no hospital, coma etílico sagrado, cubata infernal. Cabeza, pernas, barriga, carteira, todo lle doe. Dor de negocio, en saúde. Eivado de mente, diversión aparente, engano ao por maior. 

RELATO Nº28
CONCERTO DE MAR, por Corsario de ferro

O bisbar do vento sobre os mastros dos barcos soa como unha arpa que toca un músico sen faciana coñecida. Pero hai algo máis: a escuma que no caer das ondas recita versos dun poeta que só figura nos almanaques da memoria. E non é a única música. Alguén está a tocar o piano decididamente, coma un compositor que perdeu a cabeza por un amor contrariado.
Ritmo que voga no bruar azul cobalto, mentres que as medusas namoradas bailan ao rente dunha buguina tecendo esculturas de salitre.
Hai un náufrago como solista na orquestra do mar. Melodías acompañadas polas notas dos congros que tocan sen necesidade de ollar de esguello o pentagrama apoiado no fondo da area.
O piano, seguramente caído dalgún barco, zoupa contra o acantilado do faro, cun repertorio que tan só precisa das mans alongadas das ondas.


RELATO Nº29
A TOLA, por Flavia Valado

Estaba tola. Dicíao a xente ás súas costas. "Esa, si, esa, míraa, está tola. Fáltalle unha fervedura."
A xente, cando non entende as cousas, achácallas á tolemia. Mais ela vivía á súa maneira, nunca se deixou guiar por ninguén. Poñía música de fondo cando escoitaba música, e por enriba desa música que soaba por enriba da outra música, ela cantaba unha música diferente.
Tiña unha harmonía distinta e non sintonizaba a melodía base dos demais. Era, simplemente, ela mesma. Cantaba unha canción única, a súa, e non a de todos os demais.
Mais para quen non entendía a melodía máis fermosa do mundo... toleara. Está tolo quen xoga a ser quen quere ser.


RELATO Nº30
A GAITA DE BUXO, por Amagall

Mañá o avó vaime levar á romaría da Saleta. Sempre imos toda a familia, pero este ano é diferente, xa que vou levar a miña primeira gaita feita de madeira de buxo. Trocará nun día especial e de seguro verei recompensados tódolos meus esforzos por ter pasado o verán aprendendo a tocar.
Tanto lle debía gustar ó avoíño como o seu alumno aprendía a técnica musical, que me mandaba tocar a cotío na sobremesa para toda a familia, eu ás veces quedaba sen aire o intentar encher o fol, pero tanto ánimo lle vía na cara que tentaba esforzarme ó máximo. El sempre dicía: “Ai, carallo que nos sae outro tocachín na familia… E mirade, mirade como lle da traza ó aparello…” despois destes comentarios as risas e aplausos non paraban, sempre da man dunha boa cunca de viño.
 

RELATO nº31
A MAXIA DO ESCENARIO, por Carmela

Cando din o seguinte paso xa estaba fora da vista dos focos, todo rematara. Foi nese intre cando comecei a chorar, pero non era un chorar amargo porque rematara, senón un chorar ledo porque por fin o comprendía. Durante o tempo que dura unha canción, por catro minutos escasos, eu fun a maxia do sonido, a luz dos focos, a sorpresa do público, a emoción dos músicos, a voz dos sentimentos… Todo. Nese momento eu fun o centro do universo. Cantei como nunca cantara, sentín como a miña pel se estremecía con cada son.
E si, e tal como din. Só así podes entendelo realmente.

RELATO nº32
HARMONÍA, por Pandemillo

Houben de escoitar a melodía moitas veces antes de interiorizala.

Sempre soaban os mesmos compases: un, dous, tres e un, dous, tres e... pero eso non o convertía en tarefa sinxela; "harmonía musical, harmonía corporal", repetía día tras día.

Merquei os mellores intentos de facelo ben e non houbo ouro que dera resultado.

Ningún equilibrio chegou nunca; repetín, insistín e fixen sangue nos cotelos pero non había "harmonía musical, harmonía corporal" en min.

"Un, dous, tres e un, dous, tres..." escoitei un día mentres subía a Rúa do Vilar e de súpeto posicionei as mans, xuraría que ata posicionei os pés e marchei repetindo a melodía rumbo a casa.

"A melodía é sagrada" -pensei- e decidín volver facer sangre nos cotelos.

RELATO nº33
VOZ PARA NON ESQUENCER, por Breicos

Soa unha fermosa canción mentras ela ,navega polos recordos .

Lembra a primeriza vez que se puxo frente a un micrófono e a súa voz extendeu tímidamente as ás.
Nervos e sobre todo moita emoción invadiron a estancia. Descoñece cal foi o momento preciso na que música e corazón se uniron, pero sabe que e unha unión para toda a vida.

Hoxe actúa no auditorio do seu pobo e quere ser profeta na súa terra. É unha actuación dunha hora e espera que o público se desfaga en aplausos e eloxios pero sobre todo espera que a súa voz non se esquenza.

RELATO nº34
OUTRA VEZ, por Sabeliña

Era unha calorosa noite de verán. Non había quen durmise e baixaramos ao xardín para escoitar a orquestra que tocaba na vila veciña. Cantaban unha de Raphael.

"¿Qué pasará, qué misterio habrá?..."

Non eramos íntimos, viñeras pasar uns días á aldea para desconectar e fixérasme uns magníficos margaritas como agasallo.

Eramos unha parella estraña. Ti gai e eu lesbiana, pero ti estiveras con mulleres e eu non podía negar que me gustabas. Eras o único a quen lle perdoaba a impuntualidade. Nunca imaxinara un futuro contigo mais si mil xeitos de meterte na miña cama.

"...Esta puede ser mi gran noche"

Só precisaba unha copa máis para bicarte, para derreterme aos teus pés. Pero ti erguícheste e dixeches que ías durmir. E eu fiquei con cen bicos nos beizos, con mil palabras para te conquistar.

Outra vez.

RELATO nº35
ELA E EU, por Orlando Liando

Eramos dous amantes que se atopaban despois dun longo tempo, co corazón enchoupado de paixón e as nosas ialmas mesturadas nunha soa, esquecendo o andraxoso obstáculo que supón a pel, cando se trata de noble e primitivo acto de cumprir as concupiscencias. O deslizar dos meus dedos pola súa pel, provocaba nela un pracer inesgotable, manifestado por un sobranceiro xemido que denotaba o trance que ambos estabamos compartindo. Pola fiestra entreaberta albiscábase a luz da lúa, única testemuña do noso romántico idilio, pois rúa abaixo os transeúntes paseaban alleos á nosa cósmica conexión. O berce dos desexos máis irreprimibles emerxía na superficie dos soños máis inexplicables. A felicidade que estaba a experimentar ao atoparme con ela, era completamente indescriptible con verbas .Alí estabamos despois de tanto tempo. A miña vella guitarra e máis eu, tocando baixo a luz das estrelas.

RELATO nº36
ONCE DE MAIO DE DOUS MIL TRECE, por Del Rey

Era 11 de Maio e encontrábame na séptima fila do Pazo da Cultura de Pontevedra vendo o "Ben Veñas Maio" do 2013. Non tivera un bo día así que estábame resultando realmente exhaustivo. Un batería, un guitarrista e un baixista apareceron de entre as sombras e comezaron a tocar, pero nin rastro do cantante.. Que diantres? E, de repente, ós 52 segundos aparece el. Cando comeza a cantar despois de varios acordes e golpes de batería decateime da letra do poema, "Os Atlantes". Sentíame asombrada, aquela voz tiña algo, algo que a facía única. Aquel rapaz ía dun lado a outro do escenario, sentía cada acorde e cada golpe de batería. Sen dúbida nunca volvín ver a alguén tan entregado a un escenario. Dende entón vivo namorada de ese rapaz, da súa voz e seu sorriso inesquecible.